Alone
ฉันเห็นเธอนั่งอยู่คนเดียวหลังห้อง วาดรูปเงียบ ๆ และทักทายคนอื่นแค่ที่จำเป็น ฉันเดินเข้าไปคุยกับเธอ ชวนเธอคุยในเรื่องที่เธอสนใจซึ่งฉันบังเอิญรู้ข้อมูลในเรื่องเดียวกันมาบ้าง นั่งมองเธอวาดรูปไปเรื่อย ๆ พลางคิดในใจว่า ฉันรู้จักคนที่วาดรูปได้ดีกว่าเธอ แต่ฉันไม่ได้พูดออกไป


เรากลายเป็นเพื่อนกัน ฉันไม่กล้าเอ่ยปากว่าเธอเป็นเพื่อนสนิท แต่ก็รู้สึกสนิทกับเธอที่สุดในบรรดาผู้คนที่ฉันรู้จักเพิ่มในช่วงสามปีนั้น เธอยิ้มง่าย อ่อนโยน และมองโลกในแง่ดีเสมอ เธอที่ดูโดดเดี่ยวในตอนนั้น กลับกลายเป็นคนที่มีคนรู้จักมากมาย แต่เธอยังเป็นเธอคนเดิมไม่เคยเปลี่ยนไป

ฉันไม่เคยพูดออกไปว่าฉันเดินไปหาเธอเพราะฉันเกลียดความโดดเดี่ยวที่เธอมี ฉันเป็นเพื่อนกับเธอเพราะไม่อยากเห็นเธออยู่คนเดียว ภาพของเธอที่นั่งลำพังข้างหลังห้องนั่นดูเศร้าเกินไปสำหรับฉัน ฉันเดินไปหาเธอเพราะว่าฉันกลัวว่าวันหนึ่งฉันจะเป็นแบบเธอ

สุดท้ายแล้ว ฉันเองที่กลายเป็นคนนอก สุดชายขอบของสังคมกลุ่มนั้น ฉันเกลียดที่ที่ฉันจากมาเสมอ แต่ฉันไม่เคยเกลียดเธอ เมื่อหมดเวลา เราต่างแยกย้ายไปตามทางของตัวเอง

ฉันประหลาดใจที่เธอทักฉันผ่านข้อความทางโทรศัพท์ เราเจอกันในวันต่อมา เธอเป็นเธอคนเดิม ที่ดูสดใส และมีความสุขกับชีวิตใหม่ของเธอ ฉันยินดีกับเธอ เมื่อหมดเวลา เราต่างไปตามทางของเรา

ในที่แห่งใหม่ ฉันได้พบคนที่โดดเดี่ยวอีกครั้ง—แต่ไม่ใช่ เขาคนนั้นไม่ได้ต้องการเพื่อน เราคุยกันตรงไปตรงมาอย่างน่าประหลาดใจ คำแนะนำต่าง ๆ ของเขาช่วยฉันไว้อย่างมาก

“ทำไมถึงอยู่อย่างโดดเดี่ยว?” ฉันถามเขา ในขณะที่พยายามชักจูงให้มาอยู่ด้วยกันภายในเวลาที่จำกัด มองหน้าเขาแล้วเพิ่งระลึกไปถึงความเป็นจริงบางอย่าง “อยู่กับคนมันยุ่งยากไป” คำตอบของเขาดูไม่แยแส แต่น้ำเสียงกับรอยยิ้มนั้นช่างอ่อนโยน 

ฉันไม่แน่ใจว่าคำสุดท้ายที่เราพูดกันก่อนจากคืออะไร แต่ประโยคที่ฉันเผลอบอกกับเขาไปนั้นยังวนเวียนอยู่ในหัว 

“ฉันทำแบบนั้นไม่ได้”

ฉันพ่ายแพ้ต่อทุกอย่าง ทั้งเธอและเขาไม่ได้โดดเดี่ยวในความรู้สึกของตัวเอง มีแต่ฉันที่เฝ้ามองแล้วคิดเอาเองว่าการอยู่แบบนั้นคือความโดดเดี่ยว ขณะที่ฉันคิดว่าฉันช่วยเธอ ในความเป็นจริง ความหวังดีที่ฉันยัดเยียดให้เธอนั้นช่างดูน่าสมเพช ไม่มีใครรู้สึกโดดเดี่ยวเมื่อเคยชินกับมัน สุดท้ายคนเราก็ต้องอยู่อย่างเดียวดาย สิ่งที่ฉันกลัวว่าจะเกิดขึ้น ท้ายที่สุดก็จะเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ 

แล้วฉันก็เข้าใจ การอยู่คนเดียวไม่ได้แย่เสมอไป เพราะบางที โลกภายนอกที่เต็มไปด้วยผู้คนก็ไม่ใช่สถานที่ที่น่าอภิรมย์สักเท่าไหร่

SHARE

Comments