เวลาเลยเที่ยงคืนโดยประมาณ

           

Worthless to hopelessเลยเวลาเที่ยงคืนโดยประมาณ
ฉันไม่สามารถที่จะข่มตาให้หลับลงได้
ฉันอยู่คนเดียวท่ามกลางความเงียบสงัด
เเละความมืดมิดของห้องนอนที่มีเพียงเเสงสลัว
ลางๆผ่านช่องหน้าต่าง...

: ทำไมกัน ทำไมฉันถึงไร้ค่าเเบบนี้!?

ฉันนั่งบนเตียงกอดเข่าตัวเองมืออีกข้าง
ก็ปิดหูพร้อมโยกตัวไปมา
เสียงสะอึ้กเบาๆที่ออกมาจากปากฉันพร้อม
หยดน้ำตาที่ฉันพยายามกลั้นมันออกมา

: ฉันไม่ได้เป็นคนเห็นเเก่ตัว! ฮือ ฮือ

ฉันเริ่มเอามือทั้งสองข้างขยี้หัวตัวเอง
พร้อมร้องไห้ออกมาโดยไร้เสียง

: คำพวกนี้จะหลอนหูฉันไปถึงเมื่อไหร่กัน!

: ใช่สิ ฉันมันไร้ค่า ฉันมันเห็นเเก่ตัว ฉันมัน
น่าสมเพช ฉันมันน่าเกลียด!

ฉันตะโกนเสียงออกมาอย่างดัง ตะโกนสู้กับ
ความเงียบที่ฉันกำลังเผชิญหน้า
มันหลอกหลอนฉัน มันเป็นเหมือนสิ่งที่ฉัน
มองไม่เห็นเเต่สัมผัสได้ว่ามันกำลังมองฉัน
กำลังสเเหยะยิ้มให้ฉัน

: พอใจรึยัง! พอใจรึยังที่มาเล่นกับความรู้สึกของฉันเจ้าปีศาจ!

ฉันร้องไห้อย่างกับสายฝนที่เทลงมากระหน่ำ
หัวใจฉันเเตกสลายคล้ายกับโดนฟ้าผ่ากลางหัวใจ
ฉันพยายามคุมตัวเองไว้ เพื่อไม่ให้เจ้าปีศาจ
มันตื่นขึ้นมา

เเต่สุดท้าย...ฉันก็ทำมันตื่น!

ฉันมองหาคัตเตอร์ที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียง
ฉันหยิบมันขึ้นมา กับความรู้สึกที่ฉัน
พร้อมจะละเลงมีดกรีดเพื่อระบายความเจ็บปวด
เเต่เเล้ว....

เเกร๊ก!!

เสียงประตูห้องก็ถูกเปิดออก

ฉันก็ยังคงอยู่ในสภาพนั้นไม่สะทบสะท้านอะไร
ฉันยังคงละเลงกรีดมันต่อไปจนเลือดไหลไปเเตะ
พื้นกระเบื้องสีขาว

ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่ที่ประตูวิ่งเข้ามา
ปัดมีดคัตเตอร์ในมือฉันร่วงลง 
เเล้วกอดฉันเอาไว้ในอ้อมกอดของเขา

: นี่เธอคิดจะทำอะไรของเธอ!

: ฉันไม่ไหวเเล้ว ฮือ ฮือ

: ไม่เป็นไรน่ะ ไม่เป็นไรเเล้วฉันอยู่นี่เเล้ว
อย่าร้องไห้เลยน่ะ ฉันกอดเธอเเล้ว

ฉันร้องไห้ออกมาเพราะความเจ็บปวด
ทางใจที่เหมือนจะไม่มีวันหายไปเลย

เขาคนนั้นกอดฉันไว้เเล้วลูบหัวฉัน
กับความเงียบของเขา เเล้วเขาก็ปล่อยให้ฉัน
พูดระบายมันออกมา

: เธอไม่เป็นไรเเล้ว ฉันยังอยู่กับเธอน่ะ
เธอไม่ได้ตัวคนเดียว เข้าใจไหม?

เเล้วปีศาจร้ายตัวนั้นก็หลับลง...







  


 


SHARE

Comments