ผมเขียนบทกวีที่ไม่มีผู้รับและไม่รู้ว่าปลายจะจบที่ไหน
กลับมาเขียนอีกแล้ว 
เขียนอย่างไม่มีจุดหมาย 
มองไม่เห็นหน้าผู้อ่าน 
เขียนเพียงเพราะแค่อยากระบายออกมาเป็นตัวอักษรเท่านั้น

ผมไม่มีความสามารถด้านการพูด 
ไม่เก่งเจรจา 
การเขียนจึงเป็นการสื่อสารเดียวที่อนุญาตให้ผมได้บอกเล่าความคิดของตัวเอง

แต่มันก็ไม่ง่าย
ที่จะคว้าจับมวลความคิดที่ลอยอยู่ในอากาศ 
ตัด แต่ง ต่อ เติม จนกลายมาเป็นกลุ่มตัวอักษรเพื่อรอให้ใครสักคนได้อ่าน 

การเขียนเป็นกิจกรรมที่โดดเดี่ยว พอๆ กับการอ่าน 
คนอ้างว้างสองคนพบเจอกันผ่านตัวอักษร 
ฝ่ายหนึ่งส่ง ฝ่ายหนึ่งรับ 
ความสัมพันธ์อันแปลกประหลาดก่อเกิด 
อารมณ์ ความรู้สึก ความคิดก่อเกิด 

คนสองคนได้มาพบกันผ่านตัวอักษร 
เป็นความงดงามที่ซ่อนอยู่ในตัวของมันเอง 
อย่างเงียบเชียบ อย่างสงบเย็น
และโรแมนติกอย่างที่สุด
SHARE
Writer
zupisets
blogger
1DAN*

Comments

niji
6 months ago
โรแมนติก
Reply
zupisets
6 months ago
ฮี่ฮี่