คิด คือ คุกขังคน
เราต่างโดนหลอก... ด้วยความคิดของตัวเอง

ความคิดที่เป็นผลมาจากการปรุงแต่งแห่งตัวตน
ว่าสิ่งนั้นได้เกิดขึ้น กำลังเกิดขึ้น และจะเกิดขึ้น
ด้วยหลงยึดติดในชาติภพ อุปาทานทั้งหลาย
จึงเป็นเหตุให้เกิดห่วงโซ่แห่งโลกมายา
อันจะนำพาให้วนเวียนไปไม่รู้จบ

หลงยึดติดว่าคนเราเมื่อเกิดมาแล้ว
จะต้องตั้งใจเรียนหนังสือ เพื่อจะได้มีการงานที่ดี
มีชื่อเสียงพร้อมลาภ ยศ สรรเสริญ
แต่สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นการขวนขวายเฉพาะเหตุปัจจัยภายนอกที่ไม่สามารถเติมเต็มความสุขที่แท้จริงได้
ผู้คนจึงมักสะสมความทุกข์อยู่ภายในใจอย่างลึกๆ

สำคัญคือหลงยึดติดอยู่ในรูปกายหยาบร่างมนุษย์
โดยไร้การตระหนักถึงซึ่งตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง
ว่ามีพลังอันยิ่งใหญ่และศักดิ์สิทธิ์เฉกเช่นพระเจ้า!
เหตุเพราะมวลทั้งหมดมาจากแหล่งกำเนิดเดียวกัน!!

จงลืมตาเถิด... ท่านทั้งหลาย
บัดนี้ได้มาถึงซึ่งเวลาตื่นของพวกท่านแล้ว


จงมองโลกให้เหนือโลก
มองสรรพชีวิตให้เข้าใจ
และ มองตัวตนให้ลึกลงไป
แล้วท่านจะไม่พบอะไร

นอกเสียจาก...
ความว่างอันเป็นหนึ่งเดียวกับจักรวาล

SHARE
Written in this book
369
Writer
Jinda369
Light writer
All for one

Comments