My friend...


เรื่องนี้เกิดขึ้นกับตัวของเราเองเรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อตอนเราเรียนอยู่ชั้นม.1 เรามีเพื่อนประมาณ​ 5คน​ เป็นกลุ่มที่ไม่ใหญ่มากเวลามีปัญหา​พวกเราก็จะช่วยกันแก้... แต่ครั้งนี้มันทำให้เรารู้ว่า
บางทีเพื่อนที่เราคิดว่าดี... มันอาจทำให้เราเสียใจโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเริ่มเป็นวัยรุ่นขึ้นมาอีกขั้นหนึ่งเรื่องความรักในวัยเรียนมันก็จะเข้ามาหาเราทันที​ วันนั้นมีคนทักมาหาเราทางเฟสบุ๊คเราคุยกันไปมาได้ประมาณ​ 5 วันเรายังไม่ได้บอกเพื่อนในกลุ่มหรือครอบครัวเกี่ยวกับเรื่องนี้และเพื่อนคนนี้เป็นคนที่เราค่อนข้างสนิทพอสมควร​ ถึงจะเป็นนักเรียนใหม่ที่เข้ามาในปีนี้แต่มันทำให้เรารู้สึกว่าเราสามารถเล่าเรื่องต่างๆที่เราเครียดให้มันฟังได้​และเราก็บอกเรื่องคนคุยของเราให้มันฟังเป็นคนแรก​ พอมันรู้มันบอกกับเราว่า​ "ขอเฟสมันหน่อยดิเดี๋ยวไปคุยให้" เราก็งงว่าทำไมต้องคุยให้เพราะนี้คนคุยของเรา​ เราว่ามันไม่ควรมายุ่งด้วยซ้ำแค่เราบอกมันก็มากพอแล้ว​เราก็เลยตอบกลับมันไปว่า​ "ไม่เป็นไร​ คนนี้ขอจัดการเองดีกว่าถ้ามีเรื่องอะไรจะขอความเห็นจากมึงก็แล้วกันนะ" เราคิดว่าพอเราพูดไปมันคงจะเข้าใจนะ... แต่ใครจะไม่รู้ว่าคำพูดของเราจะทำให้เรากับมันทะเลาะกันได้


หลังจากวันนั้นมามันไม่สนใจเราเลย​ เราถามคำก็ตอบคำเราก็ไม่รู้ว่ามันเป็นอะไรถามเพื่อนคนอื่นๆก็เอาแต่บอกไม่รู้ๆ​ จนในที่สุดตอนพักเที่ยงเรารวบรวมความกล้าถามมันออกไปว่าเป็นอะไร​ รำคาญเราหรอทำไมทำหน้าแปลกๆ​ มันก็ไม่ตอบเราหรอกแต่ก็ทำเป็นไม่สนใจเราอยู่ดี​ เราก็ถามมันไปอีกรอบว่าเป็นอะไร​ ทำไมถามแล้วไม่ตอบ​ จนสุดท้ายในก็ตะคอกกลับมาว่า​ 
ก็มึงไม่ให้กูยุ่งชีวิตมึงไม่ใช่หรอ​ กูก็ไม่ยุ่งไง!  แล้วมันก็เดินออกไป​ ตอนนั้นเรานั่งอยู่ที่โรงอาหารทบทวนสิ่งที่เราพูดกับมันไปเมื่อวันนั้นกับเพื่อนอีกคนนึงที่เราก็ค่อนข้างสนิทกับมันเหมือนกันแต่เราแค่ไม่ค่อยเล่าเรื่องของเราให้มันฟังเท่าไหร่เพราะมันเป็นคนคิดมาก​ มันก็บอกเราว่าตอนที่เราไม่อยู่คนที่เราพึ่งทะเลาะไป(ขอไม่เอ่ยชื่อนะคะ)​มันด่าเรา​ นินทาเราแบบเสียๆหายๆ​ 


คือเราพอเราได้ยินอย่างนั้นคำของใครบางคนที่เราเคยได้ยินก็พุดขึ้นมาให้หัวทันที​ มันทำให้เรารู้เลยว่าไม่ว่าเราจะดีกับมันขนาดนั้นมันก็นินทาเราอยู่ดี​ วันนั้น​เป็นวันที่เราร้องไห้ออกมากลางโรงอาหารแบบไม่อายใครเลย​ มันอาจจะเป็นความรู้สึกของเด็กม.1คนนึงที่รู้สึกว่าเพื่อนสำคัญมากๆ


วันนี้เราไม่เป็นอันเรียนเพราะไม่รู้จะพูดกับมันยังไงดีเราอยากให้เรื่องมันจบแค่วันนั้นและหลังจากนั้นมันจะยุ่งกับเราหรือไม่ยุ่งกับเราก็เรื่องของมันเลย​ เพราะเราคิดว่าสิ่งที่เราอยากจะเคลียร์​กับมันจะทำให้มันเข้าใจเรื่องทุกอย่างมากขึ้น(มั่ง)​ คาบเรียนเกือบสุดท้ายเป็นคาบศิลปะ​ที่มันดูว่าวมากๆเพราะเราส่งงานครบหมดแล้วไม่มีอะไรจะทำ​ เราก็มองไปที่มันแล้วก็นั่วคิดว่าจะเริ่มต้นคุยยังไงดี​ เพื่อนในกลุ่มที่อยู่กับเราที่โรงอาหารเดินเข้ามาหาก่อนจะเรียกมันมาคุยกับเรา


ตอนที่มันเดินมามันก็ทำหน้าไม่พอใจสักเท่าไหร่​ มันก็พูดจาแบบ​ "พูดอะไรก็ว่ามา" คือพูดเหมือนเราผิดมากอ่ะ​ เราก็เลยอธิบายเรื่องทุกอย่างให้มันฟังว่าสิ่งที่มันได้ยินกับที่เราพูดออกไปมันทำให้เรากับมันต้องทะเลาะกันขนาดนั้นเลยหรอ​ พอเราเล่าทุกอย่างออกไปมันก็เงียบ​ ไม่มองหน้าเราเอาแต่ก้มหน้า​ จนเราทนไม่ไหวเราเลยบอกมันไปว่า
แยกกันอยู่ไหม​ ดูเหมือนมึงยังไม่ค่อย​เข้าใจกูเท่าไหร่นะ
มันเป็นคำที่พูดขึ้นมาในหัวของเด็กม.1ที่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไปดี​ อย่างให้เรื่องมันจบนะแต่ดูเหมือนมันก็ยังจะค้างคา​ มันก็ตอบเราว่า​ "ก็ได้" ตอนนั้นเราคิดว่าทุกอย่างมันจะจบแค่ตรงนี้ไม่ต่อแล้วแต่ดูเหมือนว่าเราจะคิดผิด​ เรากลับบ้านมาเปิดเข้าไปในเฟสก็เห็นมันโพสต์​คำพูดประมาณแบบบ่นใครสักคน(เราจำไม่ค่อยได้ว่ามันเขียนอะไรบ้าวเพราะเรื่องมันนานแล้ว)​แต่เรารู้ว่ามันหมายถึงเรา​ เราก็เลยโพสต์กลับไปว่า​
ยังไม่อยากจบหรอ​ แต่กูอยากจบมากเลยอ่ะหรือว่ากูเข้า​ใจผิดไปเองว่ามึงยังไม่จบ?
พอเราโพสต์ออกไปมันก็ทักมาหาเราทันที​ ทันมาประมาณว่า​ "ว่างมั้ยคะ​ ขอคุยด้วยหน่อย" เป็นคำพูดที่เรากับมันชอบพูดด้วยกันบ่อยๆ​ เราก็ไม่ได้อะไรมากก็เลยตอบไปว่​า​ "ว่างดิ  มีเรื่องอะไรหรอ" พอเราตอบไปมันก็โทรมาหาเราทันทีตอนแรกเราก็ไม่อยากรับเท่าไหร่หรอกแต่ก็เอาเถอะไหนๆก็ไหนๆแล้วรับๆไป​ มันก็พูดประมาณว่า​ "ที่โพสต์​ออกไปอ่ะไม่ได้หมายถึงมึงนะ​ แล้วก็ขอโทษ​ด้วยที่ฟังไม่ดี" เราจำได้คราวๆประมาณนี้​ เราก็บอกไปว่าไม่เป็นไร​ แต่ในใจเรามันก็เริ่มสร้างกำแพงพร้อมที่จะไม่รับมันเข้ามาแล้วไง​ หลังจากที่เรื่องมันซาไปมันก็ทักเราตามปกตินะ​ แต่ไม่รู้ทำไมเราถึงไม่อบากจะเจอมัน​ ไม่อยากคุยกับมัน​ ไม่อยากจะเล่าอะไรให้ฟังแล้ว



สำหรับใครที่อ่านมาถึงบรรทัด​สุดท้ายนะคะ​ สิ่งที่เราอยากจะสื่อถึงเรื่องนี้ก็คือ
เพื่อนแท้มันหายากมาก​และอย่าคิดมากกับเพื่อนแค่คนเดียวแบบเราเลย​ ปล่อยๆบางมันอาจจะ​ทำให้ใจเราสงบขึ้นก็ได้
ขอบคุณ​ที่อ่านมาถึงบรรทัดสุดท้ายค่ะ
SHARE
Written in this book
LOVE YOURSELF
รักตัวเองให้ได้ก่อนที่จะไปรักคนอื่น​นะ^_^

Comments