บทกวีคือศิลปะที่ไม่มีต้นฉบับ
ไม่ว่าจะนิยามคำว่าบทกวีอย่างใด ในมุมมองหนึ่ง บทกวีคือศิลปะอีกหนึ่งแขนง ที่มีสีแต่งแต้มและวาดเขียนขึ้นมาด้วยตัวอักษร


เพราะเช่นนั้นแล้ว จึงมองได้ว่าบทกวี คือศิลป์ศาสตร์อย่างหนึ่ง ที่ต้องใช้ความคิดเป็นการฝึกฝน

เพื่อต้องการให้บทกวีมีลวดลายหรือสีสันที่มีชีวิตก็ไม่แปลกที่บทกวีต้องใช้สำนวนการเขียนที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

ไม่เช่นนั้น มันก็ไม่ต่างอะไรกับการลอกแบบอย่างไม่มีชั้นเชิง

จริงๆแล้วทุกอย่างเกิดจากการลอกเลียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเกิดการตกผลึกเป็นร่างใหม่ของชุดองค์ความคิด

ที่เป็นปัจเจกส่วนบุคคล

พอกล่าวได้ว่า บทกวีบางครั้งอาจจะมีคนหนึ่งที่คล้ายคลึงกับอีกคนหนึ่ง

เพราะอะไรนั้นหรือ
ไม่มีใครเป็นต้นแบบของตนเองอย่างชัดเจน เพราะไม่ว่าคุณเขียนบทกวีขึ้นมาใหม่ ก็อาจเป็นไปได้ว่า เมื่อหลายศตวรรษที่แล้ว เคยมีคนใช้สำนวนเหมือนคุณหรือคล้ายคลึงกับคุณ

เพียงแต่ไม่มีใครมานั่งจำผิดหรอก

นอกเสียจากคุณ ได้ลอกมาทั้งโครงของบทกวี และปรับเปลี่ยนคำ แต่เนื้อหายังคงเดิม ก็น่าผิดหวังอยู่

แต่สิ่งที่ให้อภัยได้คือ เมื่อคุณได้เขียนบทกวีสักชิ้น โดยเล่าในเรื่องราวเดียวกัน หากแต่ต่างมุมมอง และมิติสำนวนใหม่จากต้นฉบับเดิม

ก็พอเป็นที่ยอมรับได้

จริงอยู่ทุกสิ่งอย่างที่สร้างขึ้นล้วนมีเจ้าของ

หากความเป็นเจ้าของคือการรักษาไว้ตัวปัจเจกบุคคล จะซ้ำนิดบ้างหน่อยบ้าง ก็ถือว่าไม่เป็นไร

เพราะเมื่อทุกอย่างของคำว่าศิลปะ ต่างก็ไม่มีใครเป็นเจ้าของความคิดในแบบเดียว
SHARE
Writer
Mubarad_Salaeh
Writer, Poetry
กวีหนุ่มมลายู

Comments