เพราะ... ความเชื่อใจ
เพื่อนชอบบอกว่า...ไม่เป็นไรนะมึง กูอยู่ข้างๆมึง กูไม่ทิ้งมึงไปไหนหรอก มีอะไรบอกกูได้ กูพร้อมรับฟังเสมอ

          เราปักใจเชื่อว่ามันคือเรื่องจริง เราปักใจเชื่อว่าเขาคงไม่หักหลังเรา เราปักใจเชื่อว่าเขาคง"รัก"เราจริง...



          แต่แล้วเวลาเครียดก็ไม่มีเขา เวลาขอความช่วยเหลือเขาก็ไม่ว่าง ไหนว่าอยู่ข้างๆ ไหนว่าไม่ทิ้งกัน สุดท้ายผมก็อยู่คนเดียว ตัวคนเดียวตลอด...



          เมื่อเวลาผ่านไป เรามีโอกาสเจอคนใหม่ เจอเพื่อนใหม่ คำพูดที่ว่า "เราอยู่ข้างๆ เราไม่ทิ้งไปไหน" กลายเป็นคำเฉยชาที่ผมไม่คิดจะเชื่อมันอีกต่อไป...



          สังคมใหญ่ ความจริงใจน้อย สังคมกว้าง ความตอแหลเริ่มเยอะ ทุกคนใส่หน้ากากเข้าหากัน แล้วผมจะหาความหวังดีได้จากที่ไหน..???



          คำบางคำ คำพูดบางคำพูด ถึงดูเหมือนความหวังดีจากคู่สนทนา บางครั้ง.. มันก็คือคำลวงตาที่หลอกให้คนฟังเชื่อใจ...


เพราะผมถูกความเชื่อใจทำร้าย ผมถึงปักใจเชื่อว่ามันไม่มีจริง...



          ใครต่อใครได้ให้คำนิยามกับตัวผมว่า "คนไร้ความรู้สึก" ฟังแล้วโครตขำกับคำกล่าวหานั้น ผมจะไร้ความรู้สึกได้ยังไง ในเมื่อทุกครั้งที่มีเรื่องราวกระทบจิตใจ ผมกลับไปนั่งร้องให้กับตัวเอง กลับไปนั่งคิดมากตั้งหลายวัน เพียงแค่ทุกครั้งที่คิดมากผมไม่แสดงออกมาให้เห็นเท่านั้นเอง...


          ผมวางตัวเองเป็นที่ตั้ง แต่ไม่ใช่จุดศูนย์กลาง ผมมองที่ตัวเองก่อน ถ้าคิดว่าตัวเองทำได้ คนอื่นก็ไม่จำเป็นต้องมี ถ้าเมือ่ไหร่ที่คิดว่าคงไม่ไหว ผมจะปล่อยทันที จะไม่ยอมเสี่ยงกับดวง จะไม่ยอมเสี่ยงกับความหวังดีของใคร เพราะผมไม่รู้ว่าเขาจะเต็มใจแค่ไหนที่จะช่วยเรา เขาจะรับได้แค่ไหนกับสิ่งที่เราจะทำ และเขาจะยอมเสียเวลาแค่ไหนกัน กับเรื่องราวที่เป็นของเรา นี่แหละมั่ง..!!! ที่เป็นเหตุผลที่วันนี้ผมเลือกที่จะไม่เชื่อใคร...


          เราถูกทำร้ายบ่อยๆ จนแผลรุกรานไม่ยอมหายสักที แผลเก่าไม่ทันหาย แผลใหม่เริ่มมาทับต่อ รอยแผลเต็มตัวไปหมด จนคิดว่าไม่ควรให้ใครหน้าไหนมาซ้ำเติมมันอีก เราจะใส่กรอบให้มัน เพื่อที่แผลเพิ่งเกิดไม่ติดเชื้อจนเป็นแผลเป็นอีก มันควรจะอยู่ในที่ของมัน และปล่อยให้คนภายนอกมองมันว่าสะอาด...



#เด็กชายมุมมืด

SHARE
Written in this book
เด็กฝึกหัด Diary life
ทุกเรื่องราว มันมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่
Writer
AMAB
writer
เสียงสะท้อนที่ไม่ได้ยิน

Comments