(SF) Coffee House | Yena x Yuri |         #บ้านกาแฟของเจ้าเยน #1
 

คิดเหมือนกันมั้ยว่า..การที่เรายอมทำในสิ่งที่ไม่ชอบเพียงเพื่อแค่อยากเจอคนที่เราชอบมันจะเป็นเรื่องจริง
                             
                              
                              
                    




     ร้านกาแฟที่ตั้งตระง่านอยู่ตรงข้ามโรงเรียนมัธยมหญิงล้วนPD มันเป็นร้านกาแฟแค่ร้านเดียวที่ทำให้คนอย่างชเวเยนายอมมาอยู่ในร้านได้


'เยนาไม่ชอบกาแฟ'




    แล้วอะไรที่ทำให้เยนามาที่ร้านกาแฟนะหรอ..
                              
                              
                              
                          
   
 เพราะพี่สาวที่เป็นเจ้าของร้านนี่ไง..






     "สวัสดีค่ะ รับอะไรดีคะ?" เสียงทุ้มติดจะใหญ่ของพี่เขาทำให้เยนาเงยหน้ามองต้นเสียง ถ้าจะบอกว่าตอนนี้หัวใจของเธอเต้นแรงมากๆมันจะดูเวอร์ไปไหมนะ



     ท่าทีเก้ๆกังๆ ของเด็กตัวเล็กตกอยู่ในสายตาของเจ้าของร้านสาว ด้วยความที่ร้านของเธอปกติช่วงเย็นคนจะเยอะ แต่อาจเพราะวันนี้เป็นวันศุกร์จึงทำให้คนไม่พลุกพล่านเหมือนวันปกติ เธอจึงได้มีเวลาสำรวจลูกค้าตัวเล็กของเธอที่ตอนนี้กำลังคิดเมนูเอาเป็นเอาตาย



     เด็กตัวเล็กไม่รู้จะสั่งอะไร เเต่เมื่อกี้แอบมองเห็นชื่อเมนูอยู่บนกระดานข้างหลัง สุ่มเดาเอาตามประสาคนไม่รู้จักความแตกต่างของกาแฟ



     "เอ่ออ..เอสเปรซโซเย็นแก้วนึงค่ะ"

     "รอสักครู่นะคะ"

     "ค่ะ"


     เยนาเลือกที่จะเดินไปนั่งเก้าอี้มุมสุดในร้าน แทนการนั่งที่ตรงกลางร้านที่เหลืออยู่ ถ้าถามว่าทำไมมานั่งมุมนี้.. เพราะมุมนี้มันเห็นพี่สาวชัดมากเลยแหละ ท่วงท่ากิริยาที่อยู่หลังเคาท์เตอร์มันดูดีมากๆ จะบอกว่าชอบมองพี่เขาก็ไม่ผิดหรอก เพราะเหตุผลที่ทำให้เด็กตัวเล็กมาอยู่ที่นี่ก็เพราะพี่เขาทั้งนั้น



      ระหว่างที่กำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่ก็ต้องสะดุ้ง เพราะสัมผัสที่กระทบผิวแก้มเมื่อกี้ เยนาเงยหน้ามองต้นเหตุของความเย็นก็แทบหยุดหายใจ 


       พะ..พี่ยูริ!!!



      "เอสเปรซโซเย็นได้แล้วค่ะตัวเล็ก" อีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้เยนาอยากลองชิมกาแฟก็เพราะเจ้าของร้านนี่แหละ..อาา เริ่มจะชอบกาแฟแล้วสิ 




      "เมื่อวานเป็นไงบ้าง?"

      ทันทีที่ร่างเล็กของเยนาเดินเข้ามาในห้องเรียน เพื่อนที่สนิทที่สุดตั้งแต่อนุบาลก็รีบถามไถ่ถึงสาเหตุที่เธอเข้าร้านกาแฟอีกแล้ว ขอย้อนกลับไปยังจุดเริ่มต้นของเรื่อง เรื่องมันมีอยู่ว่า..





      "วันนี้แม่ไปรับช้าหน่อยนะลูก พอดีที่บริษัทมีปัญหานิดหน่อย"

      "ได้ค่ะ เสร็จแล้วรีบโทรหาหนูนะ"

      "โอเคจ่ะ แม่จะรีบไปนะ ไว้เจอกันนะลูก"

      "ไว้เจอกันค่ะ.."

      คนตัวเล็กเก็บโทรศัพท์ใส่ไว้ในกระเป๋าตามเดิมก่อนที่ยูจินจะเดินเข้ามาหา

      "แม่ยังไม่มาหรอ?"

      "อื้อ แม่มีธุระต่อนิดหน่อย อาจจะเลทน่ะ"

      "งี้ก็ต้องรอนานเลยอ่ะดิ งั้นเดี๋ยวอยู่เป็นเพื่อน"

      "ไม่ต้องน่า กลับก่อนเลยก็ได้"

      "บ้านเราอยู่ใกล้ๆเอง ค่อยบอกแม่ทีหลัง แม่ไม่ว่าหรอก"

      "ดื้อจริง ตามใจแล้วกัน"


      เยนาได้แต่ยอมให้เพื่อนตัวสูงที่ตอนนี้ได้ลากตัวเองไปหน้าโรงเรียนเป็นที่เรียบร้อย ยูจินสะกิดให้เยนามองไปยังฝั่งตรงข้าม ร้านกาแฟที่ดูยังไงก็ไม่ใช่สถานที่ที่เยนาจะเข้าไปเหยียบ


      "เข้าไปกัน"

      "ไม่เอา ไม่ชอบ"

      "น่านะ ลองดูก็ไม่เสียหายนี่"


      ระหว่่างที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่นั้น สายตาของเยนาก็หันไปสะดุดกับผู้หญิงคนนึงที่กำลังยกถุงสีน้ำตาลอ่อนขึ้นมาแกะดู เสื้อเชิ๊ตสีขาวที่ร่างบางใส่นั้นถูกพับเเขนเสื้อไปถึงข้อศอก ที่เอวก็มีผ้ากันเปื้อนสีดำตัดกับผิวขาวๆนั้นพอดี

      'น่ารัก'

      จ้องเขาได้สักพักเหมือนเจ้าตัวจะรู้สึก พี่เขามองมายังตัวเล็กบ้าง สองคนสบตากัน ราวกับโลกทั้งโลกหยุดหมุนเลย..ถ้ามองไม่ผิดเหมือนพี่เขาจะยิ้มให้เยนาด้วยแหละ


      "สรุปเอาไง จะเข้าไม่เข้...โว้ยย ไอ้เยน! ใจเย็นก่อน รถจะชน"


      ไอ้ตัวเล็กวิ่งดุ้กดิ้กข้ามถนนเหมือนตัวนาก หลังจากเห็นพี่คนนั้นเดินเข้าไปหลังร้าน พร้อมกับผู้ชายสามสี่คนกำลังแบกถุงสีน้ำตาลอ่อนตามเข้าร้านไป


      "ทีหลังจะข้ามก็บอกก่อนดิ มันอันตรายนะ"

      "อยากกินกาแฟ"

      "ห้ะ"

      "เราอยากลองกินกาแฟ"


      ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ชเวเยนาก็เข้าร้านกาแฟทุกเย็นวันศุกร์..







      "ขม"

      "อะไรขม กาแฟอ่ะหรอ"

      "อือ"

      "โอ้ยย55555"

      "มีอะไรให้ขำกันนะ!"

      "นี่ขอถามหน่อย ได้คุยกับพี่เขาบ้างป้ะ?"

      "ก็คุยนะ"

      "เห้ยย ถามจริงงง"

      "อือ"


   'ไม่ชอบกาแฟแล้วสั่งเอสเปรซโซทำไมคะ?'



      ยูจินขำพรืดทันทีที่เพื่อนตัวเล็กเล่าให้ฟัง เสียงมันดังเกินไปจนเยนารีบเอามือไปอุดปากเพื่อนไว้ คนอื่นคงคิดว่่าพวกเธอบ้าแน่ๆ


      "โอ้โหแหะ มันขมมากๆเลยนะนั่น"

      "ก็ไม่รู้จะสั่งอะไรนี่นา"

      "แล้วคุยกันแค่นี้หรอ?"

      "อือ"

      "แล้วแกตอบพี่เขาไปว่ายังไงอ่ะ"

      "ก็..ถามไปแหละว่ากาแฟมันต่างกันยังไง แล้วพี่เขาก็ตอบแค่นั้นแหละ ไม่มีอะไรมากหรอก"

      "อยากรู้ที่พี่เขาตอบแกว่ะ"

      "พี่เขาพูดว่า ถ้าอยากรู้ก็มาทุกวันสิ.."

      "โหห แล้วยังไง เย็นนี้จะไปมั้ย"

      "วันนี้แม่มารับเร็ว รอวันศุกร์แล้วกัน"

      "แหมมม จ่ะ ขอให้รู้จักทุกเมนูในร้านพี่เขาเลยนะ"

      "โอ้ยย ไอ้เพื่อนบ้า"






               - YENA_ add your ID -
                        - Yuriyaa -
                           19.00

YENA_ : พี่ยูริ

                              ว่าไงคะตัวเล็ก? : Yuriyaa


YENA_ : เค้ากวนพี่มั้ย


                             ไม่ได้กวนเลยค่ะ : Yuriyaa

                       ลูกค้าไม่มีน่ะ 55555 : Yuriyaa


YENA_ : ไม่ปิดร้านหรอ


                          ร้านปิดสองทุ่มค่ะ : Yuriyaa


YENA_ : อ้าวหรอ เค้าไม่รู้..


                    พี่ก็ยังไม่ได้ว่าอะไรนี่คะ : Yuriyaa

YENA_ : พี่ยูริ

                             หื้มม ว่าไงคะ? : Yuriyaa


YENA_ : แล้วสรุปกาแฟมันต่างกันยังไงหรอ


                               อยากรู้หรอคะ : Yuriyaa

YENA_ : อื้อ


                              มาหาพี่ที่ร้านสิ : Yuriyaa

                                เเล้วพี่จะบอก : Yuriyaa


                        - Read -




      เยนาไม่ชอบกาแฟก็จริง แต่ถ้าเจ้าของร้านเป็นคนทำ ก็ไม่แน่ที่ไอ้ตัวเล็กจะชอบทั้งกาแฟและเจ้าของร้าน


ถึงรสชาติของกาแฟจะขม แต่ในความขมก็ยังมีรสหวานแทรกอยู่ ก็นั่นแหละ เสน่ห์ของกาแฟมันอยู่ตรงนี้..



      "คาปูชิโนได้แล้วค่ะ"


      เสียงของพี่เขาเรียกสติของตัวเล็กที่กำลังเหม่อมองบรรยากาศข้างนอกร้านให้กลับมาอยู่กับตัว


      ยูริเลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออกนิดนึง ก่อนจะแทรกตัวนั่งลงพลางสบตากับเด็กตัวเล็กที่วันนี้แวะมาหาอีกแล้ว


      ตั้งแต่ที่วันนั้นคนน้องได้ขอช่องทางการติดต่อกับเธอไป ทั้งสองคนก็ได้คุยกันทุกวัน ยูริชอบเวลาน้องมันถามเรื่องกาแฟอย่างนั้นอย่างนี้ เสียงเจื้อยเเจ้วของเด็กมันทำให้ชีวิตของเธอมีสีสันขึ้นมา


      "จะตอบพี่ได้รึยังว่าทำไมวันนี้ถึงมาได้"


      ยูริอมยิ้มเล็กๆเมื่อน้องมันร้องอี๋ขึ้นมาว่ากาแฟที่เจ้าตัวสั่งไปมันขม ไอ้ตัวเล็กของเธอดูท่าจะพยายามอย่างมากในการกลืนกาแฟรสขมๆลงคอ หลังจากนั่งเอาใจช่วยไปได้สักพักน้องมันถึงยอมตอบคำถามของเธอ


      "ก็วันนี้อยากออกมาสูดอากาศข้างนอกบ้าน"

      "จริงหรอคะ?"

      "อื้อ"

      "เข้าใจแล้วค่ะ"


      เอ่ยตอบคนน้องไปอย่างเข้าใจในสิ่งที่เด็กมันพูดออกมา เยนาเป็นเด็กที่ไม่ออกจากบ้าน ถามว่าพ่อกับแม่ดุหรอ..ไม่หรอก ไอ้ตัวเล็กมันเป็นคนโลกส่วนตัวสูงมากกว่า 


      เดือนกว่าๆที่ได้รู้จักกัน เยนาเป็นเด็กที่ชอบความอิสระ เก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน เวลามีงานกลุ่มก็ค่อยจะออกมาสู่โลกภายนอก ถ้าไม่ชอบอะไรก็จะไม่ทำด้วย อ่าา..แต่เรื่องที่น้องมันไม่ชอบกาแฟตอนแรกไม่นับแล้วกัน เพราะตอนนี้ น้องมันชอบมากๆ


      "แต่มีอีกอย่างนึงที่เค้ามาหาพี่"

      "อะไรหรอคะ?"

      "เค้าคิดถึงพีี่ค่ะ"


      เด็กมันยิ้มจนแก้มฉีกไปจนจะถึงใบหู เข้าใจว่าน้องมันเป็นคนพูดตรงนะ แต่ไม่คิดจะตรงขนาดนี้ ยอมรับว่าตกใจแล้วก็เขินที่โดนเด็กมันพูดให้ใจเต้น


      'เยนาชอบยูริ'



      น้องมันสื่อให้เธอเห็นตั้งแต่วันแรกที่น้องมันยอมวิ่งข้ามถนนมาร้านเธอ ยอมกินกาแฟเพราะเธอเป็นเจ้าของร้าน ยอมออกจากบ้านทั้งๆที่ติดบ้านมากๆ เพราะว่่าคิดถึงเธอ เด็กมันลงทุนมากขนาดนี้ทำไมเธอจะไม่รู้ แต่ก็นั่นแหละ ที่พูดๆมาทั้งหมดไม่ใช่แค่เยนาชอบเธอฝ่ายเดียวหรอก เพราะว่าตัวเธอเองก็คิด


      'ยูริเองก็ชอบเยนาเหมือนกัน'




      มันเร็วไปไหมกับความสัมพันธ์เพียงแค่เดือนเดียว ไม่หรอก อาจจะเป็นเพราะเด็กมันวางตัวดีมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว พวกเธอค่อยๆเรียนรู้กันและกัน ไม่ได้ก้าวกระโดดข้ามขั้นอะไรขนาดนั้น พูดถึงตอนนี้แล้วก็ได้ยิ้มกับตัวเอง 



   

 'พวกเธอสองคนอายุห่างกัน6ปี'

 'เยนาอายุ18ปี ซึ่งยูริอายุ24'


      เอาเถอะ เรื่องอายุมันไม่ใช่ปัญหา แต่ที่เป็นปัญหาตอนนี้คือ อยู่ดีๆไอ้ตัวเล็กมันก็อยากเรียนทำกาแฟกับเธอซะงั้น


     "อยากทำหรืออยากเล่นคะ?"

     "โถ่พี่ยูริ เค้าพูดจริงๆนะ"

     "โอเคๆ งั้นเอางี้ พี่จะสอนทำเมนูง่ายๆก็แล้วกัน"

     "เย้~ พี่ก็ใจดีกับเค้าที่สุดแล้ว"


     เยนาร้องดีใจที่พี่เขายอมสอน ปกติไปเรียนทำการแฟมันฟรีที่ไหนล่ะ ไอ้ตัวเล็กตั้งหน้าตั้งตาดูดกาแฟที่เหลืออยู่ให้หมด เสียงดูดดังซู้ดซ้าด คนพี่ก็ได้แต่ยิ้มขำ ก็เด็กมันน่ารักนี่เนาะ


     "ป้ะ มาทำกาแฟกันเถอะ"







SHARE

Comments