เทพเจ้าห่วยกับปริญญาโลกมนุษย์


   สวัสดีครับ! เราคือ"เทพเจ้าห่วย" มาจากดาว"เคราะห์ซ้ำกรรมซัด" มีพลังความกากเป็นท่าไม้ตาย ไม่มีใครจะมีพลังแบบนี้เท่ากับเราหรือเหนือกว่าเราอีกแล้วทั่วทุกกาแลกซี่           ___________________
   เราถูกส่งมายังโลกมนุษย์เพื่อทำภารกิจสำคัญ หลักๆแล้วหน้าที่ของเราคือคอยพิทักษ์ปกป้องคนห่วยๆ จากความสิ้นหวังและกำลังถูกมนุษย์ด้วยกันประนามในความเป็นตัวเอง โดยคนที่ถูกเราเลือก แม่งต้องโคตรห่วย 
           ____________________
    เราเลือกใช้ชีวิตบนโลกมนุษย์ในร่างของเด็กหนุ่มชื่อว่า" P " อายุตอนนี้น่าจะ 25 ปีกว่าๆ เป็นเด็กหนุ่มหน้าตาธรรมดาๆ ฐานะทางบ้านก็พออยู่พอกินไม่เว่อวังอลังการเท่าไหร่ ใช้ชีวิตห่วยๆ โคตรเหมาะแก่การถูกเลือกเป็นที่สุด
           ____________________
   สตอรี่ความห่วยสุดจะบรรยาย ไปมหา'ลัยไม่เคยถึงห้องเรียน ติดเพื่อนตามกลุ่มซุ้มและห้องชมรมต่างๆไปเรื่อย นี่!ก็อยู่ปี 6 แล้ว คนอื่นเขาเรียน 4 ปีจบ มีไอ้ P นี่แหละ ยังรักสถาบันไม่เสื่อมคลาย ไม่เคยคิดจะออกจากที่นี่เลย
              ____________________
   มัวแต่ครื้นเครงกับกิจกรรม ออกค่ายทีเป็นเดือนๆ ปีๆหนึ่งใช้ชีวิตอยู่แต่ตึกกิจกรรมมากกว่าตึกเรียนเสียอีก คงจะได้ดิบได้ดีเป็นที่เลื้องลือในสายกิจกรรมสิน่ะ "เปล่าเลย" 
แม่งก็ยังห่วยเหมือนเดิม
             ____________________

    พ่อแม่มันก็เตือนสติอยู่บ่อยๆเกี่ยวกับอนาคต ไหนจะเพื่อนๆมันที่คอยด่าให้ได้สติ กับตรรกกะชีวิตที่โคตรแย่ ครูอาจารย์ก็เนียกไปพบครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งอาจารย์ที่ปรึกษาวงการกิจกรรมและอาจารย์ที่ปรึกษาประจำวิชาเอก ก็เตือนสติครี้งแล้วครั้งเล่า มันก็ไม่ได้ผล แน่นอนครับถ้าได้ผล เราคงไม่ได้มาอยู่ในร่างมันหรอกครับ
            ____________________
    ด้วยพฤติกรรมและวิถีชีวิตแบบที่เจ้า P มันปฏิบัติ เพื่อนๆเลยไม่มีใครเชื่อถือ คนรอบข้างก็เริ่มไม่ฟังมัน แม้สิ่งที่มันพูดจะมีประโยชน์และเป็นเรื่องที่ถูกต้องก็ตามแต่ มิหน่ำซ้ำความหวังดีต่างๆของมันก็เป็นแค่เรื่องตลกให้คนอื่นขำขัน
              ____________________
   แม้เจ้า P มันจะทำตัวแย่ๆ แต่มันก็เป็นคนดีคนหนึ่ง สวรรค์จึงส่งเทพเจ้าอย่าเรามาช่วยมันในสถานการณ์ฉุกเฉินเช่นนี้ มันเริ่มหมดหวังกับการใช้ชีวิตร่วมกับคนอื่น เริ่มถามหาเหตุผลถึงสภาพสังคมที่ต้องการจากตัวมัน 
                ____________________
    ขณะที่เจ้า P มันเริ่มตั้งคำถามกับตัวเอง และเริ่มสงสัยกับความจริงใจที่มันคิดว่าเพียงพอแล้วในการอยู่ร่วมกันในสังคม นั่นเท่ากับเปิดโอกาสให้เทพเจ้าอย่างเราได้ทำภารกิจ งานของเราง่ายๆไม่ซับซ้อน แค่เพิ่มความรู้สึกกากหรือความรู้สึกแง่ลบให้มัน จนกระทั่งมันจะระเบิดความสิ้นหวังของชีวิตออกมา เมื่อตอนนั้นเจ้า P มันพร้อมสำหรับการช่วยเหลือ
             ____________________
  ว่าก็ว่าเหอะ! เราพาร่างเจ้า P ไปร่ว งานรับปริญญาของเพื่อนมัน บรรดาเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวของมันก็เหลือน้อยลง มีแต่น้องๆของมันที่ยืนสวมชุดครุยกันหนาตา และน้องๆอีกมากมายหลายตาที่มันไม่รู้จัก นั่นก็เพราะมันเรียนปี 6 ย่างปี 7 มีหรือจะรุ้จักน้องรุ่นใหม่
            ____________________
    เจ้า P มันก็เริ่มรู้สึกถึงสิ่งที่เทพเจ้าอย่างเราบันดาลให้มันเห็น มันทบทวนถึงระยะเวลาที่มันอยู่ และความสำเร็จของคนอื่นๆที่จากมันไปในทุกๆปี สิ่งต่างๆมากมายที่คนในชุดครุยเขามี หลังจากที่เขาเดินจากไปแล้ว ทุกคนต่างยอมรับพวกเขา ความคิด คำพูดของคนเหล่านั้น ไม่ได้ต่างจากเราเมื่อก่อนมากนัก แต่ทว่าทุกคนรายล้อมต่างเชื่อถืออย่างน่าอัศจรรย์
           ____________________
   เมื่อเราเพิ่มความรู้สึกแย่ๆให้เจ้า P ไปแล้ว ซึ่งเป็นพลังท่าไม้ตายของเรา ถือว่าเราบรรลุภารกิจ ตอนนี้เจ้า P มันกำลังตอบปัญหาชีวิตตัวเอง มันเริ่มมุงมั่นและพยายามไปสู่วันแห่งคนธรรดาจะกลายเป็นคนน่าเชื่อถือ
             ____________________
   ปีกว่าๆ หลังจากครั้งนั้น ที่เราพาร่างของมันไปร่วมงานรับปริญญาเพื่อน ตอนนี้เจ้า P ก็ใกล้มีวันดีๆเป็นของมันเองแล้ว ทุกคนต่างหันมาสนใจมันมากขึ้น พูดถึงมันมากขึ้น โดยตัวมันก็ตั้งคำถามกับตัวเองว่า "ใบปริญญามหัศจรรย์ขนาดนั้นเชียวเหรอ"
            ____________________
   วันนี้เรามีโอกาสลงมายังโลกมนุษย์อีกครั้ง ก็แวะทักทายเจ้า P มันหน่อย เราปรากฏกายให้มันเห็น เล่มเรื่องราวต่างๆที่เรากับมันเผชิญร่วมกันมาให้มันฟัง และทิ้งท้ายด้วยคำถามสั้นๆ ว่า"รู้สึกอย่างไรกับปริญญาที่ได้รับ ภูมิใจใช่ไหม?" และเราก็คาดว่าจะได้ยินคำตอบว่า"ภูมิใจมากๆ"จากเจ้า P แต่เปล่าเลย
           ____________________
   เด็กหนุ่มห่วยๆคนนั้นตอบเราว่า "ผมรู้สึกสะใจมากครับ" ไม่ได้รุ้สึกภูมิใจ เพราะความภูมิใจผมรู้สึกทุกครั้งที่ผมทำอะไรไป มันอาจไม่มีแผ่นกระดาษมาการันตีเรื่องราวต่างๆตลอดการใช้ชีวิตในมหา'ลัย แต่ผมก็ภูมิใจทุกอย่างที่ผมทำและผ่านเข้ามาในช่วงชีวิต
           ____________________
   ส่วนที่ตอบว่าสะใจ เป็นแค่ความอยากเอาชนะเท่านั้น เอาชนะการถูกสบประมาท เอาชนะความยกยอปอปั้นของสังคม และเอาชนะตนเองในการพยายามคิดให้เหมือนระบบ Robot ที่หวังให้ทุกคนคิดเหมือนกันเป็นเหมือนกันจนครบหลักสูตรได้
แต่ถ้าถามถึงความภูมิใจกับวันปริญญา
มันก็มีนั่นแหละ แต่เพียงชั่วคราวเท่านั้น
เพราะผมภูมิใจกับทั้งชีวิตของผมเสมอ


   เราในนามเทพเจ้าห่วย " ขอปลดปล่อยเจ้า P ให้พ้นจากความห่วย ณ บัดนี้ " และขอนำความคิดดีๆเกี่ยวกับความภาคภูมิใจ กลับไปเล่าและสั่งสอนลูกหลาน ณ "ดาวเคราะห์ซ้ำกรรมซัด" บ้านเกิดของเราด้วย
SHARE
Writer
PleeNajuak
Cr:บอยอน้อย🐊
อักษรศิลป์ จินตอุดมการณ์

Comments