มุนมุนเมียเจ๊ : nineteen. [SunMoon] (NC)


[ เนื้อหาเต็มของตอนนี้อยู่ในจอยลดานะคะ อันนี้เป็นแค่ส่วนนึงที่ตัดมาเพราะเนื้อหา nc ค่ะ ]





"อื้อ..."

เสียงครางอื้ออึงในลำคอเรียกให้คนเป็นพี่ที่กำลังแกะกระดุมเสื้อหวังจะช่วยเปลี่ยนเสื้อให้คนเป็นน้องสติกระเจิงทันที ไอเด็กบ้าเมื่อไหร่จะเลิกอ่อยแบบไม่รู้ตัวอย่างซักที

"พี่โซ มุนรักพี่โซนะ"

อยู่ดีๆก็พูดขึ้นมาเฉยๆ เมาแล้วแน่ๆไอเด็กบ้านี่

"เมาแล้วนะเรา นอนไปเลย"

"เค้าเปล่าเมานะ แค่มึนๆต่างหาก"

ถึงกลับต้องโฟกัสสายตาขึ้นมามองคนตรงหน้า ผิวขาวเริ่มแดงด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์แต่ว่ากลับไม่ได้ดูเหมือนกับเมื่อวาน แต่ถ้าไม่เมาแล้วทำไมถึงกล้าพูดขนาดนี้นะ ปกติไม่เคยทำนี่หน่า

"แทนตัวเองน่ารักจังนะ"

"ชอบใช่มั้ยล่ะ"

"อื้อ ไปๆ ไปอาบน้ำเลยงั้น ไม่ช่วยแล้ว"

"อยากจูบ"

"...."

จะรู้บ้างมั้ยเวลาสถานการณ์มันเสี่ยงต่อการที่เราจะไปจบกันบนเตียงมากๆเลยนะ มุนคิดว่าใจเธอทำจากอะไรหรอถึงกล้าพูดออกมาแบบนี้ เธอก็คนนะถึงจะพยายามไม่รุ่มร่ามมากเหมือนกับตอนก่อนแต่ก็ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่รู้สึกอะไรเลย

"พี่ว่า...เราไปอาบน้ำนะคะ"

"จูบนะ"

"...มุนคะ พี่กำลังจะหมดความอดทน..."

"นั่นมันก็สิทธิ์ของพี่โซนะ...ที่จะทน...หรือจะไม่ทน"

คุณคิดว่าเธอจะทนได้อีกมั้ยหลังจากนี้...
.
.
.
.
ใช่ค่ะ ความอดทนของเธอมันจบลงแล้ว

โซลาร์กดจูบคนตรงหน้าแทบจะทันที สองมือที่แกะกระดุมเสื้อของน้อง ขยับปลดไปเรื่อยๆจนหมด มือจึงขยับตามไล่ไปตามเอวคอดนิ่ม ริมฝีปากยังคงทำหน้าที่ของมันได้อย่างดี กลิ่นแอลกอฮอล์ของน้องกำลังพาให้เธอที่แทบไม่ได้ดื่มเลยมึนเมาไปด้วย

จริงๆแล้วน่าจะเป็นเพราะคนตรงหน้ามากกว่าที่กำลังทำให้เธอมึนเมา..

ริมฝีปากนุ่มของน้องมุนกำลังตอบกลับเธอแม้ว่าตามเธอไม่ทันเหมือนเคย ถึงแม้มันอาจจะไม่ใช่จูบที่เพอร์เฟคที่สุดตามทฤษฎี แต่เธอก็ยังชอบมัน ชอบทุกครั้งที่ได้กดจูบลงบนริมฝีปากสีเข้มของคนตรงหน้า

"อื้ออ.."

เธอถอนริมฝีปากออกมาก็จะกดจูบลงไปใหม่จนพอใจ เธอหมายถึง..จนน้องมุนเองแทบหมดลมหายใจ ถึงได้ค่อยๆไล่จูบมาตามซอกคอขาว เธอนำน้องมุนให้เดินไปที่เตียงใหญ่ ก่อนจะพาให้น้องนอนราบลงไปแต่ตัวเธอเองยังคงวนเวียนอยู่รอบๆซอกคอ เสียงอื้ออึงในคอน้องนั้นกระตุ้นเธอให้ต้องกดจูบลงไปแรงๆจนผิวขาวนั้นขึ้นสี

"อึก..พี่โซ.."

ถึงกับต้องผละออกมาดูมาคนตรงหน้าโอเคหรือเปล่ากับสัมผัสของเธอ แต่กลับเป็นตัวเธอเองที่โดนภาพตรงหน้าเล่นงานเข้าอย่างจัง

น้องมุนที่ส่วนบนเหลือเพียงบราสีดำตัดกับผิวขาวตอนนี้แดงจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ ซอกคอระหงตอนนี้มีรอยคิสมาส์กประดับอยู่ประปราย ผมสีน้ำตาลประกายเทาตอนนี้ยุ่งปรกหน้าขับให้ดูน่าค้นหากว่าเก่า ริมฝีปากอิ่มแดงจัดเพราะจูบเมื่อครู่ รวมถึงตาที่กำลังปรือปรอยหลบสายตาเธอที่อยู่คร่อมอยู่ด้านบน

"โอเคใช่มั้ย"

เพียงแค่พยักหน้าตอบรับเบาๆก็ทำให้เธอก้มลงไปกดจูบลงบนปากช่ำอีกครั้ง มือขวาลูบไปตามแนวหลัง ก่อนจะปลดบราสีเข้มออกพร้อมกับค่อยไล่กดจูบลงมาเรื่อยๆ ตั้งแต่ซอกคอขาว ไหปลาร้า เนินอก จนมาถึงหน้าอกขนาดพอดีของคนตรงหน้า

เพราะไม่อยากให้น้องต้องอยู่เขินอยู่คนเดียว เธอจึงปลดกระดุมเสื้อเธอออกจนหมด มองขึ้นไปก็เห็นอีกคนเริ่มเอามือมาปิดตามตัวจนเธอต้องหลุดขำออกมาเบาๆ

"เขินอะไร พี่ก็เคยเห็นเราแล้วมั้ย"

"..ก็ตอนนั้นมันแปปเดียว.."

เธอเลือกที่จะขยับก้มลงไป สันจมูกของเธอคลอเคลียอยู่กับสันจมูกสวยของน้องมุน คนตรงหน้าดูตกใจกับสิ่งที่เธอทำไม่น้อย พวงแก้มที่แดงอยู่แล้วกลับแดงขึ้นอีก เรียกได้ว่าเก็บอาการเขินไม่อยู่เลย

"เขินพี่หรอคะ"

หลังจากที่ไม่ได้คำตอบ เธอจึงค่อยๆขยับลงมาเล่นกับซอกคออีกครั้ง มือลูบผ่านหน้าท้องแบนราบขึ้นมาเรื่อยๆจนถึงหน้าอก มือเริ่มขยับไปรอบๆพร้อมกับนิ้วที่สกิดยอดอกเล็กสีชมพูเข้ม เสียงครางอื้ออึงในลำคอมีให้เธอต้องขยับตัวลงมา ใช้ริมฝีปากครอบครองหน้าอกอีกข้างไม่ให้รู้สึกว่างเปล่่่า เรียวลิ้นหยอกล้อวนไปจนร่างด้านใต้ถึงกับแอ่นตัวขึ้นมา เป็นจังหวะให้เข่าของเธอขยับเข้ามาชนกับส่วนล่างของน้องได้พอดี

"อื้ออ อ่ะ.."

เหลือบมองขึ้นไปมือขวาของน้องมุนกำอยู่กับผ้าปูเตียงแน่น ส่วนมือซ้ายยังคงใช้ปิดปากเพื่อช่วยกั้นเสียงครางไม่ให้ดังหลุดออกไป เห็นแบบนั้นเธอก็ยิ่งอยากจะทำให้น้องครางออกมาอีก คิดได้แบบนั้นริมฝีปากร้อนก็เริ่มทำหน้าที่อีกครั้งกับยอดอกทั้งสองข้าง มือเริ่มวิ่งลงไปแกะกระดุมกางเกงขาสั้นของคนเป็นน้องก่อนจะถอดมันออกไปอย่างรวดเร็ว เข่าและต้นขาเริ่มกดลงเสียดสีกับส่วนล่างของน้องแรงขึ้น เธอรู้สึกได้ถึงความช่ำเปียกจากส่วนล่างที่เปรอะออกมา

"อึกพี่โซ.. อื้อ..ฮึกก"

เสียงครางเริ่มหลุดออกมาไม่ขาดสลับกันเสียงหอบ โซลาร์คิดว่ามันมากพอที่เธอจะไปต่อจึงรีบจับขอบแพนตี้อย่างเร็วหวังจะรีบถอดมันออก แต่ว่า..

"ไม่เอา... ไม่เอานะ! ปล่อยมุน!!"

อยู่ดีๆน้องมุนก็นิ่งไปเฉยๆจนเธอต้องเหลือบขึ้นมามองก็เห็นว่าน้องกำลังหลับตาและสีหน้าก็ดูไม่ค่อยดี ก่อนจะเริ่มดิ้นอย่างแรงพร้อมกับกรีดร้องออกมาเหมือนกับวันที่น้องฝันร้าย ขาทั้งสองทั้งพยายามดิ้นให้หลุดจากตัวเธอที่คร่อมอยู่ทำให้เตะไปโดนเธออย่างแรงจนเธอหลุดออกมาข้างตัวน้อง มือเริ่มกุมลูบไปตามแขนแรง เล็บจิกเข้าไปจนเธอต้องรีบเข้าไปแกะออก

"มุนคะ! นี่พี่เองนะ! ลืมตานะคะ!"

"กรี๊ดด! ปล่อยมุนไปเถอะนะ! บอกให้ปล่อยไง! อย่ามาแตะตัวมุน! ปล่อย!"

น้องมุนกรีดร้องหนักกว่าที่เธอเคยเจอมาทั้งหมด น้ำตาไหลนองเลอะหน้าไปหมด เธอได้แต่พยายามแกะแขนที่จิกไปตามเนื้อตัวน้องออกก่อนจะพยายามกอดน้องเอาไว้ไม่ให้ดิ้นอีก

"นี่พี่โซเองนะมุน! ลืมตาขึ้นมานะคะ พี่โซเอง ไม่ใช่คนอื่น!"

"ไม่เอานะ! กรี๊ดด! ปล่อยละมุนไปนะ!!"

ตอนนี้เล็บของน้องมุนเริ่มจิกเข้าที่ตัวเธอแทน และตัวน้องเองก็ยังคงดิ้นอยู่แต่ไม่นานก็หยุดไปเฉยๆจนเธอสงสัย 

เพียงแค่มองขึ้นมาก็เห็นแจกันบนหัวเตียงตอนนี้ได้มาอยู่ในมือของน้องมุน สายตาเธอโฟกัสทันทีว่าแจกันใบนั้นกำลังจะลอยมาหาเธอในอีกไม่ถึงเสี้ยววินาทีข้างหน้า

.
.

เพร้งง!!'




SHARE

Comments