เมื่อเราอยู่ไกลกัน (ฉบับมโน)
อันที่จริง คนเรามักชอบเก็บเรื่องราวและสร้างจินตนาการในหัวสมองอันน้อยนิด ยิ่งเป็นเรื่องที่เราชอบเรามักคิดถึงมันได้อย่างไม่หยุดหย่อน โดยส่วนตัว เวลาเหงาหรือต้องห่างไกลจากคนที่เรารู้สึกดีด้วย เราไม่ชอบการที่เอาใครก็ได้มาบำบัดความเหงา และก็ไม่ชอบให้ใครเข้ามาในรูปแบบที่ต้องการเป็นมากกว่านั้นกับเรา เรารู้สึกว่ามันอึดอัด ในใจมักนึกถึงแต่คนที่เรารู้สึกดีด้วยเท่านั้น ถึงมันจะไม่ได้เกิดขึ้นจริงก็ตาม แต่มันก็ไม่ใช่ใครก็ได้ที่เราจะเก็บมาคิดได้แบบนั้น บางครั้งก็เบื่อที่ต้องมานั้งกังวลว่า เขาจะแอบปันใจให้ใครในเวลาที่อ่อนแอบ้างหรือป่าว คนก็มักจะพร้อมตกหลุมรักในเวลาแบบนี้เสมอแหละ แต่เราว่าเราไม่ชัวๆ เพราะ คิดว่าถ้าชอบใครแล้วก็จะชอบอยู่แบบนั้น เป็นคนที่แม้จะเลือกได้ ก็ขอเลือกเพียงคนเดียวดีกว่า มันน่าปวดหัวที่ต้องมาใส่ใจใครหลายคนในเวลาเดียวกัน  
(แต่จะคิดเยอะทำไม เรายังไม่ได้เป็นอะไรกับเขา แล้วเขารู้กัััััััับเราหรอ) มันเป็นประโยคปลอบใจตัวเอง ^^
SHARE
Written in this book
ความรักที่ดูงงๆและสับสนภายในใจ
เกี่ยวกับการเดินเข้ามาของใครบางคนและห่างหายออกไปโดยไม่ทราบสาเหตุ

Comments