จากโต๊ะข้างหน้าต่างในห้องสมุดชั้นห้า
การพบพานเพื่อผ่านพ้นน่าค้นหา
มีมายา มีความงาม มีความเหงา
มีความชั่ว มีความดี มีแสงเงา
มีตัวเราจริงหรือไม่ในผู้คน

ครั้งเเรก
บทกวีที่ผมปรารถนาจะร่ายบรรเลงมีเพียงเท่านี้ มันเกิดขึ้นจากความสงสัยอันไร้จุดจบ
ใช่--เพราะ มันเป็นคำถามแบบงูกินหาง มันจึงไร้จุดจบ
ทุกโมงยามที่งูตัวนี้ปรากฏขึ้นมาในจินตภาพของผม
มันยั่วยุผม (เหมือนกับที่ยั่วยุบรรพบุรุษของผม)
ให้รบราฆ่าฟันกับปรัชญาอันยิ่งใหญ่
และผลของการนองเลือดนั้นคือ ผมตาย
ตายในความอยากรู้อยากเห็นของตัวเอง
ตายไปพร้อมพร้อมกับคุณเลย
คุณนั่นแหละ คุณที่กำลังไถหน้าจอนี้อยู่

เศษเสี้ยวในตัวเรากำลังตายไปในทุกวินาทีไม่ใช่เหรอ
เราในบรรทัดนี้จึงไม่ใช่คนเดียวกับเราในบรรทัดที่เเล้ว
อาจารย์ที่สอนปรัชญาผมบอกมา

เเล้วเมื่อผมจะลงบทกวีเหล่านั้น
เจ้าหน้าเว็บสีเขียวนี่มันกลับมาบอกว่า ต้องมีมากกว่า 300 ตัวอักษร
(พูดมาได้ เฮงซวย ; มีมประกอบตามสมัยนิยม2018)

เจ้าสมองกลนี่กล้าดีอย่างไร
ประเมินสงครามระหว่างมนุษยชาติที่ดำเนินมานับพันปี...ว่าด้อยค่า
เพียงเพราะ มันไม่ถึง 300 ตัวอักษรเเค่นั้นหรือ
หรือเพราะมันอ่านเเล้วรำคาญ...ว่าบทกวีนี้ไม่สมบูรณ์

ย่อมได้ 
ผมจบบทกวีให้คุณได้ 

รู้แล้วว่าเราเพียงไร้เดียงสา
รู้แล้วว่าโลกนี้โกลาหล
รู้แล้วว่าเราทั้งสิ้นล้วนดิ้นรน
รู้แล้วว่ามีตัวตนบนที่ใด

หลังจากนี้เป็นเรื่องของคุณเเล้วนะ
ยินดีต้อนรับเข้าสู่สงคราม
SHARE
Writer
Toncha_
PURTURE
A child of god

Comments