Probability
ช่วงนี้เราคิดถึงความตายอยู่บ่อยๆ

แต่ไม่ใช่ว่ารู้สึกอยากตายหรอกนะ มันเป็นเหมือน...เหมือนการคิดถึง ‘ความเป็นไปได้’ ของเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นมากกว่า

เหมือนเวลาจะข้ามถนน เราชอบคิดขึ้นมาเล่นๆว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้มีกี่แบบบ้าง คล้ายกับความน่าจะเป็นที่เราได้เรียนกันตอนมัธยมนั่นแหละ

เราอาจจะข้ามไปอีกฝั่งได้แบบปลอดภัย

หรือมีมอเตอร์ไซค์มาตัดหน้าทำให้ต้องหยุดกะทันหัน

และมันก็มีโอกาส ไม่แน่ใจว่าหนึ่งในเท่าไหร่หรอกนะ ที่เราอาจจะถูกรถจากไหนก็ไม่รู้ทำให้เราไปได้ไม่ถึงฝั่งตรงข้าม

มันเป็นไปได้นี่นา

ถึงตอนนั้นในหัวเราจะมีภาพวุ่นวายวิ่งตัดกันไปหมด สุดท้ายเราก็ลดโอกาสของสถานการณ์อื่นๆในแซมเปิลสเปซลงด้วยการมองซ้ายขวาจนแน่ใจ เดินข้ามไปตามปกติ

เริ่มคุ้นกับคำนี้ขึ้นมาแล้วใช่ไหมล่ะ

นั่นแหละ เราชอบสมมติภาพขึ้นมาในหัว ภาพประเภท worst-case scenario ด้วยนะ ไม่รู้ว่าคิดแบบนี้ปกติหรือเปล่า แต่เราก็ไม่ได้รู้สึกเดือดร้อนอะไร

เราว่าเราไม่ได้กลัวกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นเท่าไหร่

เราไม่กลัวเวลาคิดถึงความตาย

มันมีแค่ความเงียบ นิ่ง และอีกอย่างที่อาจจะฟังดูประหลาดหน่อย แต่เรารู้สึกสงบ

เหมือนคลิ๊กเดียว ทุกอย่างดับ เงียบ แล้วก็หยุดนิ่ง

แต่อันที่จริงความคิดกับตอนที่ไปอยู่ในเหตุการณ์จริงๆคงไม่เหมือนกันหรอก เอาเข้าจริงเราอาจจะกลัวจนตัวสั่นเลยก็ได้ ถ้าวันนึงความน่าจะเป็นของเราไปออกที่เหตุการณ์ที่แย่ที่สุดในเหตุการณ์ทั้งหมด

ส่วนไอเดียของความตาย เรายอมรับมันได้ในระดับนึง

บางทีเราก็สงสัยตัวเองเหมือนกันนะว่าแบบนี้อันตรายหรือเปล่า เรากำลังอยู่ใน process ที่ปลายทางเป็นสิ่งที่เราไม่คิดว่าเราจะไปถึงหรือเปล่า

คุณเดาถูก เราพูดถึงการฆ่าตัวตายนั่นแหละ

แต่เราไม่ได้รู้สึกอยากตาย หมายถึงถ้าเรายังเลือกได้ว่าจะอยู่หรือจะไป เราก็ยังเลือกอันแรก

เรายังรู้สึกว่ามันยังมีความเป็นไปได้ในอนาคตที่เราอยากทำให้เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงอีกเยอะ

ยังอยากเรียน อยากออกกำลังกาย 

ทำอะไรกินช่วงพักเบรกอ่านหนังสืออยู่ที่บ้าน

ยังอยากรู้ว่างานที่เราจะได้ทำในอนาคตคืออะไร เราจะได้ทำงานที่เราชอบหรือเปล่า

อยากได้ไปงานแต่งงานของเพื่อนที่ตอนนี้เรานึกไม่ออกเลยว่าใครจะมาเป็นผู้โชคร้ายของนาง

ยังมีคนที่อยากดูแลไปอีกนานๆ

นั่นแหละ ถ้าเราเลือกได้ และตอนนี้เราเลือกได้ เราเลือกที่จะไปต่อ

แต่ถ้าวันนึงก่อนที่เหตุการณ์พวกนั้นมาถึง เราเลือกไม่ได้ ลูกเต๋าความน่าจะเป็นของเราดันทอยออกมาเป็นอุบัติเหตุ เหตุการณ์ที่อยู่เหนือความควบคุมของเรา

เราก็คงพูดได้ว่าเราพยายามแล้ว อย่างน้อยถึงจะมีเรื่องให้เสียใจถ้ามองไปในอนาคต วันนี้สำหรับเราเป็น best-case scenario แล้ว 

เราพยายามทำวันนี้อย่างดีที่สุดเท่าที่มันจะเป็นไปได้แล้ว

ความตาย...อาจจะเป็นเพื่อนที่คนส่วนใหญ่ไม่อยากมีก็ได้นะ

แต่เราเองค่อยๆทำความรู้จักกับเขาไปทีละนิด อย่างน้อยก็ไม่ลืมว่ามีเขาอยู่ ที่ไหนสักแห่งบนไทม์ไลน์ชีวิตของเรานี่แหละ

เรายังไม่ได้เจอกันหรอก แต่เขาทำให้เราอยากใช้เวลาทั้งหมดที่เรามีอยู่ก่อนจะได้เจอเขาแบบเต็มที่ ไม่ต้องหันหลังมาแล้วรู้สึกติดข้างอะไรอีก

แล้วพอถึงวันนึงที่เราเจอกัน เราจะได้เต็มใจที่จะจับมือเขา แล้วปล่อยให้เพื่อนคนนี้ของเราได้ทำหน้าที่ของตัวเอง

คิดไปคิดมา มีเพื่อนคนนี้เอาไว้ก็ไม่ได้น่ากลัวเท่าไหร่นะ

ฟังดูเป็นเพื่อนที่ดีเลยด้วยซ้ำ

อย่างน้อยสำหรับเรา เขาเป็นเพื่อนที่ทำให้เราอยากเป็นคนที่ดีขึ้นเรื่อยๆ เป็นหนึ่งในแรงผลักดันของเรา

ขอบคุณ...มั้ง

ดีที่สุดที่เราทำได้คือพยายาม และเราจะพยายามนะ พยายามต่อไปเรื่อยๆ

จนกว่าจะได้เจอกัน


SHARE
Writer
KaptainP
Cool Kid
เป็นกัปตัน อยู่กลางทะเล

Comments