อรุณสวัสดิ์แก ขอให้เป็นเช้าที่สดใสนะ
23:02 เราเป็นอะไรกัน
23:03 นั่นสินะ

23:03 ตอบได้ไหม
23:04 ไม่รู้สิ

23:04 เมื่อไหร่จะตอบได้
23:05 ก็ตอบไม่ได้หรอก
23:05 ไม่ค่อยได้เจอกันด้วยแหละ

23:06 วันนี้แกทำให้เราคิด ว่าเราเป็นอะไรกับแก เราคิดมาทั้งวันจริงๆ เราเป็นอะไรกัน แต่เราก็ไม่ได้คำตอบ
23:06 ไม่ค่อยเจอกันเลยตอบไม่ได้ หรือมันไม่เคยมีคำตอบอยู่แล้วตั้งแต่แรก

23:07 ประเด็นอยู่ที่ว่าเป็นอะไรแล้วยังไงต่อหละ
23:09 แค่ต้องการอยากรู้ ว่าเราเป็นอะไร เราจะได้ทำตัวถูก และจะได้รู้สักทีว่าต้องเอายังไงต่อ

23:09 มันมีอะไรต่ออยู่แล้ว ถ้าหากแกให้คำตอบ
23:10 วันนี้รู้สึกอึดอัดมากนะ
23:10 แกไม่ได้รู้สึกอะไรเลยหรอ
23:11 ก็รู้

23:12 รู้แล้วต้องยังไงต่อ
23:12 จะไม่ทำอะไร
23:12 จะปล่อยไปทุกครั้งเหมือนที่ผ่านมารึ
23:14 เพราะเดี๋ยวถ้าแกไม่พูดสุดท้ายแล้ว มันก็เงียบไปเหมือนทุกครั้งนั่นแหละ ปล่อยให้พูดไป เดี๋ยวก็พอเอง แล้วมันก็จะเหมือนเดิม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

23:14 แกอยากเอาไงดีกว่า
23:14 เราไม่อยากเอาไง
23:15 เราอยากรู้
23:15 เราเป็นไรกัน

23:15 เมื่อไหร่แกจะตอบได้
23:16 ถ้าตอบไม่ได้ก็ไม่ไร แกรู้อยู่แล้ว เพราะยังไงสุดท้ายเราก็ต้องยอมแก
23:16 เหมือนทุกครั้งที่เรายอม

23:17 สถานะก็เรียนรู้กัน
23:18 เราคิดว่าเรายังรู้จักแกไม่มากพอ
23:19 อืม

23:20 บางทีเราก็คิดว่าเรารู้จักแกดี
23:20 แต่บางทีเราก็รู้สึกว่าแกไม่ใช่แบบที่เรารู้จัก
23:22 แกไม่เคยรู้จักเราหรอก เหมือนที่เราก็ไม่เคยรู้จักแกเลย

23:23 แกจะคิดแบบนั้น
23:23 เราก็ห้ามแกไม่ได้

23:25 เราก็แค่พยายามยัดเยียดตัวเราเองให้แก
23:25 ไม่ใช่ไม่รู้นะว่าแกคิดยังไงอยู่
23:25 รู้
23:26 แต่เราก็แค่พยายามทำให้ตัวเองไม่รู้เพื่อได้อยู่ต่อ

23:26 ไหนแกบอกสิ
23:26 เราคิดอะไร
23:27 ที่แกคิดคือแกไม่คิดอะไรเลย
23:28 ยังไง
23:28 แกไม่คิดอะไรเลยเกี่ยวกับเรา เรื่องเราเป็นเรื่องท้ายที่สุด ถ้าหากแกจะคิดถึงมัน แกเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก

23:29 เราพยายามยัดเยียดตัวเราเองให้กับแก ยัดเยียดให้แกแม้กระทั่งความรู้สึกทุกอย่าง ฮ่าๆ
23:31 แกไม่รู้จักเราเลยจริงๆ
23:32 เรารู้ แต่มันอดที่จะคิดไม่ได้ แม้จะพยายามไม่คิด สุดท้ายแล้วเราก็คิดจนได้นั่นแหละ
23:34 พอโดนอะไรมาสะกิดนิดหน่อย เราก็คิดแล้ว เราไม่ใช่แก ที่เลือกที่จะไม่พูด
23:34 แกเลือกที่จะทำ แต่เราก็ต้องการคำพูดจากแกด้วยเหมือนกัน

23:36 คำพูดอะไร
23:38 นอนเถอะแก พรุ่งนี้ทำงาน เราผิดเองที่ชวนหาเรื่อง ไม่มีไรแล้วละ นอน เดี๋ยวพรุ่งนี้จะตื่นไม่ไหวเอา

2018.10.05 วันศุกร์

07:29 มอนิ่งนะ
08:30 อรุณสวัสดิ์แก ขอให้เป็นเช้าที่สดใสนะ


SHARE

Comments

lonelyITM
1 year ago
บทสนทนานี้ทำให้นึกถึงคนคนนึงเลย
Reply
canvrce
1 year ago
ทุกบทสนทนาของแก เปรียบเสมือนเวลาที่ค่อยๆหมดลง..
lonelyITM
1 year ago
แต่บทสนทนาที่เราคุ้น มันเป็นเหมือนจุดเริ่มต้นของความชัดเจนอ่า
lonelyITM
1 year ago
แต่เราเองนี่แหละที่ทำลายความความชัดเจนทุกอย่างลง แค่แชร์ประสบการณ์น่ะ อย่าถือสาเราเลยเนอะ