Dark room [Solar x Moonbyul] (NC-20)
‘มาดามคะ วันนี้มีเด็กมาสมัครงานนะคะ’

‘บอกแล้วใช่มั้ยว่าตอนนี้ไม่รับเด็กเพิ่ม’

‘น้องเค้าคุกเข่าร้องไห้ขอร้อง หนูสงสารเค้า มาดามมาดูก่อนได้มั้ยคะ’

‘มันไม่ใช่คนแรกที่ทำแบบนี้ ถ้าบอกคำไหนก็คือคำนั้น พูดไม่เข้าใจหรอ’

‘แต่คนนี้น่าสนใจนะคะ หนูว่าอยู่ระดับ S ได้เลย’

โซลาร์เหลือบมองแชทข้อความอย่างหน่ายๆ เลขาของเธอมีความเห็นอกเห็นใจเกินหน้าที่จนเธออดจะรำคาญไม่ได้ ถ้าเธอทำธุรกิจขาวสะอาดแบบนั้นก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ไม่ใช่น่ะสิ คิดว่าธุรกิจขายเด็กผู้หญิงให้กับลูกค้าแบบคนใหญ่คนโตของเธอมันยอมคนนั้นคนนี้แบบนี้ได้หรอ

เธอคือ’โซลาร์’ เจ้าของธุรกิจมืดที่คอยหาเด็กโง่ที่รักสบาย หรือพวกเด็กที่ไม่มีทางไป เลยมาหาเธอเพื่อจะใช้ร่างกายแลกกับเงินจำนวนมากพวกนั้น จะเรียกง่ายๆก็แม่เล้าน่ะแหละ แต่เป็นแม่เล้าระดับประเทศ เธอมีอำนาจในมือมากกว่าที่หลายๆคนคิด

คุณคิดว่าหญิงสาวอายุ 30 คนนี้จะแค่รับธุรกิจมืดดำจากที่บ้านมาโดยไม่มีคุณสมบัติอะไรเลยงั้นหรอ มันไม่ใช่แบบนั้นหรอกนะ เธอแข็งแกร่ง โหดเหี้ยมกว่าที่คุณคิด

‘งั้นเดี๋ยวฉันเข้าไป’

โซลาร์ออกจากคอนโดห้องใหญ่ของเธอทันทีหลังจากตอบแชทเสร็จ นี่ก็สี่ทุ่มกว่าแล้ว ยังไงเธอก็ต้องไปดูแลห้องมืดของเธออยู่ดี ว่าแล้วก็ขึ้นรถคันหรูก่อนจะขับออกไปยังที่หมาย

ห้องมืดที่เป็นเหมือนอาณาจักรของเธอ เต็มไปด้วยแสงสีในยามค่ำคืน เด็กสาวถูกแบ่งออกเป็นคลาส ก็นะ ของดีมันก็ต้องเก็บไว้ให้คนใหญ่คนโตเลือกก่อน อะไรๆมันก็ต้องเป็นระบบ กฎสำคัญของการทำงานที่นี้ คือห้ามออกไปพูดอะไรในนี้ ห้ามเอ่ยว่าได้นอนกับใคร มีเด็กคนไหนมาขาย หรือแม้กระทั่งชื่อของเธอ เลยยิ่งทำให้เด็กสาวหลายๆคนสนใจจะมาทำอะไรสิ้นคิดเพื่อเงินก้อนใหญ่ในนี้

เด็กส่วนใหญ่ที่มาที่นี่จึงมักเป็นพวกลูกคนรวยที่ตกอับไม่รู้จักพอ ไม่มากนักที่จะเป็นพวกไม่มีจริงๆ แต่นั่นแหละคือสเปคของพวกที่มาซื้อ เด็กที่ดูอ่อนต่อโลก ใครๆก็อยากได้ไว้ครอบครองทั้งนั้น ดีกว่าพวกลูกคุณหนูเรื่องมากปากดี

หน้าที่หลักๆของโซลาร์คือดูแลทุกอย่างในห้องมืดของเธอ และทดลองสินค้าระดับ S ที่ใน 1 ปีจะหาได้ไม่ถึง 10 คนด้วยซ้ำ ก่อนจะส่งให้ลูกค้า ดังนั้นคนระดับท็อปในนี้ผ่านมือเธอมาแล้วทั้งนั้น

“ว่าไงฮเยจิน ไหนล่ะเด็กนั่นที่เธอว่า”

“อยู่ในห้องแล้วค่ะ นี่ข้อมูลค่ะ”

‘มุนบยอลอี อายุ 19 ปี โตมากับแม่คนเดียว แม่ป่วยหนัก ต้องการเงินไปรักษาด่วน’

“ตรวจประวัติหรือยัง”

“เรียบร้อยค่ะ สายเราเช็คที่อยู่และรายได้แล้วเรียบร้อย ตรงกับในใบสมัครค่ะ”

               ‘ไม่เคยมีเพศสัมพันธ์’

เหอะ... ให้มันจริงเถอะ...

กฎข้อสำคัญของห้องมืดของเธอ ‘ห้ามโกหก’ กี่คนแล้วที่ข้างนอกดูดีราวกับสินค้าชิ้นโบว์แดง แต่พอเช็คเข้าจริงๆแล้วเน่าหนอน คนเหล่านี้จบไม่สวยซักราย ไม่ว่าจะเป็นลูกคุณหนูผู้ดีจากไหน ถ้าเหยียบเข้ามาในถิ่นของเธอ เธอใหญ่ที่สุดในนี้

โซลาร์เข้าไปในห้องทันที เด็กที่ว่านั่งรออยู่บนเตียงใหญ่นิ่ง เสียงประตูทำให้ว่าที่เด็กใหม่ของเธอตกใจก่อนจะหันมาหาเธอ ในห้องไม่มีเสียงอะไรนอกจากเสียงส้นสูงของเจ้าของห้องมืดแห่งนี้

“ว่าไง มีดีอะไรเลขาของฉันถึงได้ให้เธอมารออยู่ในนี้กัน”

“...”

“ทำไมถึงจะมาทำงาน เธอเข้าใจดีใช่มั้ยว่ามันไม่ใช่งานสะอาด”

เด็กตรงหน้าเธอหันมองขึ้น อืม... รูปหน้าสวย หุ่นตัวเล็ก หน้าอกเล็กไปหน่อยแต่ว่าเอวคอดได้ทรงสวย ขาเรียว ไม่ A ก็ S ดูเหมือนจะไม่ค่อยทันโลกแบบที่ลูกค้าเงินหนาอยากได้

“เข้าใจค่ะ แต่มันจำเป็นจริงๆ” เด็กตรงหน้าเธอตอบนิ่งๆ

“เล่ามา ตอนนี้ฉันไม่รับเด็กเพิ่มนะ แต่เผื่อว่าฉันจะเห็นใจเธอ”

“คือแม่... แม่เป็นโรคหัวใจ บยอลต้องใช้เงิน ไม่งั้นแม่จะไม่ได้ผ่าตัด คุณเมตตาบยอลเถอะนะ แม่เป็นคนเดียวในชีวิตที่บยอลมีแล้วจริงๆ” น้ำตาของเด็กตรงหน้าไหลลงอาบแก้ม

“เธอคิดว่ามันจะคุ้มหรอ ตัวเธอแลกกับเงินก้อนนึง มันไม่ได้เท่าเดิมตลอดไปหรอกนะรู้ใช่มั้ย”

“รู้ค่ะ ไม่ว่ามันจะคุ้มหรือไม่คุ้ม บยอลก็ต้องทำ”

“ชื่อบยอลอีใช่มั้ย ฉันเป็นเจ้าของที่นี่ ต่อจากนี้เรียกฉันว่ามาดาม เหมือนกับที่คนอื่นๆเรียก กฎตามที่เธอเซ็นไว้ก็ทำตามด้วย ฉันไม่ได้ใจดีขนาดนั้นหรอกนะ”

“ค่ะ..”

“ถอดเสื้อผ้าออกซะ” เด็กตรงหน้าก้มหน้าลง หน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด เสื้อผ้าบนตัวแต่ละชิ้นค่อยๆหลุดออก เหลือเพียงบรากับอันเดอแวร์ที่ยังอยู่บนตัว หุ่นดีอย่างที่คิดไว้จริงๆ

“พอ.. ที่นี้ ช่วยตัวเองให้ฉันดู”

“คุณหมายความว่าไง”

“ช่วยตัวเอง ไม่เข้าใจหรอ”

“....” เสียงเงียบพร้อมกับหน้ามึนงงเป็นคำตอบอย่างดี แต่ว่านะ พวกที่แอ๊บๆแบบนี้เยอะแยะไป เธอไม่เชื่อง่ายๆหรอก

“นอนลงซะ” โซลาร์ก้าวขึ้นเตียงทันทีหลังจากคนตรงหน้าค่อยๆล้มตัวลงนอน มือเธอแยกขาทั้งสองข้างของเด็กใหม่ของเธอออก เข่าเธอชิดขึ้นไปกระตุ้นบริเวณส่วนล่าง มือทั้งสองปลดตะขอบราก่อนจะหยิบออก

โซลาร์สำรวจดูร่างของคนด้านล่าง ทุกอย่างเป็นไปตามที่คาดไว้ หุ่นสวยมากจริงๆ ผิวขาวเนียนละเอียดไม่มีรอยแผล

“ยกสะโพกขึ้น” ผ่านไปหลายวินาทีที่บยอลอีเลือกจะอยู่นิ่งๆ ไม่ทำตามที่เจ้าของสัญญาสั่ง ใบหน้าหันออกไม่มองมาที่คนตรงหน้า

“เธอจะเอายังไง ฉันบอกให้ยกสะโพกขึ้น” สุดคำสั่งน้ำตาของบยอลอีก็ไหลออกมาทันที พร้อมกับยกสะโพกสวยขึ้นให้โซลาร์ดึงอันเดอแวร์ลงได้

“จะเปลี่ยนใจมั้ย” ไม่รู้อะไรดลใจให้เธอพูดคำถามนี้ออกมา ไม่เคยมีความเห็นใจใดใดเกิดขึ้นในห้องมืดของเธอ แต่ว่าน้ำตาของเด็กนี่กำลังทำให้เธอใจอ่อน

“บยอลไม่ได้มาขอเงิน บยอลจะทำงานแลกเงิน ขอโทษด้วยที่น้ำตามันไหลออกมา”

“ถ้าพูดแบบนั้นก็อ้าขาเธอออกซะ” ขาของคนด้านล่างค่อยๆอ้าออก ส่วนล่างของเด็กคนนี้ยังปิดแน่นเหมือนกับยังไม่เคยตามที่ว่าไว้ นิ้วมือของเธอเริ่มไล้ไปตามต้นขาก่อนจะไปสุดที่ส่วนนั้น

‘การเช็คของ’ ได้เริ่มขึ้นพร้อมกับเสียงกลั้นคราง ความรู้สึกที่ไม่เคยได้รับมาก่อนในชีวิตกำลังทำให้เด็กตรงหน้าเธอคุมตัวเองไม่อยู่ นิ้วมือกำลังเล่นอยู่กับส่วนล่างทำให้เด็กน้อยถึงกับต้องเอามาปิดปากกลั้นเสียงประหลาดของตัวเอง

“อึกก.. พอก่อนค่ะ มันแปลก..”

“ไม่แปลกหรอก แล้วเธอจะรู้สึกดีเอง”

มืออีกข้างเอือมขึ้นไปลูบหน้าอกขนาดพอดีของคนด้านล่าง สองนิ้วบดอยู่ที่ส่วนยอดสีชมพูเข้ม เด็กน้อยเชิดหน้าออกอย่างทนไม่ไหวอีกต่อไป เสียงครางเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ

หึ... ใช้ได้แหะ

ส่วนล่างที่ชื้นแฉะทำให้เธอรู้ว่าคนด้านใต้พร้อมแล้ว นิ้วแรกเริ่มค่อยๆสอดเข้าไปในช่องทางสีสวย เสียงลมหายใจทิ้งออกมาอย่างแรง เธอรับรู้ได้ถึงความเกร็งรัดแน่นจากคนตรงหน้า

“อย่าเกร็ง ไม่งั้นเธอเองจะเจ็บ”

“บยอลกลัว อึก มันแน่น..”

ใช่... มันแน่นมาก ขนาดว่าแค่นิ้วเดียวของเธอที่เข้าไปแล้วยังรู้สึกว่ามันบีบรัดไปแน่นหมด ความตื่นกลัวคงทำให้บยอลเกร็ง ผลก็เลยมาลงที่นิ้วของเธอ

มันแน่นจนเธอเองรู้สึกดีน่ะสิ...

มองขึ้นไปเด็กตรงหน้าเนื้อตัวขึ้นสีไปหมด ตาเยิ้มปรือจากการถูกกระตุ้นก่อนหน้า ริมฝีปากที่เจ้าตัวกัดเพื่อกลั้นเสียง ตอนนี้ช้ำแดงจนน่าลิ้มลอง ไม่เพียงแค่คิดแต่ตอนนี้เธอเองลงไปมอบจูบไปเด็กใหม่ของเธอ

ริมฝีปากบดลงไปอย่างชำนาญแต่ว่าเด็กน้อยกลับตอบกลับไม่ได้อย่างที่ควรจะเป็น ริมฝีปากยังปิดกั้นไม่ให้เธอรุกล้ำเข้าไป มือของโซลาร์จึงกระตุ้นไปที่ส่วนล่างอีกครั้ง ไม่ทันที่เสียงครางจะหลุดลอดออกมา ลิ้นร้อนก็ขยับเข้าไปชิมความหวานจากเด็กตรงหน้าแล้ว ไล่ต้อนอย่างมีชั้นเชิงจนความเคลิบเคลิ้มเริ่มครอบงำคนด้านล่าง จากที่เกร็งเพราะความกลัวกลายเป็นผ่อนคลายลงอย่างลืมตัว ทำให้เธอตัดสินใจดันนิ้วที่สองเข้าไปทันที

“อ๊าาา! อึก... เจ็บ เอาออกไปนะ มันเจ็บ”

คนด้านล่างผละออกทันทีพร้อมกับเสียงร้องที่ดังขึ้น น้ำตาไหลออกมาทันทีพร้อมกับมือที่ขยำลงกำผ้าปูที่นอนแน่น ริมฝีปากที่เพิ่งรับจูบร้อนแรงไปถูกกัดลงมาอย่างไม่ได้ตั้งใจจนเลือดซิปออกมา

มันช่ำไปหมด... เด็กคนนี้กำลังทำให้เธอสนใจโดยที่ไม่ต้องพยายามด้วยซ้ำ แค่ความแน่นที่นิ้ว ใบหน้าสวยที่เปรอะคราบน้ำตา ริมฝีปากช้ำๆ กับคราบเลือดเล็กๆ มันกระตุ้นเธอเข้าอย่างจัง

อยากจะเป็นคนเดียวที่ได้เห็นภาพนี้ ได้ทำให้เด็กตรงหน้ารู้สึกดี อยากเห็นคราบน้ำตาบนหน้าสวยนี้อีก

นิ้วเรียวทั้งสองไม่รอให้ร่างกายด้านล่างได้ปรับสภาพ ค่อยๆขยับเข้าออกอย่างช้าๆทันที ความแน่นที่เต้นอยู่ที่นิ้วเธอกำลังทำให้เธอเองอยากจะทำมันให้มากกว่านี้อีก เสียงครางปนเสียงร้องดังขึ้นมาจนเธอหันขึ้นไปมอง บยอลอีกำลังปิดหน้าปิดตาอย่างไม่ยอมรับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น

“นี่ ทำแบบนี้ไม่ได้นะ”

“มาดามคะ.. มันน่าอายเกินไป”

ว่าแล้วมืออีกข้างที่ไม่ได้ใช้ก็รวบข้อมือทั้งสอง กดเอาไว้เหนือหัว คราบน้ำตาเลอะไปหมด

“เจ็บมากเลยหรอ”

บยอลอีพยักหน้าเบาๆก่อนจะหันออกไม่มองมาที่เธออีก

“หันมามองฉันเดี๋ยวนี้”

นิ่ง.. แต่แบบนี้สิถึงน่าสนใจกว่าคนอื่น

โซลาร์เริ่มขยับนิ้วอีกครั้งพร้อมกับงอนิ้วคว้านหาจุดๆนั้นของเด็กตรงหน้า ประสบการณ์ที่ต่างกันทำให้เด็กที่ดื้อเงียบที่ไม่ยอมทำตามเธอเมื่อครู่ ตอนนี้แทบจะดิ้นอยู่ใต้ร่างเธอซะแล้ว เสียงครางดังขึ้นมาอีกครั้ง รอบนี้ไม่มีมือที่คอยช่วยกลั้นเสียงอีกต่อไป

สีหน้า เสียงคราง ร่างกายที่บิดเร้า ตอนนี้ได้โชว์อยู่ต่อหน้าโซลาร์ทั้งหมด มันน่าหลงใหลจนเธอเองเริ่มหวั่นไหว

“พอ..แล้วว อื้ออ มันแปลก มาดามคะ อ๊ะะ หยุดก่อน”

“มองฉันได้แล้วหรอหืม อ้าขาออกอีก นี่คือคำสั่ง และเธอต้องทำตาม”

ขาเรียวทั้งสองค่อยๆกางออก นิ้วทั้งสองเริ่มรัวเข้าไปอย่างไม่ปราณี เธอรู้สึกได้ว่าเด็กตรงหน้ากำลังจะถึงจุดสุดยอดของอารมณ์ ฝ่ามือจึงขยับลงไปบดกับจุดอ่อนไหวเพิ่ม ริมฝีปากลงไปไล่เลีย ขบเม้มช่วงหน้าอกให้กับคนด้านล่างเพิ่ม แรงบีบรัดที่มากกว่าปกติทำให้เธอรู้ว่าเด็กใหม่ของเธอถึงที่สุดแล้ว ร่างกายกระตุกสั่นอย่างแรกพร้อมกับเสียงครางที่หายไป แต่ว่าเธอเลือกจะขยับนิ้วต่อไป

“มาดามคะ พอก่อน อื้ออ”

ร่างกายที่กำลังอ่อนไหวถูกกระตุ้นอีกครั้ง ความรู้สึกที่มากเกินบรรยายกำลังตีขึ้นทำให้บยอลอีบิดเร่าไปมา มือที่เป็นอิสระตอนนี้กลับจิกลงบนผ้าปูที่นอนอย่างแรง แผ่นหลังเริ่มอยู่ไม่ติดเตียงแอ่นขึ้นรับความรู้สึกด้านล่าง เสียงของฝ่ามือที่กระทบกับผิวดังจนน่าอาย ความเสียวซ่านกำลังทำให้เธอคลั่ง

“มันรู้สึกดีมั้ย เด็กน้อย”

“...”

“อย่าดื้อกับฉัน ตอบ!”

พูดเสร็จนิ้วทั้งสองก็หยุดขยับ เด็กตรงหน้าหอบหายใจอย่างแรงก่อนจะเริ่มคุมตัวเองไม่อยู่ ความสุขก่อนหน้ามันหายไป มันว่างเปล่าเกินไป

“มาดามคะ อย่าทำแบบนี้ มันไม่ไหว..”

“ก็เธอดื้อก่อนเองนะ ทีนี้ลุกขึ้นแล้วลองขยับเองดูสิ ถ้าเธอไม่ทำตามอีกฉันจะไม่รับเธอแล้วนะ”

สิ้นสุดคำพูด เด็กน้อยตรงหน้าก็ค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงกว้างโดยที่นิ้วทั้งสองของเธอไม่ได้หลุดออกไปจากตัว นั่งทับน่องเปิดขาออกก่อนจะเริ่มขยับขึ้นลงอย่างช้าๆ

“เอามือมาคล้องคอฉัน”

มือที่มาคล้องคอทำให้ขยับได้ถนัดขึ้น บยอลอีค่อยๆขยับเร็วขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ซอกคอหอมถูกขบเม้นจนเริ่มขึ้นเป็นรอยแดง มืออีกข้างของโซลาร์เริ่มลูบไปทั่วผิวเนียน เสียงครางที่ดังขึ้น แรงขยับที่เร็วและแรงทำให้เธอรู้ว่าเด็กคนนี้กำลังจะไม่ไหวแล้ว มือที่อยู่เฉยให้เด็กน้อยขย่มก็เริ่มขยับสวนกลับไปหาช่องทางที่รัดแน่น ไม่นานนักเด็กตรงหน้าก็ถึงจุดสุดยอดอีกครั้ง ช่องทางบีบรัดนิ้วเธอแน่นพร้อมกับปล่อยน้ำสีใส ไม่เหนียวเหมือนกับรอบก่อนออกมา

หึ... squirt ได้ตั้งแต่ครั้งแรกเลยหรอเด็กนี่

จากที่กอดคอเธอแน่นตอนนี้กลับนอนลงบนเตียงอย่างเหนื่อยอ่อน ภาพตรงหน้ามันเซ็กซี่เกินไปสำหรับเธอ เด็กนี่ตัวแดงไปทั้งตัว เสียงหอบหายใจ ร่างกายที่ยังกระตุกสั่นจากการกระตุ้นก่อนหน้า น้ำใสออกมาจากมุมปากจากการหายใจไม่ทัน หว่างขาเปียกไปหมดจากกิจกรรมก่อนหน้า คราบน้ำตา คราบเลือดที่มุมปาก รอยแดงที่คอ รอยช้ำที่ปากสีช่ำ โซลาร์ก้มลงไปกดจูบอีกครั้งก่อนจะผละออกจากเตียง จัดเสื้อผ้าของเธอให้เรียบร้อยก่อนจะเดินออกจากห้องไป ส่วนเด็กใหม่ของเธอก็สลบไปใต้ผ้าห่มผืนหนาเรียบร้อยแล้ว

เธอบอกอะไรไว้กับฮเยจิน เลขาของเธอนิดหน่อยก่อนจะกลับคอนโดของเธอไป

.
.
.
.

‘ตกลงมาดามรับเธอเข้าทำงานนะ เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้ สี่ทุ่มต้องมาถึง’

หลังจากตื่นนอน อาบน้ำอะไรเสร็จบยอลอีก็ออกมาเจอโน๊ตที่คุณเลขาตั้งเอาไว้ เธอไม่รู้ว่าเธอควรจะดีใจมั้ย เธอไม่เคยคิดจะมาลงเอยด้วยอาชีพแบบนี้แต่เธอไม่สามารถจะเสียแม่ไปได้ เธอไม่มีใครแล้วจริงๆ 


พรุ่งนี้เธอจะต้องไปเป็นของคนอื่นอีกคน น่าสมเพชมั้ยล่ะบยอลอี..


ชีวิตของเธอก็ดำเนินไปเหมือนกับทุกวัน ตื่นเช้ามาทำงานรับจ๊อบตามร้านอาหาร ตกเย็นก็ไปเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาล บิลค่าใช้จ่ายเริ่มมากขึ้นทุกวันทำให้เธอรู้ว่าถ้าเธอไม่ได้เงินภายในอาทิตย์นี้ นอกจากที่แม่เธอจะไม่ได้รักษาต่อแล้ว ก็อาจจะไม่ได้อยู่ในโรงพยาบาลแบบนี้อีกต่อไป

“แม่คะ บยอลจะทำทุกอย่างเพื่อให้เราได้อยู่ด้วยกันเหมือนเดิม แม่ต้องอดทนนะคะ บยอลเองก็จะอดทนเหมือนกัน”

น้ำตาของเธอไหลออกมาไม่หยุด จับมือคนเป็นแม่ที่ไม่ได้รับรู้ว่าลูกสาวคนเดียวกำลังทรมานขนาดไหน

“แม่ไม่ต้องห่วงบยอลนะคะ รีบฟื้นขึ้นมา เป็นกำลังใจให้บยอลด้วยนะ” บยอลอีเช็ดน้ำตาอย่างลวกๆ ก่อนจะเดินออกไปห้องไป เธอจะไม่ร้องไห้ที่นั่น เธอต้องเข็มแข็ง

.
.
.
.

“อะน้องบยอล นี่ชุดนะ ไปอาบน้ำละเปลี่ยนซะ อย่าลืมทำตามในสัญญาที่เซ็นเมื่อวานนะ เดี๋ยวจะหาว่าพี่ไม่เตือน”

“ได้ค่ะ”

“ละก็นะ ไม่ต้องไปยุ่งกับห้องอื่นนะ ไปห้องตามที่พี่บอกอย่างเดียว ไม่ต้องไปนั่งให้ใครเลือก เข้าใจนะ”

“ค่ะ พี่ฮเยจิน ขอบคุณนะคะ”

ชุดไม่แย่เท่าที่เธอคิด ชุดสีดำ เสื้อคล้ายเสื้อกล้ามเอวลอย กับกางเกงรัดรูปสีดำเอวต่ำ โชว์เอวคอดสวยของเธอ ไม่ได้ดูโป๊จนน่าเกลียดอะไร บยอลอีก้มดูชั้นกับหมายเลขห้องอีกครั้งก่อนจะไปที่ลิฟท์ใหญ่

‘ชั้น 19 ห้อง 1901’

ชั้นบนสุดอย่างงั้นหรอ? อาจจะสำหรับคนระดับเดียวกับเราละมั้งนะ

ลิฟท์ที่กำลังพาเด็กน้อยขึ้นไป พร้อมกับใจที่ค่อยๆฟ่อลงของเธอ เธอไม่รู้ว่าจะเจอลูกค้าแบบไหน ผู้ชายหรือผู้หญิง เขาจะใจดีกับเธอเหมือนกับมาดามมั้ย เธอไม่อยากแม้แต่จะหวัง เมื่อวานมาดามไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกว่าโดนขืนใจรุนแรงหรือโดนบังคับอะไรขนาดนั้น

จริงๆแล้ว มันรู้สึกดีด้วยซ้ำไป ถึงจะเจ็บอยู่บ้างก็เถอะ ถ้าเป็นมาดามเธอก็คงไม่เป็นไรหรอก 

...จะคิดแบบนี้ก็คงไม่ถูกต้องเท่าไหร่นะบยอลอี...


เมื่อขึ้นถึงชั้นบนสุด เธอก็พบว่าทั้งชั้นนั้นมีแค่ห้องเดียว ความสงสัยปนกับความกลัวยิ่งเพิ่มขึ้น

บยอลอีเสียบคีย์การ์ดก่อนจะเข้าไปในห้องใหญ่ สภาพห้องดูเรียบร้อย แต่ว่าเหมือนกับมีคนอยู่ที่นี่ประจำ ไม่เหมือนห้องที่น่าจะใช้รับแขกซักนิด เธอรีบเช็คเบอร์หน้าห้องกับเลขตามที่พี่เลขาบอกมาอีกครั้ง แต่ว่าคำตอบก็เหมือนเดิมคือถูกห้องแล้ว

บยอลอีเดินเข้าไปอาบน้ำ แต่งหน้า ก่อนจะใส่ชุดที่ได้มา เช็คตัวเองในกระจกว่าทุกอย่างโอเคแล้ว ก่อนจะไปนั่งรอลูกค้าในห้อง

มันหนาวไปหมด ความกลัวกำลังกัดกินใจเธอ ใจเต้นรัวยิ่งกว่าเมื่อวานซะอีก เธอจะต้องเจอใคร เค้าจะใจร้ายกับเธอมั้ย

‘แกร๊ก..’

ร่างของผู้หญิงผมสีชมพูยาวสลวย ถูกมัดรวบสูงไว้อย่างดี มาพร้อมกับชุดเดรสรัดรูปลายหนังงู เสียงส้นสูงที่เธอเคยได้ยินก้องเข้ามาในหูของเธออีกครั้ง

“มาดาม...” เสียงพูดหลุดปากออกมาอย่างตกใจ

“ว่าไงเด็กน้อย รอนานมั้ย”

“...คือเอ่อ... วันนี้บยอลต้องรับแขกไม่ใช่หรอคะ”

“ใช่”

เด็กน้อยเริ่มก้มลงเช็คเบอร์ห้องอีกครั้ง ก่อนจะงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น สมองเริ่มว่างเปล่า

“บยอล คือบยอลไม่เข้าใจค่ะ”

“คืนนี้ เธอต้องบริการฉัน” ห้ะ.. บริการมาดาม หมายความว่ายังไง

“...”

“ไม่โอเคหรอ แต่จริงๆเธอก็ไม่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่เซ็นสัญญานั่นแล้ว”

“คือ คืนนี้ให้บยอลนอนกับมาดามหรอคะ”

“ไม่ใช่แค่คืนนี้ ต่อจากนี้ไปเธอจะต้องนอนกับฉัน เป็นคนของฉัน ค่าตอบแทนคือ ค่าใช้จ่ายในการรักษาแม่เธอทั้งหมด บวกทิปอีกเล็กๆน้อยๆให้เธอไปซื้อขนมกินเล่น ถ้าเดือนนี้ฉันให้เธอซักล้านสองล้าน เธอคิดว่าไงล่ะ”

ตาของเด็กตรงหน้าเธอเหลือกโตด้วยตกใจ

“ข้อตกลงคือ เธอจะต้องอยู่ที่นี่กับฉัน คืนไหนที่ฉันเรียกหา เธอต้องมา พูดง่ายๆก็คือชีวิตเธอเป็นของฉัน ทั้งหมดนี้ แลกกับชีวิตแม่เธอ”

“...”

“ชุดเข้ากับเธอดีนะ ฉันเลือกให้เอง ชอบมั้ย”

“...”

“ยังดื้อเหมือนเดิมเลยนะ ไม่ค่อยชอบเปิดปากตอบ เดี๋ยวฉันจะทำให้เธอต้องเปิดปากร้องทั้งคืน นอนลงไปซะนะเด็กน้อย คืนนี้ไม่จบง่ายๆแบบเมื่อวานหรอกนะ”

“มาดามจะช่วยแม่ฉันจริงๆใช่มั้ย..”

“เงินถึงโรงพยาบาลแล้วนะ เผื่อเธอไม่รู้ เพราะว่ายังไงเธอก็ต้องมาเป็นคนของฉัน ไม่ได้มีทางให้เธอเลือกตั้งแต่เธอเข้ามาที่นี่แล้วนะเด็กน้อย”

“...”  ใช่... เธอต้องการเงิน เธอต้องการแม่ แต่ว่าเธอไม่ได้คิดจะทำมันตลอดไปแบบนี้ แต่ถ้าเป็นมาดามละก็...

“กฎง่ายๆคือ เธอจะต้องเป็นคนของฉันเท่านั้น ทำตามที่ฉันสั่ง และอย่าให้ฉันรู้ว่าเธอมีคนอื่นหรือคิดจะหักหลังฉัน น่าจะพอรู้นะว่าถ้าเธอไม่ทำตามนี้แล้วจะเป็นยังไง ปกติฉันไม่ใช่คนใจดีหรอกนะ แต่ว่าฉันจะให้โอกาสเธอเลือกใหม่ละกันนะ แค่ตอนนี้”

“...”

“ว่าไงเด็กน้อย ถึงเธอไม่ตกลง เงินก้อนแรกฉันก็ไม่ยึดคืนหรอกนะถือเป็นของคืนเมื่อวานไป แต่ก็ไม่มีก้อนถัดไป ฉันก็ให้เธอกลับไปใช้ชีวิตปกติตามเดิม เป็นไง ฉันใจดีสุดๆแล้วนะ”

"...ตกลงค่ะ บยอลจะเป็นคนของมาดาม” คำพูดตกลงของเธอในวันนี้คือคำที่ล็อคให้เธอมีบ่วงคล้องไปตลอดกาล สีหน้าหม่นลงอย่างไม่สามารถเก็บซ่อนได้ ลังเลหรอ... เธอไม่ได้มีสิทธิ์จะลังเลอยู่แล้ว ยังไงก็ไม่มีทางเลือกอยู่ดี วันไหนที่มาดามเบื่อเธอก็คงปล่อยเธอไปเอง หรือไม่ก็คงได้หายไปอย่างไร้ค่านั่นแหละ แต่อย่างน้อยๆก็ขอให้ในชีวิตเธอ ได้เหลือความสุขอีกซักอย่างก็คือแม่ของเธอ แค่นั้นก็น่าจะพอแล้ว

“งั้นก็นอนลงซะนะ วันนี้เธอจะได้รู้ว่ามันไม่ง่ายแบบเมื่อวานแน่ๆ”

กิจกรรมเร่าร้อนเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่เคยได้สัมผัสกำลังแทรกซึมไปในความรับรู้ของเด็กน้อยอย่างไม่หยุดหย่อน เธอเริ่มรู้ตัวว่าเธอกำลังจะเสพติดมัน ไม่ใช่เสพติดเซ็กส์ของมาดาม แต่เสพติดความแข็งแกร่งแต่อ่อนโยนของคนตรงหน้าเธอ มันทำให้เธอรู้สึกพ่ายแพ้ แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ที่เธอต้องการก็เถอะ ทั้งๆที่เธอเพิ่งเจอมาดามเมื่อวานเองด้วยซ้ำ กลับเป็นได้ซะถึงขนาดนี้แล้ว...

เวลาล่วงเลยไปจนเกือบเช้ามืด สติของเธอได้ล่องลอยหายไปทันทีหลังจากปลดปล่อยไปรอบที่เท่าไหร่แล้ว เธอเองก็ไม่มีสติพอจะนับได้อีก ความรู้สึกสุดท้ายคือรอยจูบที่อ่อนโยนที่ริมฝีปากช้ำของเธอ มันรู้สึกดีจนไม่อยากจะให้ผละออกไปด้วยซ้ำ

โซลาร์ผละออกจากเด็กน้อยตรงหน้า ลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวใหม่อีกครั้ง เมื่อออกมาจากห้องอาบน้ำใหญ่ก็เห็นร่างขาวเนียน เต็มไปด้วยรอยแดงนอนดิ้นจนตัวหลุดออกมาจากผ้าห่มผืนหนา ตัวสั่นจากความเย็นภายในห้อง สองขาจึงก้าวไปที่ข้างเตียงอีกครั้งพร้อมกับดึงผ้าห่มมาคลุมร่างเด็กใหม่ของเธอ

...เมื่อวานตอนให้ฮเยจินมาแปะโน๊ตจะเห็นอะไรแบบนี้หรือเปล่านะ...

เธอออกจากห้องไป ลงลิฟต์แล้วมุ่งไปที่เคาท์เตอร์ของเลขาของเธอ

“อ้าวมาดาม หนูนึกว่าจะกลับไปแล้วซะอีก มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“เธอเอาชื่อบยอลอีออกจากระบบตามที่สั่งไว้แล้วใช่มั้ย”

“ค่ะ มาดาม แต่ว่าติดใจหรอคะ” สายตาแข็งหวุบอ่อนไหวเมื่อถูกจับได้ ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเช่นเดิมอย่างคงมาดความเป็นเจ้าของตึกแห่งนี้

“มันเรื่องของฉัน”

“หนูแค่เป็นห่วงค่ะ มาดามก็รู้ว่าการที่มีเด็กไว้เองแบบนี้มันเสี่ยงต่อตัวมาดามมากขึ้น เวลาจะทำงาน เขาจะกลายเป็นเป้าของศัตรูมาดามนะคะ” ใช่... เธอไม่เคยให้ใครมาอยู่ในสถานะแบบนี้ ไม่ใช่ว่าเธอเป็นห่วงหรอกนะ แต่ว่าไม่เคยมีใครทำให้รู้สึกเหมือนกับเด็กคนนี้

“ตั้งแต่ฉันเข้ามาเธอเคยเห็นใครที่ฉันให้แบบนี้มั้ยล่ะ”

“..ไม่เคยค่ะ..”

“นั่นน่าจะพอเป็นคำตอบได้หรือเปล่านะฮเยจิน เธอเองก็มาทำงานกับฉันมานาน ก็น่าจะพอเข้าใจนะ”

“งั้น... ถ้ามันเป็นความพอใจของมาดาม หนูจะช่วยดูแลเขาให้นะคะ ละน้องเขาก็ดูน่ารักดี ถ้าไม่ถูกชะตาหนูคงไล่กลับบ้านไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”

“งั้นฉันกลับนะ ห้องมืดปิดแล้วเธอก็กลับเถอะ หรือรอให้เขามารับอยู่”

“ใช่ค่ะ พอดีฮวีนนอนไม่ตื่นหนูเลยต้องรอนิดนึง”

“อีกแล้วสินะ แต่ก็นะ จะมีซักกี่คนที่เค้ายอมตื่นมากลางดึกแบบนี้เพื่อมารับเธอเกือบทุกคืนอีกล่ะ”

“ถ้าหนูไม่ได้ยินจากหูตัวเองคงไม่เชื่อว่าเป็นมาดามที่พูดถึงฮวีนนะคะ ก่อนหน้านี้มาดามไม่ชอบเขาจะตายไป”

“ใครใช้ให้เธอเดทกับลูกสาวอดีตศัตรูฉันละฮเยจิน แต่นะ มันก็ความสุขของเธอนิ ฉันขัดไม่ได้อยู่แล้ว”

“ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ ถ้ามาดามห้ามจริงๆหนูก็คงยอมมาดาม หนูรู้ว่ามาดามหวังดีกับหนูมาตลอด”

“...”

“หนูขอถามเรื่องเขาเป็นครั้งสุดท้ายนะคะ เขาคือคนนั้นหรอคะพี่โซ” จริงๆแล้วฮเยจินก็คือน้องสาวแท้ๆของเธอนั่นแหละ แต่เพราะไม่อยากรับเรื่องกิจการมืดดำที่เธอแบกไว้ และไม่อยากให้คนอื่นในตึกรู้เรื่องความสัมพันธ์พี่น้องมากนัก เลยขอเป็นแค่เลขาของเธอแบบนี้ ละก็นะ ถ้าฮเยจินไม่ซีเรียสจริงๆหรือถ้ามีคนอื่นอยู่รอบๆ เธอจะไม่เคยใช้สรรพนามคำอื่นเรียกเธอนอกจากมาดามนั่นแหละ

“...”

“ถ้าเค้าไม่ใช่ พี่ไม่มีทางให้เขาเข้าใกล้ขนาดนี้”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ถ้าวันนึงที่เขาใช่ก็คงใช่ แต่ว่าวันนี้ฉันไม่รู้ รู้แค่ว่าเขาไม่เหมือนคนอื่นๆ”

“หนูจะรอดูนะคะ แต่สำหรับหนูแล้ว น้องบยอลคงจะเป็นคนนั้นของพี่นั่นแหละ หึ.. จะเป็นครั้งแรกในรอบสามสิบปีหรือเปล่านะ”

“ฮเยจิน..”

“รอยจูบบนตัวน้องมันก็บอกได้หลายอย่างแล้วค่ะพี่โซ อย่ามาปากแข็งให้มากนักเลย พี่ไม่จูบกับสินค้านี่คะ รอยเต็มตัวขนาดนั้น ชอบมากๆเลยสินะคะ” อ่า.. เมื่อวานเห็นจริงๆด้วยสินะ 

“เธอจะพูดมากไปแล้วนะ..”

“ไปดีกว่า ฮวีนมาถึงแล้วพอดีเลย ปิดรอยกัดที่คอหน่อยนะคะ เดี๋ยวคนอื่นเห็นแล้วจะดูไม่ดี อ่อ.. แล้วก็ โชคดีกับรักครั้งแรกนะคะพี่โซ” ฮเยจินหอมแก้มพี่สาวของเธอก่อนจะรีบหนีออกไปหาแฟนสาวที่มารออยู่หน้าตึกใหญ่ ปล่อยให้คนเป็นพี่ยืนสับสนอยู่คนเดียวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน


 รักครั้งแรกงั้นหรอ เหอะ... ถ้ามันจะใช่ก็ใช่แหละ แต่ตอนนี้เธอก็ไม่ต่างกับแสงสว่างเล็กๆในใจที่มืดมนมาตลอดมากนักหรอกนะ มุนบยอลอี..




เรื่องนี้เกิดมาจากรูปๆเดียวเลย (เหมือนว่าในนี้จะใส่รูปไม่ได้ TT) ช่วงนี้ไม่ว่างเขียนจอยเลยเอาเรื่องนี้ที่เขียนใกล้เสร็จมาแก้ลงให้ก่อนนะคะ อาจจะไม่สมูทเท่าไหร่เพราะช่วงนี้ยุ่งมากจริงๆ อ่านหนังสือสอบไม่ทัน เครียดมากๆเลยมาอัพนะคะ (จริงๆก็คือควรไปอ่านให้ทันเน้อ ;—;) ยังไงก็ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ :)






SHARE

Comments

tata4u
2 years ago
ดีมากกกก งานดีมากก ฮื่ออ
Reply
Mintmoon
2 years ago
ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่าน 😊
Edwardcornel
2 years ago
แงงง เขินมาก เราชอบโพที่บยอลเป็นรับพอดีเลยค่ะ แล้วเคมีอันนี้ที่บยอลดูเป็นเด่กก็น่ารักๆๆ แง5555

Reply
Mintmoon
1 year ago
ฮือ ไม่รู้คุณจะกลับมาเห็นมั้ย ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่าน ดีใจที่มีคนชอบคล้ายๆกัน5555
Collony
1 year ago
โอ๊ยยยเคยอ่านเรื่องนี้ในจอย แล้วชอบมากแต่พอจะมาอ่านอีกรอบหายไปแล้วค่ะ ดีใจมากที่ตามหาจนเจอ คือบับเราอยากให้ต่อ อีกสักตอนคือดีมากฮึกกก
Reply
Mintmoon
1 year ago
จริงๆเป็นคนอื่นเอาไปลงนะคะ เราไปเจอเลยบอกให้เค้าลบ เรื่องนี้อยากจะเขียนต่อนะคะ มีที่คิดไว้แล้ว แต่ไม่คอนเฟิร์มว่าจะทำได้มั้ยเพราะขนาดมุนมุนยังไม่จบซักทีเลย5555555
ii_jujung
11 months ago
ตามอ่านเรื่องนี้ได้จากที่ไหนอ่ะคะ ชอบมากกกเขินเลยยย 😊
Reply
Mintmoon
10 months ago
เรื่องนี้ตอนนี้เป็นแค่ short fic ตอนเดียวค่า ถ้ามีเพิ่มหรือตอน special ยังไงคงลงในนี้ / storylog นะคะ 😁
ii_jujung
10 months ago
ขอบคุณค่าาา 😍😍 ติดตามอ่านทุกเรื่องเลยทั้งในนี้ละก็จอยลดา ❤️
Reply