เรา, ผิดเวลา (Wrong time)
ก็ตั้งแต่นี้เราคงต้องทำใจ
เพราะถึงอย่างไรเธอคงไม่กลับมา -เพลง ช้ำคือเรา-
เรื่องของเราได้จบลงในค่ำวันหนึ่ง
คุณไลน์มาหาฉันในคืนวันจันทร์ “มีเรื่องจะบอก คือเราอธิบายไม่ถูก”
ฉันคาดเดาสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นได้ “ว่ามาเลย คิดอะไรได้ก็พิมพ์มา”
คุณตอบกลับมาภายในเวลาไม่นาน “คือเรายังลืมแฟนเก่าไม่ได้”
ก็คงได้รู้แล้วว่าเธอไม่เคยลืม
เธอยังมีเยื่อใย
กับคนที่เธอเคยชิดใกล้ -เพลง ช้ำคือเรา-
“นี่คือจะไปจริง ๆ แล้วใช่มั้ย” ฉันถามให้แน่ใจ เผื่อว่าที่ว่างในใจคุณยังมีฉันเหลืออยู่บ้าง
“อืม เราอยากอยู่คนเดียว”
“โอเค” ฉันเข้าใจ… ฉันเข้าใจทุกอย่างจริงๆ ต่อให้รั้งคุณไว้ ก็คงมีแต่ฉันที่เจ็บปวด

เวลา 8 ปีสำหรับคุณและคนของคุณ มันเป็นเวลาที่ยาวนานจริงๆนั่นแหละเมื่อเทียบกับฉัน เรารู้จักกันแค่เดือนเดียวเท่านั้น ความเจ็บปวดของคุณที่ฉันอยากจะช่วยแบกรับนั้นมันเป็นเพียงแค่ทฤษฎีงี่เง่าที่ไม่มีทางทำได้จริง สิ่งที่ดีที่สุดตอนนี้สำหรับเราทั้งสองคือการปล่อยมือกันและกันไป

ฉันไม่รู้ว่าคุณเจ็บปวดกับเรื่องอะไรมากกว่ากัน ระหว่างคนของคุณ กับ การปล่อยมือฉันไว้ตรงนี้ แต่ตอนนี้ฉันเจ็บปวดเหลือเกิน
เพราะการมีคุณเป็นแสงสว่างสำหรับฉัน คุณดึงมือฉันขึ้นไป แม้มันจะไปไม่ถึงฝั่ง แต่มันทำให้ฉันรู้ว่าตัวฉันเองก็ยังมีค่าพอให้ถูกรัก แต่ตอนนี้มือคู่นั้นได้หายไปแล้ว ฉันตกลงไปในนั้นอีกครั้ง

“เธอก็รู้นี่ว่าเรื่องแบบนี้มันจะเกิดขึ้น ความรู้สึกมันไม่มีคำว่าตลอดไป” ฉันบอกตัวเองไปตั้งแต่ก่อนจะเริ่มความสัมพันธ์ครั้งนี้ แต่สุดท้ายฉันก็พ่ายแพ้ให้กับความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง

วันและเวลาผ่านไปอย่างยากเย็นเหมือนที่เคยเป็น และยากขึ้นเมื่อมือคู่นั้นของคุณหายไป แต่ฉันก็ขอให้คุณมีความสุขกับชีวิตของคุณต่อไป
ฉันยังคงรู้สึกผิด หากในวันนั้นฉันจับมือคุณให้แน่นขึ้น กอดคุณให้มากขึ้น ฉันจะสามารถพาคุณออกมาจากที่แห่งนั้นได้มั้ย
 
ไม่มีน้ำตาของฉัน มีแต่หัวใจของฉันที่กำลังหลงทาง

บทสนานี้เกิดขึ้นก่อนที่ความสัมพันธ์เราจะจบลง 
“วันซ้อมเมื่อไหร่นะ” ฉันถามรอบที่ 3 แล้วแหละ แต่ก็ยังคงลืม
“5 ตุลา” คุณตอบ
“เธอกับแฟนเก่าจบกันด้วยดีหนิ เธอไม่ได้โกรธไรกันใช่ปะล่ะ” 
“อืม จบด้วยดี”
“แฟนเก่ามาแน่นอน” ฉันเดาด้วยเซนส์พิเศษของตัวเอง
“เตรียมใจไว้เลย” ฉันมั่นใจถึง 80% 
“เตรียมใจนี่บอกเรา หรือ บอกเธอเอง”
“ฮ่าๆ ไม่รู้สิ” ฉันตอบ


สองอาทิตย์ต่อมา ในวันซ้อมรับปริญญาของคุณ
เราสองคนไม่ได้พูดคุยกัน ไม่แม้แต่จะถ่ายรูปด้วยกัน
ฉันกลับบ้านด้วยความเหนื่อย นอนลงบนเตียงแล้วเริ่มเปิดไอจีสตอรี่ขึ้น
ไอจีสตอรี่ของคุณเด้งขึ้นมาเป็นอันแรก ทั้งๆที่คุณจะแทบไม่ลงสตอรี่เลย ฉันกดเข้าไปในทันทีแบบไม่ลัง แต่กลับพบภาพของผู้หญิงคนนึงที่ถ่ายเซลฟี่ตัวเอง

ฉันจำแทบได้ทันทีว่าคนในรูปนั้นคือใคร แม้จะไม่เคยเจอตัวจริงก็ตาม ในวันนั้นที่ไม่แม้แต่จะมีน้ำตาสักหยด จนถึงตอนนี้ ตาของฉันกลับเต็มไปด้วยน้ำเอ่อนอง มันล้นทะลักและไหลลงเสื้อฉันในเวลาแค่อึดใจเดียว

“คุณคงกำลังมีความสุขสินะ” ฉันคิดอยู่ในใจ
มันก็ดีแล้วแหละ คุณสมควรแล้วที่จะมีความสุข
ส่วนฉันก็สมควรแล้วที่จะอยู่ในหลุมนี้ต่อไป
ก็คงได้รู้แล้วว่า เธอไม่จริงใจ
เราไม่มีความหมาย -เพลง ช้ำคือเรา-
ตอนนี้คุณคงกำลังลืมฉัน ฉันคงกำลังหายไปและไม่มีวันกลับมา ส่วนฉันยังคงจำคุณได้ แม้ว่าอยากจะลืมมากเท่าไหร่ก็ตาม

ตอนนี้ฉันหวังว่ารอยยิ้มของคุณจะเป็นยิ้มที่ออกมาจากใจจริงของคุณ ส่วนฉันเองก็ขอบคุณที่คุณเข้ามาเป็นช่วงเวลาสั้นๆให้กับฉัน และกำลังจะหายไปในอีกไม่นาน
วันรับปริญญาของคุณ  
ฉันรวบรวมสติและขอคุณถ่ายรูปเป็นครั้งสุดท้ายด้วยรอยยิ้มเฝื่อนๆนี้ คุณยิ้มตอบรับฉัน และพูดอย่างปกติ

“ตอนนี้เป็นไงบ้าง” ฉันถาม
“ก็เรื่อยๆอะ” 
“งั้นเดี๋ยวเราไปถ่ายรูปกับเพื่อนก่อนนะ” ประโยคสุดท้ายที่คุณบอกกับฉัน แล้วทุกอย่างก็คงจบลงแล้วจริงๆ
ถึงคุณ คนที่ฉันยังมองว่าน่ารักอยู่เสมอ 

ขอให้คุณมีความสุขกับชีวิตต่อไป อย่าเศร้าเลยนะ รอยยิ้มของคุณน่ารักสำหรับฉันจริงๆ ถ้าพูดไปตอนนี้คงแปลกแน่ๆเลย งั้นตอนนี้ก็ลาก่อนนะ ตลอดไป :)

                                                      จากฉัน คนที่ผ่านเข้ามาและหายไปในกลีบเมฆ 
 
 
 
 
 
 
 
SHARE
Writer
StandAlonePrincess
Reader, Writer
Based on my life story

Comments