ตุลาคม,ฉัน
"เติบโตเป็นคนที่ตัวเองชอบนะ"


ใครคนนึงอวยพรวันปีใหม่ให้ฉันด้วยประโยคนี้ มันเป็นประโยคเพลนๆที่ฟังผิวเผินแล้วก็อาจจะไม่น่าสนใจ ธรรมดาเกินกว่าจะลึกซึ้ง ไม่เหมือนคำอวยพรอื่นที่ใช้คำสวยหรู

แต่เป็นคำที่ฉันนั่งคิด เขียนมันซ้ำๆ ท่องคำนี้ในหัวตลอดมานับตั้งแต่นั้น เพราะมันเป็นประโยคที่ปลอบประโลมใจ ให้กับการเติบโตที่แสนยากลำบากของฉันเสมอ

เติบโตมันต้องแลกมา
มันต้องสูญเสีย
มันต้องเจ็บปวด
และมันต้องมีน้ำตา

แต่นั่นแหละ สุดท้ายเราก็แค่ต้องโตไปเป็นคนที่ตัวเองชอบ
แม้บางคนอาจจะไม่ชอบก็ตาม

บางคนที่ว่า อาจจะหมายถึงคนในครอบครัว เพื่อนต่างกลุ่ม ป้าข้างบ้านที่เอาแต่ถามว่าหนูจะเรียนอะไร อาจะรวมไปถึง คนที่ไม่รู้จักเราเลยสักนิดก็ตาม

คนเหล่านั้นคาดหวัง คนเหล่านั้นเรียกร้อง คนเหล่านั้นยิ้มหวานและนินทาได้อย่างร้ายกาจเมื่อลับหลังเราไป คนเหล่านั้นที่ไม่เคยเห็นเหงื่อและคราบน้ำตาของเรา ไม่เคยเห็นว่าเราวิ่ง แล้วบอกว่าเราไม่เดินด้วยซ้ำ คนเหล่านั้นที่พอเราล้มลง ฝ่าเท้าจะกดเราซ้ำให้จมพื้น คนเหล่านั้นมีอยู่ทั่วไปและถ้้้้้าจะกล่าวตามข้อเท็จจริงก็คือ 

เด็กดี, โลกใบนี้ไม่ได้ใจดีกับเธอสักนิด 


ฉันผิดหวังกับตัวเองบ่อยครั้ง และนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันต้องหาวิธีให้อภัยตัวเอง ทุกครั้งที่พลาด การโทษตัวเองเป็นสิ่งแรกที่ทำ แต่หลังจากนั้น ฉันบอกตัวเอง 


“ไม่เป็นไร อย่าร้องไห้ ไม่เป็นไร ”


จากให้อภัยตัวเองเก่งแล้ว ทำให้ฉันไม่สามารถกล่าวโทษคนอื่นได้นานนัก คนที่ทำให้ผิดหวัง เสียใจกับเขาไปเถอะ ร้องไห้ต่อไป ร้องจนตายเขาก็มาทำให้เราถูกใจทุกเรื่องไม่ได้หรอก 

ให้อภัยคนทั้งโลก

จึงเป็นสิ่งที่ฉันทำ 


จงลดความคาดหวังกับโลกใบนี้ลง มองว่าทุกสิ่งอาจทำเราเสียใจ และเมื่อวันนั้นมาถึง โปรดให้อภัย อย่าถือมันไว้ วางมันลงพื้น และเดินต่อไป

โปรดให้อภัยฤดูกาลอันโหดร้าย 
ให้อภัยคำบอกลาในคืนวันคริสต์มาสที่ทำเธอร้องไห้และไข้ขึ้นสูง
ให้อภัยฝนที่ตกลงมาในวันที่คำสารภาพรักไม่ถูกตอบรับ 
ให้อภัยคำพูดร้ายกาจของคนพวกนั้น คนที่ไม่รู้จักเราเลยสักนิด
ให้อภัยผู้ใหญ่ที่ไม่อาจเป็นผู้'ยิ่ง'ใหญ่ให้เธอเคารพนับถือ 

เอาเถอะ คนเรามันขรุขระ โลกใบนี้มันขรุขระ แม้แต่พื้นผิวบนดวงจันทร์ที่มองจากตรงนี้จะงดงามเพียงใด เธอคงจะเสียใจถ้าขึ้นไปเห็นแล้วพบว่ามันแสนขรุขระ 


ฉันร้องไห้ครั้งสุดท้ายในวันนี้ ร้องไห้ให้ปานสีน้ำตาลจางๆบนเปลือกตาของตัวเอง ร้องไห้ให้หลุมแผลเป็นใต้ตาขวาของศิลปินที่รัก ร้องไห้ให้เพศสภาพของทุกชีวิตที่ไม่สามารถเลือกได้ ร้องไห้แกนโลกที่เอียงและฝนหลงฤดู ร้องไห้ให้ใบไม้ที่ผลัดใบและร่วงโรยเกลื่อนพื้น ร้องไห้ให้กับความตาย และทุกการจากไปของคนบนโลก 

ร้องไห้ให้กับตัวเองที่ไม่ได้เกิดมาสมบูรณ์แบบ

ฉันร้อง และฉันให้อภัยทั้งหมดนั่น 
โดยเฉพาะตัวฉันเอง 

โปรดจงเป็นมนุษย์ที่ขรุขระที่มีวันที่ชอบ จงไปตัดผมเมื่อไหร่ก็ได้ที่อยากตัด ดื่มชากี่แก้วก็ได้ที่อยากดื่ม เขียนอะไรก็ได้ที่อยากเขียน เรียนในสิ่งที่อยากเรียน รักในสิ่งที่อยากรัก


และใช้ชีวิตในแบบที่อยากมี


“เติบโตไปเป็นคนที่ตัวเองชอบนะ”

คำๆนั้นยังวนเวียนอยู่แม้ผ่านไปกี่ปีใหม่ก็ตาม 
และฉันหวังว่าฉันจะทำแบบนั้น เพราะถ้าเผลอเป็นคนที่ตัวเองไม่ชอบ ก็ไม่เป็นไร


เพราะฉันเป็นมือวางอันดับหนึ่งของการให้อภัย 

ฉันเอง.


ตุลาคม2561ตอนนี้ประมาณนี้ ทดเอาไว้ว่าคิดอย่างนี้ เผื่อโตไปไม่ชอบตัวเอง 


SHARE
Written in this book
𝑺𝒘𝒆𝒆𝒕𝒆𝒔𝒕 𝒔𝒐𝒖𝒍
เติบโตจากทุกแผล
Writer
charrotss
kodaline — The one
let her (grow)

Comments

Isername
2 years ago
ขอบคุณนะ เราอยากจะชอบตัวเองแล้ว:)
Reply
moonshiners
2 years ago
อยากชอบตัวเองได้บ้างจัง
Reply
Ttycp
2 years ago

:)
Reply
Hydrangeaa
1 year ago
ชอบทุกประโยคที่คุณเขียน
Reply
Yokohama
1 year ago
ขอบคุณงานเขียนดีๆของคุณที่มันทำให้เรากลับมาเห็นคุณค่าของเรา💗🌷—รักเธอคุณชาร์รอต
Reply