confused


ครั้งนึง
เราเคยมองคุณด้วยความรู้สึกที่มันแน่ชัด
ว่า เราชอบคุณ




แต่มาวันนี้
ทำไมความรู้สึกนั้นมันถึงไม่ชัดเจนแล้วนะ




เรายังชอบคุณอยู่ใช่มั้ย




ดูโง่เนอะ
ที่ถามอะไรปัญญาอ่อนขนาดนี้ออกมา
แต่เราก็โง่จริงๆนั่นแหละ
ที่ขนาดความรู้สึกของตัวเองก็ยังไม่รู้เลย




เมื่อก่อน
เวลาเราเห็นคุณยิ้ม
เราก็จะยิ้มตามไปด้วย




เมื่อก่อน
เวลาเราเจอคุณแบบใกล้ๆ
เราก็จะใจเต้นแรงจนแทบไม่เป็นจังหวะ




เมื่อก่อน
เวลาเราเห็นคุณรีทวิตเกี่ยวกับอะไรเศร้าๆ
เราก็จะเป็นห่วงว่าคุณจะเป็นอะไรมั้ย




แต่ในตอนนี้
ความรู้สึกทุกอย่าง
มันเปลี่ยนแปลงไปหมดแล้ว




เวลาที่เราเห็นคุณยิ้ม




เวลาที่เราเจอคุณแบบใกล้ๆ




เวลาที่เราเห็นคุณรีทวิตอะไรเศร้าๆ




เรากลับไม่ได้รู้สึกอะไรแบบนั้นอีกแล้ว
ความรู้สึกที่เรามีมันก็แค่
เหมือนเห็นคนอื่นทั่วไป
ไม่มีอะไรพิเศษไปมากกว่านั้นเลย




แต่เราก็ไม่รู้อยู่ดี
ว่าสุดท้ายแล้ว
ความรู้สึกที่เรารู้สึกในตอนนี้




มันเป็นความรู้สึกที่เรารู้สึกจริงๆ
หรือแค่
อยากจะรู้สึกกันแน่




แต่ก็นะ




ในตอนนี้




เราก็ยังเป็นคนโง่อยู่ดี




เพราะอะไรหน่ะหรอ




เพราะว่าสุดท้าย




เราก็รู้แล้วว่า





“เราก็ยังชอบคุณเหมือนเดิมอยู่ดี”
◡̈







                                   02112018







.
 

 

SHARE
Written in this book
1953
ผมกับคุณที่ห่างไกลกันเหมือนดวงอาทิตย์กับดาวพลูโต

Comments