[SF] On The Other Side Of The Feeling (Gaeun x Eunbi) - 5 (END)
 
ตื่นเร็ว

กาอึนทิ้งตัวลงนอนเบียดอึนบีที่ยังไม่ยอมตื่นอยู่บนเตียง อึนบีโดนกาอึนปลุกด้วยวิธีการแบบนี้มาตลอดหลายวันที่ผ่านมา คนที่คิดไปเองว่าเป็นแฟนเธอเลิกปลุกเธอด้วยการเรียกหรือเคาะประตูแล้วเปลี่ยนมาเป็นนอนเบียดไม่ก็นอนกอดแทน ถ้าเธอไม่ยอมตื่นขึ้นมาผลักออกในตอนที่โดนสวมกอด เธอจะโดนจูบทุกครั้ง นั่นทำให้อึนบีมีสัญชาตญาณในการดีดตัวลุกขึ้นทันทีที่รู้สึกได้ว่าเตียงยุบลงไป


"รีบลุกจัง"


กาอึนนอนทำหน้าไม่พอใจอยู่บนเตียงแทนที่เธอ เดี๋ยวนี้อึนบีรู้ทันตลอด


"ก็เดี๋ยวสายไง"


"งั้นรีบๆ ไปอาบน้ำ จะได้ไปกินข้าวร้านคุณป้า ไม่ได้ไปนานแล้ว คิดถึง"


"ได้ๆ" อึนบีมองคนที่ลุกเดินตามเธอมาหยุดอยู่หน้าห้องน้ำ "แล้วแกจะมายืนทำไมเนี่ย"


"ก็นึกว่าจะชวนอาบน้ำด้วย"


"ในหัวคิดแต่เรื่องแบบนี้หรือไง" เธอผลักคนตัวสูงออกไปไกลๆ หน้าประตู "ออกไปเลย"


กาอึนหัวเราะและยอมออกไปนั่งรอแต่โดยดี เดี๋ยวนี้อึนบีไว้ใจอะไรกาอึนไม่ค่อยได้เลย รายนั้นเอาแต่ส่งสายตาโลมเลียใส่เธอตลอด บางทีก็แสดงออกมาตรงๆ เลยด้วยซ้ำ เป็นครั้งแรกที่เธอเริ่มรู้สึกกว่าการเดินออกจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูผืนเดียวผ่านหน้ากาอึนนั้นกลายเป็นเรื่องยากขึ้นมา


อึนบีมองเสื้อกันหนาวตัวเดิมที่กาอึนยื่นมาให้ เสื้อที่เธอคิดมาตลอดว่าทำไมต้องใส่มัน และวันนี้คงจะเป็นวันที่เธอจะถามหาเหตุผลจากกาอึน


"ทำไมถึงต้องให้ใส่เสื้อปัญญาอ่อนนี่ตลอดเลย"


"เพราะเวลาปั่นไปแล้วลมมันตีเสื้อมาแนบตัวเธอ คนก็มองและฉันไม่ชอบ"


"แต่แกก็ชอบมองนิ่"


"ก็นั่นฉันไง อันนี้มันคนอื่น ไม่เหมือนสักหน่อย!"


อึนบียิ้มให้ความไม่ปฏิเสธว่าชอบกับเหตุผลนั้นของกาอึน ถึงบางครั้งกาอึนจะดูซื่อบื้อไปบ้างแต่กาอึนก็คอยห่วงอึนบีอยู่ตลอดนั่นแหละ


ผ่านมา 3-4 วันแล้วที่อึนบีต้องพยายามชินกับการที่กาอึนเปลี่ยนไป ทั้งคำพูดคำจาและการปฏิบัติ จากที่ส่วนใหญ่เคยเป็นฝ่ายยอมกาอึน กลายเป็นว่าตอนนี้เธอต้องพยายามไม่ให้ตัวเองตามใจกาอึนมากเกินไป ต้องบังคับตัวเองไม่ให้เขินเวลากาอึนพูดจาเลี่ยนๆ หวานๆ ไม่งั้นอีกฝ่ายจะได้ใจ แต่เธอรู้ดีว่ากาอึนน่ะรู้ว่าเธอเขินและดูชอบใจด้วยซ้ำเวลาเธอทำหน้าหงุดหงิดใส่ตอนตัวเองพูดแกล้ง


จากที่ปกติตอนกลางวันต่างคนต่างเดินมาเจอกันที่เดิม กาอึนกลับเดินขึ้นมารอเธอที่ห้อง พาลให้โดนแชวอนแซวตลอด กาอึนชอบจับมือเธอไม่ว่าจะเดินไปไกลหรือใกล้แค่ไหน เธอแอบอึดอัดกับสายตาของคนอื่นที่มานะ แต่ก็ชอบที่กาอึนทำแบบนี้ มันดูอ่อนโยนแล้วก็อบอุ่นมากๆ


กาอึนไม่ได้ผิดคำพูดที่เธอพูดไว้ตอนนั้น โดยส่วนใหญ่อึนบีมักจะเป็นฝ่ายดูแลกาอึน ตอนนี้เธอแทบไม่ต้องทำอะไรเพราะกาอึนเตรียมให้ทุกอย่างพร้อม ถ้ากาอึนเป็นผู้ชาย คนอื่นคงมองว่าเธอกำลังท้องอยู่แน่ๆ


เดี๋ยวนี้สองเกลออย่างยุนจินกับชีอันไม่ค่อยมานั่งกินข้าวกับพวกเธอแล้ว โดยให้เหตุผลว่าเหม็นความรักเพราะกาอึนอยากทำแม้กระทำการป้อนข้าว แต่อึนบีก็ห้ามเอาไว้เพราะมันมากเกินไป กาอึนดูไม่ค่อยพอใจเท่าไรที่โดนขัดใจแต่ก็ยอมทำตาม และเปลี่ยนเป็นคีบนู่นนี่ในกล่องข้าวตัวเองมาให้เธอแทน ถ้าเธอห้ามอีกอึนบีกลัวว่าคนตรงหน้าจะงอนเธอจริงๆ เลยปล่อยให้กาอึนทำไป


เพียงแค่อึนบีจะกินน้ำ กาอึนก็รีบวางตะเกียบทั้งๆ ที่พึ่งคีบข้าวไว้ลง แล้วมาแย่งขวดน้ำให้มือเธอไปเปิดพร้อมเสียบหลอดให้แทน อึนบีเริ่มจะเข้าใจความรู้สึกของยุนจินกับชีอันขึ้นมาแล้วสิ


"นี่กาอึน"


กาอึนไม่ได้รับปากเพราะกำลังเคี้ยวข้าวอยู่ แต่ก็เงยหน้าขึ้นทันทีอึนบีเรียก


"แกทำแบบนี้…ฉันอึดอัดอ่ะ" อึนบีก้มลงมองกล่องข้าวตัวเอง เวลาเธอลำบากจะที่พูดอะไรออกไป อึนบีมักจะเลี่ยงไปมองอย่างแทนอื่นตลอด "แกไม่ต้องทำอะไรเพื่อไถ่โทษฉันหรอก แค่ตอนนี้แกรักฉัน ฉันก็ดีใจมากแล้ว"


"ก็ฉันสัญญาไว้แล้ว" กาอึนเอื้อมมือมาสัมผัสแก้มอึนบีก่อนลูบอย่างแผ่วเบา "ฉันจะเป็นฝ่ายดูแลเธอ จะรักเธอให้มากขึ้นกว่าเดิม …มากขึ้นกว่าเมื่อวานแต่น้อยกว่าวันนี้นะ"


กาอึนส่งยิ้มจนตาปิดแบบที่ทำตลอดมาให้อึนบี ยิ้มที่เต็มไปด้วยความรัก ที่เธอเคยคิดว่าไม่มีทางให้ทำกาอึนยิ้มแบบนั้นได้


"แต่แกรักฉันมากขึ้นทุกวันแบบนี้ สักวันแกก็จะหมดรักฉันไม่ใช่หรอ"


"ไม่มีทาง ฉันจะรักเธอมากขึ้นทุกวันเหมือนเดิมไปตลอดเลย"


"เหมือนเดิมแล้วมันจะมากขึ้นได้ไงล่ะ"


"ก็…" กาอึนเกาหัวตัวเองอย่างงงๆ "เอาเป็นว่าฉันรักเธอและจะรักเธอไปตลอดก็แล้วกัน"


อึนบีหัวเราะที่เธอสามารถแกล้งให้ยีราฟนักล่าคนนี้หัวปั่นได้ และถึงตัวเองจะโดนแกล้งแต่ได้เห็นกระต่ายน้อยนั่นหัวเราะได้อย่างมีความสุข กาอึนก็ยอมโดน


 
หลายๆ ครั้งที่อึนบีต้องมารอกาอึนซ้อมกีฬาก่อนกลับบ้านและวันนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น ถึงกาอึนจะอยากให้อึนบีได้กลับบ้านเร็วๆ แต่เธอก็เลี่ยงการซ้อมไม่ได้ จะให้อีกคนกลับบ้านไปก่อนก็ไม่อยากให้นั่งรถเมล์คนเดียว สุดท้ายก็เลยต้องขอให้อึนบีนั่งรอเธอ


ในที่สุดก็ซ้อมเสร็จจนเป็นที่พอใจของโค้ช กาอึนเลยได้รีบวิ่งมาหาอึนบีที่ไม่รู้ว่ายังรอเธออยู่จริงๆ หรือเปล่า แต่อึนบีก็นั่งรออยู่พร้อมกับนักเรียนคนหนึ่ง เป็นนักเรียนที่เธอไม่รู้จัก แต่ที่เธอรู้แน่ๆ เลยคือไม่พอใจที่อึนบีไปยิ้มหวานให้ เธอที่อึนบีรักยังได้แค่รอยยิ้มหมั่นไส้แล้วเด็กนั่นเป็นใครอึนบีถึงยิ้มให้แบบนั้นกัน


"กลับกันยัง"


"ไปสิ" อึนบีตอบโดยไม่ได้มองกาอึนเลยสักนิด กระต่ายนั่นยังเอาแต่ยิ้มให้เด็กนักเรียนที่มีสายตาแพรวพราวคนนั้น "งั้น พี่กลับก่อนนะซาเอะ เธอก็กลับดีๆ ล่ะ"


"ค่ะ ไว้เจอกันใหม่นะคะ"


กาอึนคว้ากระเป๋าอึนบีมาถือแล้วเดินดุ่มๆ ไปไม่รอเธอ อึนบีแอบงงนิดหน่อยที่กาอึนทำแบบนั้น ทั้งๆ ที่ตัวเองเป็นฝ่ายขอให้รอ เธอเลยต้องรีบเดินให้ทันยีราฟขายาว


ตลอดการเดินทางกลับบ้านกาอึนก็เอาแต่เงียบ ดีกันได้ไม่เท่าไรก็ตึงใส่กันอีกแล้ว แต่อึนบีก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป ถ้าไม่เป็นการเข้าข้างตัวเองมากเกิน เธอคงคิดว่ากาอึนกำลังหึงที่เธอคุยกับซาเอะ เด็กคนนั้นชอบเธอก็จริง ใช่ว่าเธอจะไม่รู้ แค่เธอปฏิเสธน้องเขาไปตั้งนานแล้ว วันนี้น้องเขาแค่เห็นเธอนั่งอยู่เลยเข้ามานั่งเป็นเพื่อนแล้วยินดีด้วยเรื่องเธอกับกาอึนแค่นั้น 



แต่ก็เป็นอย่างที่อึนบีคิดนั่นแหละ ไม่ได้เข้าข้างตัวเองเกินเลยสักนิด กาอึนหึงจริงๆ ถึงจะไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้โวยวายออกไป เพราะรู้ตัวว่ายังไม่มีสิทธิ์ทำอะไรขนาดนั้น กลัวจะทำให้อึนบีโกรธอีกรอบแต่เธอก็อยากให้อึนบีรู้ว่าตอนนี้มาทำให้เธอรักแล้ว ก็อย่ามาทำร้ายกันสิ จากปกติที่ต้องเจ็บอยู่แล้ว มันเหมือนโดนราดด้วยน้ำเกลือซ้ำอีกรอบ


พออีกคนไม่พูดอีกคนก็ไม่พูด สรุปต่างฝ่ายก็ต่างเงียบใส่กันเหมือนใครพูดก่อนคนนั้นจะแพ้และกาอึนก็กลายเป็นฝ่ายที่ขอยอมแพ้ เพราะเจออะไรมาเยอะ อึนบีถึงได้ทนเก่งแบบนี้สินะ แต่เธอทนไม่เก่งขนาดนั้นหรอก


"พูดออกไปแล้วเธออาจจะโกรธ แต่ฉันไม่ชอบที่เธอไปยิ้มหวานให้คนอื่นแบบนั้น"


อึนบีวางจานใบสุดท้ายหลังจากล้างเสร็จลงกับชั้นวางจาน แล้วหันไปมองกาอึนที่จู่ๆ ก็โพล่งขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย


"แล้วจะให้ฉันทำหน้าบึ้งใส่น้องเขาหรือไง"


อึนบีแอบยิ้มเล็กน้อยพลางเช็ดมือกับผ้าที่แขวนตรงกำแพง เธอเดาถูกที่ว่ากาอึนหึงเธอกับซาเอะ


"ก็ดีนะ"


"งี่เง่าน่ะ"


"ฉันหึงนะ" กาอึนดึงอึนบีที่ยื่นมองเธออยู่ลงมานั่งคร่อมตักเธอ "มาทำให้รักแล้ว อย่าทำให้ร้ายด้วยสิ"


"ปล่อยเลยนะ ทำอะไรของแกเนี่ย"


"โทษตัวเธอสิ บังคับให้ร้ายเองนะ"


กาอึนโน้มคออึนบีลงมาประกบริมฝีปาก เธอเริ่มขยับไปได้ไม่เท่าไร ครั้งนี้คนตัวเล็กบนตักขบฟันลงมาบนปากเธออย่างแรง จนกาอึนต้องยอมถอนจูบออกแล้วไปตั้งหลักใหม่


"เจ็บนะ.."


"…ก็แกนิสัยไม่ดีนี่"


"ตัวเล็กแค่นี้..แต่เก่งจังเลยนะ" มือเรียวของกาอึนเริ่มไล้ตามชายเสื้ออึนบีขึ้นไป ทำเอาคนด้านบนคว้ามือไว้แทบไม่ทัน "สงสัยต้องทำโทษซะหน่อยแล้วมั้ง"


"ไม่ตลกเลยนะ กาอึน" อึนบีพยายามดึงตัวเองให้ลุกขึ้นแต่กาอึนก็ล็อคเอวเอาไว้ไม่ยอมปล่อย "ปล่อยสิ นี่มันห้องครัวนะ"


"อ้อ ถ้าเป็นในห้องนอนเธอโอเคใช่มั้ย"


"นี่ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น" กาอึนปล่อยอึนบีลงจากตักแล้วรวบตัวคนตัวเล็กกว่า ก่อนดันให้เดินไปที่ห้องนอน "กาอึน!"


หลังจากที่เดินกันมาอย่างทุลักทุเลเพราะอีกคนพยายามดันส่วนอีกคนก็พยายามไม่ให้ตัวเองถูกดัน แต่กาอึนก็สามารถพาอึนบีมาหยุดอยู่ที่เตียงได้ เธอทิ้งตัวลงนั่งก่อนแล้วช้อนตามองคนที่ยืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาไม่พอใจนิดๆ ตรงหน้า นั่นทำให้อึนบีดูน่ารักมากกว่าตอนยิ้มอีกในสายตาเธอ กาอึนตบลงที่ตักตัวเองเบาๆ เป็นการบอกให้อึนบีมานั่งตรงนี้


"ไม่มีทาง…"


"บอกแล้วไงว่าอย่ามาทำให้ร้าย"


อึนบีถอนใจก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งคร่อมตักของกาอึนบนเตียงเธอเอง อึนบีหมั่นไส้ยีราฟที่มีสายตานักล่านี่ชะมัด คิดว่าเธอยอมแล้วจะสั่งให้ทำอะไรก็ได้หรือไง แต่ก็นั่นแหละ กาอึนทำได้จริงๆ เธอยอมแพ้ให้กับสายตาและน้ำเสียงนั่นแล้วยอมทำตาม


กาอึนบรรจงจูบอึนบีอีกครั้ง เธอแอบหวั่นๆ ใจเหมือนกันว่ากระต่ายที่โคตรจะเซ็กซี่ตัวนี้จะกัดเธออีกรอบไหม ที่เธอบอกว่าเจ็บนั่นคือเจ็บจริงๆ ไม่ได้แกล้งให้อึนบีเห็นใจเลย แต่พอเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้กัดเธอแถมยังจูบตอบ กาอึนก็จับให้คนที่คร่อมเธออยู่ล้มลงนอน ทันทีที่หลังของอึนบีสัมผัสกับเตียง ร่างของเธอก็ถูกกาอึนตามขึ้นมาทาบไว้ ล็อคเธอให้อยู่ภายใต้ยีราฟที่กำลังจะกลายร่างเป็นสัตว์นักล่าเต็มตัว


กาอึนขยับริมฝีปากอย่างอ่อนโยน ดูท่าครั้งนี้อึนบีจะเริ่มเคลิ้มไปกับสัมผัสของเธอไม่น้อยเพราะไม่มีมือมาห้ามเธออีกตอนไล้มือไปตามชายเสื้อ มีแต่เสียงครางกระเส่าในลำคอเบาๆ มันฟังดูเซ็กซี่จนเธอแทบทนไม่ไหว แต่ก็ต้องค่อยเป็นค่อยไป เดี๋ยวกระต่ายจะตื่นตูม


กาอึนลากริมฝีปากจากมุมปากของอึนบีผ่านแก้มเนียนไปจนถึงใบหูก่อนจะเอาคืนที่อึนบีกัดปากเธอด้วยการขบฟันลงไปเบาๆ คนใต้ร่างเธอครางฮือออกมาชัดเจนเพราะสัมผัสที่ชวนขนลุกและกาอึนยังคงลากสัมผัสนั้นต่ำลงมาตามสันกราม หยุดจูบเบาๆ ที่ปลายคาง จบที่ฝากรอยแดงจางๆ ไว้ที่ซอกคอและบริเวณไหล่ขาวๆ สองมือของกาอึนก็ไม่ได้อยู่เฉย เธอยังคงลูบไล้เข้าไปในสาบเสื้อเรื่อยๆ แต่ก็ไม่ได้ล่วงเกินไปกว่านั้น ทำเพียงแค่ลูบวนไปมาอยู่บริเวณหน้าท้องและเอวคอด


กาอึนเลิกเสื้อคนตัวบางขึ้นเบาๆ และเปลี่ยนที่ริมฝีปากของเธอจากด้านบนลงมาประทับจูบที่หน้าท้องของอึนบี อึนบีเกร็งหน้าท้องอัตโนมัติ สองมือกุมเสื้อคนบนตัวอย่างหาที่ระบาย กัดริมฝีปากตัวเองเอาไว้ไม่ให้เผลอส่งเสียงน่าอายออกมา กาอึนเลื่อนมือข้างหนึ่งต่ำลง จากที่ไล้ไปตามชายเสื้อเปลี่ยนมาเป็นขอบกางเกงขาสั้นตัวเก่งของอึนบีแทน แต่มืออีกข้างก็ยังคงลูบวนอยู่บริเวณเอวและลามไปยันแผ่นหลัง กาอึนอยากจะสัมผัสส่วนอื่นมากกว่านี้แต่ก็ไม่กล้าทำ


บางทีเธออาจจะเอาแต่ใจตัวเองไปหน่อย เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอึนบีพร้อมจะทำแบบนี้กับเธอหรือเปล่า เธอไม่อยากหยุดมันไว้แค่นี้ แต่เธอก็ยังกลัวอึนบีไม่เต็มใจแล้วไม่กล้าบอกเธอ จะยอมเห็นแก่ตัวแล้วทำต่อไปหรือควรหยุดถามก่อนดี ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีกันอยู่ในหัวกาอึน สุดท้ายกาอึนก็เงยหน้าขึ้นจากหน้าท้องขาวๆ ของอึนบี เลื่อนตัวขึ้นไปสบตาคนที่กำลังกัดริมฝีปากตัวเองและกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ภาพนั้นมันชวนกาอึนใจเต้นแรงแต่ก็ไม่อยากให้อึนบีเจ็บ เธอลูบนิ้วลงบนปากแดงๆ เพราะแรงกัดของอึนบีเบาๆ ให้อีกฝ่ายคลายออกและเลือกถามคำถามที่แกมบังคับหน่อยๆ ออกไป


"ถ้าเธอไม่ห้ามตอนนี้ ฉันหยุดไม่ได้แล้วนะ อึนบี"


ถึงจะถามมาแบบนั้น แต่อึนบีเห็นสายตาที่ดูกระหายเหมือนสัตว์กินเนื้อของกาอึน มันเป็นประกายซะจนเธอคิดว่าถ้าปฏิเสธคงจะโดนขย้ำตายอยู่ตรงนี้ อึนบียอมรับว่ากลัวสายตานั้น แต่เธอก็เลือกที่จะไม่ตอบอะไรแล้วปล่อยให้กาอึนคิดเอาเอง …ให้ตายสิ กาอึน เธอเป็นแค่ยีราฟแท้ๆ นะ


"ว่าไง ไม่ตอบจะถือว่าได้แล้วนะ"


กาอึนมองดูอึนบีที่ไม่ยอมตอบและทำเพียงแค่เบือนหน้าหนีไปอีกทาง ใบหูที่เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าที่ดูเหมือนจะเก็บอารมณ์ไว้ไม่ไหวและหยาดเหงื่อตามไรผมนั่นของอึนบี ทำให้เธอขอคิดไปเองแล้วกันว่ากระต่ายน้อยตรงหน้านี้อนุญาตเธอแล้ว



กาอึนตื่นขึ้นมากลางดึก เธอนอนมองดูร่างเปลือยสวยของอึนบีที่หลับไปเพราะความเหนื่อยด้วยความเอ็นดู ภาพตรงหน้ามันทำให้เธอรู้สึกว่าที่ทำไปเมื่อสักพักนี้ จะเท่าไรก็คงไม่พอ พอเห็นอึนบีขยับตัวเหมือนหลับไม่สบาย คงเพราะความหนาว กาอึนก็ดึงผ้าห่มที่ร่นลงไปขึ้นมาคลุมให้และสวมกอดเบาๆ อย่างกลัวคนตัวเล็กจะตื่น แต่สุดท้ายคนในอ้อมกอดก็พยายามดันตัวเองออกมาจากตัวของเธอ กาอึนจึงต้องยอมคลายกอดและวางแขนไว้ที่เอวของอีกฝ่ายแทน


อึนบีไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงแค่มองเธออยู่แบบนั้น แต่ยิ่งอึนบีปรือตามองเธอนานเท่าไร มันยิ่งน่ารักซะกาอึนอยากจะฟัดอีกรอบแต่ก็ทำได้แค่เลื่อนมือขึ้นมาเกลี่ยไรผมให้เบาๆ พอคนตัวเล็กซุกหน้าลงกับตัวเธออีกรอบ เธอก็เปลี่ยนเป็นลูบหัวอย่างอ่อนโยนแทน


"พอเห็นเธอตอนนี้แล้วฉันก็ได้แต่คิดนะว่าฉันปล่อยเธอไปได้ไงตลอดเวลาที่รู้จักกัน.. รู้ตัวบ้างมั้ยว่าน่ารักมากแค่ไหน"


"อื้อ…" คนในอ้อมกอดผงกหัวขึ้นลงเบาๆ เป็นการยอมรับ "อย่าปล่อยฉันไปอีกนะ"


กาอึนหัวเราะ "แน่นอน จะจับเธอไว้ด้วยความรักทั้งหมดที่มีเลย"


อึนบีรู้ว่ากาอึนเป็นคนอบอุ่นมากคนหนึ่ง แต่ตอนนี้ดูจะอบอุ่นกว่าเดิมจนอึนบีแทบทนไม่ไหว แทบจะละลายอยู่ในอ้อมกอดนั้นของกาอึน จากที่รักกาอึนอยู่แล้ว ตอนนี้เธอรักมากกว่าเดิมซะอีก เธอแอบคิดว่ามันจะยากเกินไปสำหรับคำสัญญาที่กาอึนบอกว่าจะรักเธอมากกว่าที่เธอรักกาอึนไหม กาอึนต้องทำตามสัญญาไม่ได้แน่ๆ ในเมื่อเธอรักกาอึนมากขนาดนี้


"ว่าแต่…" อึนบีเงยหน้าขึ้นมาจากตัวกาอึนอีกรอบ "แกทำแบบนี้กับฉันได้ด้วยหรอ ฉันยังไม่ได้บอกสักคำว่ายอมรับแกเป็นแฟนแล้ว"


"หือ? ยังไม่ได้ยอมรับหรอ" กาอึนขมวดคิ้วเล็กน้อย "งั้นฉันก็จะรับผิดชอบเธอด้วยการเป็นแฟนเธอไง ได้มั้ย?"


อึนบีหัวเราะ "เอางั้นก็ได้"


กาอึนลูบหัวกล่อมอึนบีที่อยู่ในอ้อมแขนเธอเบาๆ


"นอนเถอะ.. เอ้ะ หรือว่าไม่นอนดี ต่อกันอีกรอบมั้ย"


"เยอะไปละ กาอึน" อึนบีมองคนที่กอดเธอไว้ด้วยสายตาคาดโทษ "พรุ่งนี้มีเรียนนะ"


"งั้นวันหยุดทำได้ทั้งคืนสินะ"


"กลายเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย"


"เพราะเธอนั่นแหละ"



กาอึน..ตายแล้ว!
 
"ใครตาย…ฉันยังไม่ตายซักหน่อย" กาอึนดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงหัว "อย่ามาแช่งกันสิ"


"นี่อย่าดึงผ้าห่มไปหมดสิ" อึนบีพยายามดึงผ้าคืนจากกาอึนเพราะเธอไม่มีอะไรจะปิดบังร่างกายตัวเอง "แล้วฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น เราสายอีกแล้วนะ!"


"ฉันเลิกตกใจเรื่องนี้ไปนานแล้วนะ" กาอึนเอื้อมมือมาลูบผมอึนบีที่ดูกระเซิงให้เข้าที่ "เธอก็ควรทำด้วยนะ ตัวเล็ก"


"ตัวเล็กบ้าบออะไร" อึนบีตีมือที่กำลังลูบผมเธอแล้วเอื้อมมือไปดันหน้ากาอึนให้ซบลงไปกับหมอน "ฉันจะไปอาบน้ำแล้ว แกก็เตรียมตัวด้วย อย่านอนต่อ อย่ามองฉันด้วย"


"อายอะไร ฉันเห็นมาหมดแล้วนะ"


"เงียบไปเลย!"


กาอึนหัวเราะแม้จะโดนอึนบีตีอย่างแรง เธอยอมก้มลงไปอีกครั้ง ถ้ามัวแต่ตีกันอยู่แบบนี้ จากที่สายมันจะสายกว่าเดิม


ไม่มีวันไหนเลยที่พวกเธอจะไม่ต้องทำทุกอย่างด้วยความรีบร้อนเพื่อไปโรงเรียนให้ทัน กาอึนเร่งปั่นจักรยานอย่างเร็วจนเธอคิดว่าเธอน่าจะออกจากทีมวอลเลย์บอลแล้วไปปั่นจักรยานแทนถ้าจะรุ่งกว่า มีอึนบีซ้อนท้ายเธอยังปั่นเร็วขนาดนี้ ถ้าไม่มีจะขนาดไหน แต่ก็พูดไปงั้นแหละ ยังไงเธอก็อยากให้มีอึนบีซ้อนท้ายเธอทุกวันอยู่ดี


วันนี้เป็นอีกวันนับตั้งแต่วันนั้นที่อึนบีไม่มีสมาธิในการเรียน เธอรู้สึกเหนื่อยเหมือนนอนไม่พอ อาจารย์ยังแปลกใจที่เธอตอบคำถามที่อาจารย์เรียกเธอตอบไม่ได้ แชวอนที่ตอนแรกดูสงสัยไปๆ มาๆ กลับยิ้มแปลกๆ ให้เธอแทน ทางด้านกาอึน ดูจะเป็นเรื่องปกติที่เธอจะตอบคำถามอาจารย์ไม่ได้เพราะไม่มีอึนบีให้ชะเง้อมองคำตอบและจบลงที่หลับทั้งคาบเหมือนเดิม เหมือนมาโรงเรียนเพียงแค่มานอน กินข้าวกลางวัน ซ้อมกีฬาและกลับบ้าน


"เป็นไรพี่ ดูเพลียๆ"


ยุนจินมองอึนบีที่เดินลงมาทิ้งตัวนั่งเหมือนคนหมดแรง อึนบีแอบแปลกใจนิดหน่อยที่วันนี้รุ่นน้องทั้งสองคนกลับมานั่งที่โต๊ะตัวเดิมกับเธอหลังจากไม่ได้มานั่งหลายวัน


"นอนดึก ตื่นสาย รีบด้วย…เหนื่อย"


"พี่กาอึนอ่ะ" ชีอันพูดขึ้นมา เธอสังเกตเห็นรอยแดงที่คออึนบี ถึงจะรู้ว่ามันคืออะไร แต่ก็อดแกล้งถามไม่ได้ "แล้วคอไปโดนอะไรมาแดงๆ ยุงกัดหรอพี่"


"เดี๋ยวตามมาแหละ" 


อึนบีลูบคอตัวเองอัตโนมัติ เธอน่าจะคิดได้ตั้งแต่ที่โดนแชวอนมองด้วยสายตาแปลกๆ แล้ว น่าจะคิดได้แต่แรกด้วยว่ายีราฟนั่นต้องทำรอยไว้แน่ๆ แต่เพราะว่ารีบเลยไม่ได้สำรวจตัวเองดีนัก


"ทำไมเธอไม่รอฉันมาด้วยกัน"


"พูดถึงยุง ยุงก็มาแฮะ" ชีอันแซวทันทีที่กาอึนตามมานั่งลงข้างๆ ยุนจินด้วยสีหน้าไม่พอใจอึนบีที่ทิ้งตัวเองลงมาก่อนทั้งที่อุตส่าห์ไปหาที่ห้อง "ตบยุงกันหน่อยมั้ย ยุนจิน"


"ตบแกก่อนสิชีอัน" ถึงกาอึนจะพึ่งมาแต่เธอก็มาทันชีอันแซวรอยที่คออึนบี "ลามปามไอ้นี่"


"หยอกเล่นน่า" ชีอันเอียงตัวไปหลบหลังอึนบีทันทีที่กาอึนง้างมือเตรียมจะฟาด "ไม่เขินเนาะ หน้าแดงพอๆ กับรอยที่คอแล้วน้า~"


เป็นอึนบีที่วาดมือลงหลังชีอันแทนกาอึน คนน้องร้องโอดโอยเพราะความเจ็บ ตีแรงจนจนอยากจะชวนเข้าทีมวอลเลย์บอลเลย และทุกคนพึ่งมาสังเกตได้ว่าครั้งนี้ไม่มีเสียงหัวเราะของยุนจินดังขึ้นอย่างที่ควรจะเป็นเลยพากันมองดูยีราฟจูเนียร์ที่เงียบไป


ยุนจินมองตามนาโกะที่เดินผ่านโต๊ะพวกเธอ คาดว่าคงไปทานข้าวที่โรงอาหาร นาโกะเห็นยุนจินที่มองมาเลยส่งยิ้มหวานให้ตามปกติ


"น้องนาโกะครับ" เด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาหานาโกะแล้วยื่นกล่องของขวัญให้ "ช่วยรับสิ่งนี้ไว้ แทนความรู้สึกของพี่ได้มั้ยครับ"


ยุนจินเก็บรอยยิ้มที่กำลังจะยิ้มตอบนาโกะทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า อึนบีแอบมองยีราฟคนน้องอย่างห่วงๆ นิดหน่อย เธอไม่แน่ใจว่ายุนจินคิดยังไงกับนาโกะเลยไม่กล้าพูดอะไรออกไป แถมสายตายุนจินตอนนี้ดูว่างเปล่าสุดๆ


แต่จู่ๆ ยุนจินก็ลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปหานาโกะกับเด็กผู้ชายคนนั้น เธอเอาตัวเข้าไปขวางระหว่างกล่องของขวัญกับนาโกะไว้พลางหันกลับมาก้มสบตากับรุ่นพี่ตัวเล็ก


"อย่ารับนะ"


"คะ?" นาโกะเอียงคอมองรุ่นน้องตัวโย่งตรงหน้าอย่างแปลกใจแต่ก็แอบดีใจอยู่ลึกๆ "มีสิทธิ์ห้ามด้วยหรอคะ"


"ก็..ไม่มี" ยุนจินบึนปากแล้วเกาหัวตัวเองอย่างเขินๆ "…แต่อยากมีนะ พี่ให้ได้มั้ยล่ะ รับรักฉันแทนหมอนี่ได้มั้ย"


กาอึนแทบไม่เชื่อหูตัวเองตอนได้ยินยุนจินสารภาพรักออกไปกับนาโกะและประหลาดใจกว่าเดิมที่ดูเหมือนว่าทุกคนรู้เรื่อง ขณะที่อึนบียังคงเอ็นดูความพูดตรงๆ ที่เหมือนมาจากรากฐานความคิดแบบเสมอต้นเสมอปลายของเด็กคนนั้น แบบนี้อึนบีคงไปติดสินบนโดยการนัดยุนจินให้นาโกะไม่ได้แล้วสินะ


"ในที่สุดมันก็พูดออกไปสักที" ชีอันพยักหน้าอย่างพอใจ


"นี่แกจะรู้ทุกความคิดของทุกคนเลยใช่มั้ยเนี่ย ชีอัน"


กาอึนมองชีอันด้วยสายตาระแวง 


"คงงั้นแหละ"


"ฉันชักเริ่มจะกลัวแกแล้วนะ"



อึนบีมองดูกาอึนที่นอนเล่นเกมในโทรศัพท์ของเธออยู่บนเตียงของเธอ ชีวิตนี้จะเอาทุกอย่างที่เป็นของเธอไปเป็นของตัวเองทั้งหมดหรือไงกัน ซึ่งมันก็คงจะเป็นแบบนั้นแหละ เพราะแม้แต่หัวใจของเธอ กาอึนก็ยังได้ไปแล้วเลย


"นี่ไม่คิดจะกลับไปนอนบ้านตัวเองมั่งหรือไง"


"ไม่อ่ะ" กาอึนตอบทั้งที่สายตายังคงจับจ้องอยู่กับเกม "ที่บ้านฉันไม่มีเธอให้นอนกอดนี่นา"


พูดจบกาอึนก็วางโทรศัพท์ลงกับหัวเตียงแล้วขยับตัวเข้ามาดึงอึนบีเข้าไปในอ้อมแขนพลางซุกหน้าลงกับไหล่ กลิ่นหอมจางๆ ของแชมพูกับสบู่ชวนให้กาอึนเคลิ้มและอยากอยู่แบบนี้ไปนานๆ ครั้งนี้เป็นฝ่ายอึนบีที่ลูบหัวกาอึนบ้าง เธอบรรจงไล้มือไปตามเส้นผมของคนตัวสูงอย่างอ่อนโยนและพูดขึ้นมาเบาๆ


"ขอบคุณนะ"


"เรื่องอะไร"


"..ขอบคุณที่รักฉัน"


"ฉันรักเธอ…" กาอึนกระชับแขนเข้ากับเอวของอึนบีให้แน่นกว่าเดิมราวกับจะไม่ให้แม้แต่อะตอมแทรกตัวผ่านได้ "ฉันก็ขอบคุณเธอเหมือนกันที่เธออดทนเพื่อฉันมาตลอดและยังให้โอกาสฉันได้รักเธออีก"


"อื้อ"


อึนบีกลับมาลูบผมเธอเหมือนเดิม กาอึนปล่อยให้อึนบีทำอย่างนั้นอยู่อย่างนั้นสักพักก่อนจะผละออกแล้วเลื่อนตัวขึ้นมาสบตาแทน


"แต่ว่านะอึนบี"


"หือ?"


"พรุ่งนี้วันหยุดนะ เพราะงั้นเราไม่ต้องไปโรงเรียนแหละ"


"อย่าแม้แต่จะคิดเลยนะกาอึน"


"ห้ามได้หรอ"


กาอึนพลิกตัวขึ้นมาคร่อมอึนบีพลางก้มลงมาส่งยิ้มหวานที่ไม่น่าไว้ใจให้ อึนบีส่งสายตาคาดโทษกลับไปและพยายามดันตัวกาอึนออกแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้สำนึกเลยสักนิด


"นี่ อีกาอึน!!"


"ว่าไงคะ ควอนอึนบี"



THE END.

ในที่สุดเราก็เดินทางมาถึงตอนจบกันแล้วนะ T T ยังคงอัพดึกเหมือนเดิม ไม่ดึกดิ เกือบเช้าละ 5555 

ก็สำหรับไรท์ช่วงที่ยากที่สุดในการแต่งฟิคเรื่องนี้คือตอน… ตอบเมนท์พวกคุณ 5555 มัวแต่เขิน เขินเสร็จก็นึกไม่ออกแล้วว่าควรตอบอะไรไป บางทีดูเพ้อๆ หน่อยก็เห็นใจคนนอนไม่พอด้วยนะ 

ณ ตอนนี้ ขอขอบคุณทุกคนที่ติดตามมาตลอด ขอบคุณที่ให้ความรักกับพี่กาอึน พี่อึนบี สองเกลอและทุกคนในเรื่อง ขอบคุณทุก comments , recommended , followers และทุกกำลังใจเลยนะ

ที่สำคัญเลย ช่วยกันสนับสนุนผลงานของเด็กๆ ทุกคนด้วยนะ…งานขายของต้องมา 5555

เจอกันใหม่เรื่องหน้า แต่ขอเวลาไปนอน เอ้ะ ไม่ใช่ ถูกแล้ว...ขอไปนอนเนี่ยแหละ ราตรีสวัสดิ์และอรุณสวัสดิ์ทุกคนเช่นเคย 


#มุมมองกาอึนบี
SHARE
Writer
DachshundChan
I'm Radioactive
I'm gonna live until I'm die.

Comments

Lucky_17
2 years ago
พิอึงบีคับ มีแฟนแบบนี้ก็เหนื่อยหน่อยนะคับ คนอะไรทั้งเลี่ยน ขี้อวด หื่นกาม แถมยังซื่อบื้อ(บางที)อีก น่าเห็นใจๆ 5555555555 แต่ยังไงก็ดีใจกับพี่อึงบีด้วยที่ในทิสุดก็สมหวังแล้วววว
Reply
DachshundChan
2 years ago
แต่ยังไงพี่เขาก็น่ารักอ่ะเนาะะะ 5555 ขอบคุณที่ติดตามมาจนตอนนี้เลยนะ
Shallot
2 years ago
เป็นแค่ยีราฟแต่แปลงร่างเป็นสิงโตได้เวลาขย้ำกระต่าย ร้อนแรงมากเลยค่ะ กาอึนบีนี่ไม่แพ้คู่อื่นเลยจริงๆ สมเป็นคู่ผู้ใหญ่ๆ ./////. ประทับใจลีลาการเขียนที่น้อยแต่มากในการแสดงความรักของทั้งคู่ คีพคาแรกเตอร์ยีราฟทะลึ่งที่ตอนนี้ได้เป็นแฟนกระต่ายแล้ว อึนบีเค้าไม่ได้ท้อง เว่อมากเจ้ากั้ง55555 เรื่องนี้น่ารักมากเลยค่ะ ฟีลกู๊ดสุดๆในตอนนี้ เจ้ายุนจินชีอันก็น่ารัก น้องซาเอะนี่ต้องมาทุกเรื่องที่มีอึนบี อ่านละคิดขึ้นมาว่าเรื่องความรักเราจะไปบังคับอะไรตามใจเราไม่ได้เนอะ เดี๋ยวถึงจังหวะเวลาที่ใช่มันก็จะออกมาดีเองแหละ ขอบคุณที่เขียนมาให้อ่านกันนะคะ เฝ้ารอผลงานเรื่องต่อๆไปค่าา
Reply
DachshundChan
2 years ago
ขอบคุณที่ชอบนะ ไม่รู้จะตอบอะไรเลย เขิน 5555 คิดคำไหนไม่ออกนอกจากคำว่าขอบคุณจริงๆ นะ T T ขอบคุณที่รอติดตามด้วย ไม่นานเกินรอแน่นอน...แต่จะใช่กาอึนบีหรือเปล่า ไรท์ไม่แน่ใจนะ 55555
Zi_patpat
2 years ago
พึ่งอ่านจบ มาเม้นตอนสุดท้ายละกัน ~ เป็นเรื่องน่ารักมากๆเลยย เราชอบ ปกติหาคู่นี้อ่านยากมากกกก แรร์ไอเท็มสุดๆ ขอบคุณไรท์นะคะที่แต่งเรื่องนี้ คู่นี้ขึ้นมา 😊
Reply
DachshundChan
2 years ago
ขอบคุณที่ชอบนะ เพราะหาอ่านยากเนี่ยแหละ ถึงมาแต่งเอง 555555
DSL210
2 years ago
บทจะใจร้ายก็น่าตี บทจะเจ้าเล่ห์ก็น่าถีบอ่ะค่ะคุณยีราฟ 555555
โอยเหนื่อยใจแทนพี่บี๋ ทำไมพี่กาอึนเค้าเป็นคนแบบนี้อ่ะคะ หมายถึงหื่นเนี่ยแหละ 5555555
โว่ยย เพลาๆบ้างง สงสารแฟนมั่งนะคะคุณณณ

มาตามอ่านตอนเช้าห้าตอนรวด และขอเม้นตอนสุดท้ายแทนนะคะ

เขินนนนน /เกาผนัง
ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆแบบนี้นะคะ
Reply
DachshundChan
2 years ago
ยังไงพี่ยีราฟเขาก็เป็นคนน่ารักอยู่ดีเนาะ 5555 อย่าเกาแรงนะ เดี๋ยวเล็บฉีก 55555 แล้วก็ขอบคุณที่ชอบเช่นกันนะ