[OS]​ FLOWER | BONLU ( BONA X LUDA)​



สวยจัง.. เหมือนดอกไม้เลย.. 






"จียอนนั่งรอคุณแม่อยู่นี้นะคะ" 

"อือ"  น้ำเสียงใสของเด็กสาววัยเจ็ดขวบพยักตอบกลับอาจารย์ของเธอ

ทุกๆตอนเย็นระหว่างรอคุณแม่มารับมักจะไปนั่งรอบริเวณใต้ตรงไม้ที่โรงเรียน  แถวนั้นมีสวนดอกไม้ที่สวยงามมากๆเพราะโรงเรียนดูแลสวนนั้นเป็นอย่างดี  เด็กสาวจึงชอบไปอยู่บริเวณนั้นทุกๆวันในช่วงเลิกเรียน กลิ่นของดอกไม้ทำให้เด็กน้อยรู้สึกผ่อนคลายและมีความสุข

ในระหว่างที่นั่งรออยู่  จู่ๆก็มีเด็กสาวผมสั้นสีน้ำตาลเดินมานั่งลงข้างๆเธอ  เธอเป็นใคร มาจากไหนกันนะ? เด็กน้อยได้แต่สงสัยอยู่แบบนั้น ก่อนใบหน้าของเด็กอีกคนจะค่อยๆหันมาหาเธอ

"..."

"..."

เด็กน้อยทั้งสองคนไม่ได้พูดจาอะไรกัน เพียงแต่นั่งมองหน้ากันอยู่แบบนั้นนานสองนาน  จียอนได้แต่จ้องหน้าเด็กสาวตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา ใบหน้าของอีกฝ่ายทั้งน่ารักและอ่อนโยน มันก็คงไม่แปลกเพราะเป็นเด็กจึงน่ารัก.. เพราะว่าน่ารักนั้นเองมันจึงทำให้ประโยคสั้นๆได้ออกจากปากของเด็กสาวออกมา

"เธอ..ชื่ออะไรเหรอ..?"

"...."

"ไม่มีชื่อเหรอ"  เธอถามอีกคนไปอีกรอบ  โดยรอบนี้อีกฝ่ายพยักหน้าตอบกลับมา

ไม่มีชื่อหรอกเหรอ..แบบนี้จะเรียกเธอว่าแบบไหนดีล่ะ..

"อ๊ะ! รู้แล้วจะเรียกเธอแบบไหนดี" 

"...."

เด็กน้อยหันหน้าไปหาคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ก่อนมือทั้งสองจะแตะลงบนไหล่ของอีกคน พลางสายตาสายตาคู่นั้นก็จ้องตาของอีกฝ่ายเอาไว้ด้วย ก่อนที่จียอนจะพูดออกมา

"ลูดา ชื่อลูดาไงล่ะ!" 

"...." 

"ไม่ชอบเหรอ.."

"...."  คนตัวเล็กส่ายหน้าตอบกลับไป

"ดีจัง ต่อไปนี้เธอชื่อลูดานะ ฉันชื่อโบนาหรือจะเรียกว่าจียอนก็ได้ตามใจเธอเลยนะ" เด็กสาวยิ้มให้อีกฝ่าย

"จี..ยอน..?"

"อือๆจียอนๆ" เธอพยักหน้า

ทั้งสองคนนั่งคุยกันจนเวลาล่วงเลยผ่านไป กระทั่งคุณแม่ของจียอนมารับกลับบ้าน แต่ด้วยความเป็นเด็กที่ยังอยากเล่น อยากคุยอยู่กับเด็กอีกคนนึงที่พึ่งทำความรู้จักกันได้ไม่นาน ทำให้เด็กสาวตัวน้อยงอแงต่อหน้าแม่ของเธอ ลูดาที่นั่งมองอยู่เห็นเหตุการณ์​ตรงหน้าจึงบอกให้โบนากลับบ้านไป แล้วถึงพรุ่งนี้ไว้มาเล่นด้วยกันใหม่่ ทำให้เด็กขี้งอแงหยุดร้องโดยง่ายดาย







ผ่านมานับสิบๆวัน เด็กสาวตัวน้อยรีบวิ่งตรงไปทางสวนดอกไม้ทันทีหลังจากลงจากรถของผู้ปกครองของเธอแบบนี้ทุกวัน เพราะคาดว่าเธอนั้นจะได้เจอลูดาเพื่อนที่เด็กสาวได้รู้จักกันด้วยความบังเอิญและเพราะมิตรภาพนั้นเองมันทำให้เด็กคนนึงอย่างโบนามีความสุขได้ถึงขนาดนี้

"ลูดา!" โบนาตะโกนเรียกอีกคน

"...." 

"คิดถึงจัง วันนี้เรามาเล่นอะไรกันดี~"

"...." คนตัวเล็กส่ายหน้าตอบกลับไป

"อา..ไม่รู้เหรอ..งั้น..."

"เรามาเล่นเป็นเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวกันเถอะ!"  จียอนจ้องตาของอีกคน

ลูดาพยักหน้าตอบกลับอีกฝ่ายพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆที่ส่งไปให้อีกคน ก่อนที่ทั้งสองคนนั้นจะจำลองตัวเองให้เล่นเป็นเจ้าบ่าวและเจ้าสาวจนถึงเวลาช่วงก่อนเข้าเรียนอย่างมีความสุขด้วยกัน และในตอนนั้นเองเด็กสาวคนนึงได้เอ่ยคำๆนึงออกมาจากปากของเธอ

"อีกยี่สิบปีเรามาแต่งงานกันนะ"  โบนาจับมือของลูดาไว้ก่อนจะหยิบแหวนของเล่นที่ซ่อนไว้อยู่ในกระเป๋ากระโปรงออกมาสวมให้อีกคน

"...."

"เดี๋ยวจียอนต้องไปเรียนแล้ว ไว้เจอกันนะ" ร่างบางยิ้มให้ลูดาที่นั่งอยู่ ก่อนที่เธอนั้นจะวิ่งออกไป ทิ้งไว้ให้เด็กสาวนั่งมองแผ่นหลังเล็กๆของอีกฝ่ายที่ค่อยๆเลือนหายไป

"อือ.."


เด็กสาวตัวน้อยก้มมองแหวนที่อยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายของเธอ ก่อนจะค่อยเลื่อนริมฝีปากมาจูบที่แหวนวงนั้นอย่างอ่อนโยน

พอถึงเวลาตกเย็นเด็กสาวในชุดเดรสสีเหลือง ผมสั้นสีน้ำตาล ที่ตอนนี้นั้นได้แต่นั่งรออีกโบนามาเล่นด้วยหลายชั่วโมงแล้ว ปกติช่วงหลังเลิกเรียนแบบนี้อีกคนต้องวิ่งมาเล่นกับเธอแล้ว แต่ทว่าวันนี้นั้นมันดูแปลกๆไป ไม่มีแม้แต่เสียงหรือตัวของอีกอีกคน หรือว่าเธอเบื่อรึเปล่านะ.. 

ลูดาได้แต่นั่งรออยู่แบบนั้นไปเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นสิบนาที สามสิบนาที หรือแม้กระทั่งหนึ่งชั่วโมง จนกระทั่งพระอาทิตย์ตกดิน​แล้ว ยังไม่มีแม้แต่วี่แววของโบนาคนที่เธอกำลังคอยอยู่เลย.. 

หรือว่าโบนาอาจจะเบื่อเธอจริงๆแล้วก็ได้.. 

"ขะ..ขอ.."

"ขอ.."

"โทษ.."

เด็กสาวตัวเล็กได้แต่นั่งก้มหน้าอยู่ทั้งแบบนั้นท่ามกลางเหล่าดอกไม้สีเหลืองที่ห้อมล้อมรอบตัวเธออยู่ เมื่อความเศร้าเริ่มเข้ามาเรื่อยๆ จะเกิดความคิดหรือจินตนาการที่ว่าจะเสียเพื่อนที่เธอสนิทเพียงคนเดียวของตัวเองไป มันยิ่งทำให้ลูดานั้นเริ่มร้องไห้ออกมา น้ำสีใสที่เริ่มเอ่อล้นบริเวณหัวตาของเด็กหญิงค่อยๆไหลอาบลงบนแก้มนวลของเด็กสาวช้าๆ.. เธอกลัว กลัวที่จะเสียอีกคนไป.. 

ทำยังไงดี..









"ไม่เอา จียอนไม่ไป!"

"จียอนอย่าดื้อสิคะ"

"ทำไมล่ะ.. อยู่ที่นี้ก็ดีแล้ว ทำไมต้องย้ายด้วย คุณแม่ใจร้ายที่สุดเลย!" เด็กน้อยเงยหน้ามองหน้าแม่ของเธอ

"มีเหตุผลหน่อยสิคะ จียอนต้องไปเรียนต่างประเทศนะ"

"ไม่ไป จียอนยังอยากเล่นกับลูดาอยู่เลย ไม่เอาเด็ดขาด" เด็กสาวเถียงคำขาด

โบนาตอบกลับคนเป็นแม่ของตัวเองกลับไปขณะที่น้ำตานั้นไหลอาบลงบนแก้มของเธอ.. วันนี้เธอตั้งใจจะไปหาลูดาเพื่อไปเล่นด้วยเหมือนอย่างทุกวัน แต่ด้วยความที่คุณแม่ของเธอนั้นมารับเร็วทำให้ต้องกลับมาบ้านก่อน หนำซ้ำเธอเองก็พึ่งมารู้ว่าเธอนั้นจะต้องไปเรียนต่างประเทศด้วยวัยเพียงแค่นี้.. แล้วแบบนี้เธอก็ยิ่งไม่มีโอกาสได้เจอลูดาเลยด้วยซ้ำไป.. 

ใจร้ายที่สุด.. 

"ไว้กลับมาค่อยมาเล่นกับลูดาก็ได้ค่ะ" คนเป็นแม่ลูบหัวลูกสาวตัวเองเบาๆ

"จริงเหรอคะ.." เด็กสาวค่อยๆเงยหน้ามองแม่ของเธอ อย่างน้อยคิมจียอนก็ควบคุมอารมณ์​ตัวเองได้เป็นอย่างดี

"จริงสิคะเด็กดี" 

"สัญญานะ"

"สัญญาเลยค่ะ"

ท้ายที่สุดโบนาเองก็ต้องยอมเดินทางไปต่างประเทศโดยที่ตัวของของเธอเองไม่ได้บอกอะไรแก่เพื่อนสนิทอย่างลูดาเลยสักอย่าง.. ว่าเธอกำลังจะไปไหน กำลังไปที่ใด แล้วแบบนี้มันจะยิ่งทำให้ลูดายิ่งเศร้ารึเปล่านะ..ทำยังไงดี ทำยังไงดี

"ลูดาอา.. ฉันจะได้เจอเธออีกเมื่อไหร่นะ"

"คิดถึงจัง"








ร่างบางเดินมาหยุดที่หน้าโรงเรียนแห่งหนึ่งที่เธอคุ้นเคยตั้งแต่สมัยยังเด็ก ถึงแม้ว่าตอนนี้นั้นสถานที่นี้แห่งนี้จะกลายเป็นเพียงสวนดอกไม้ไปแล้วก็ตาม 

โบนาเดินเข้าไปภายในสวนดอกไม้เรื่อยๆ จนกระทั่งสายตาของเธอนั้นได้เหลือบมองไปเจอกับผู้หญิงคนนึงที่มีผมสั้นสีน้ำตาล ใส่ชุดเดรสสีเหลือง ในมือของเธอนั้นถือดอกไม้สีเหลืองอยู่และกำลังยืนหันหลังให้เธอ

ก่อนที่ผู้หญิงคนนั้นเองจะรู้สึกตัวว่ามีคนกำลังมองเธออยู่ เธอค่อยๆหันมาทางที่โบนายืนอยู่อย่างช้าๆ และนั้นเองทำเอาร่างบางแทบหลุดอุทานออกมา เพราะคนตรงหน้าของเธอนั้นสวยมากๆ ดูอ่อนโยนและอบอุ่น เหมือนกับเด็กสาวที่เธอเคยเล่นด้วยเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว.. ณ บริเวณสวนดอกไม้เใแห่งนี้ตรงที่ผู้หญิงคนนั้นยืนอยู่นั้นเอง

สวยจัง..เหมือนดอกไม้พวกนี้เลย..

"จียอน.." เธอพูดออกมา

ร่างบางที่ยืนหลงเสน่ห์และกำลังเคลิบเคลิ้ม​ไปกับใบหน้าของคนตัวเล็กตรงหน้าของเธอถึงกับสดุ้งเล็กๆทันที เมื่อได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยชื่อของเธอออกมาจากปากของหญิงสาวคนนั้น เมื่อกี้นี้ผู้หญิงคนนั้นเรียกเธอว่าจียอน.. แต่ถึงยังงั้นก็ยังไม่แน่ใจว่าจะใช่คนที่เธอคิดไว้จริงๆรึเปล่า.. 

"ลูดาเหรอ? ลูดาใช่ไหม?"

"...." คนตัวเล็กพยักหน้าตอบกลับมา

"อือ.. ฉันเองจียอนอา.." ลูดาเผยรอยยิ้มเล็กๆออกมาด้วยความดีใต

เมื่อได้ยินแบบนั้นเองทำเอาคนตัวโตกว่าแทบอยากจะร้องไห้ต่อหน้าอีกคนทันที เด็กสาวคนนั้นที่เธอได้เจอเมื่อตอนยี่สิบปีที่แล้วยังคงรอเธออยู่ที่สวนแห่งนี้ไม่ไปไหน.. ยังรอเธออยู่เพียงคนเดียว แถมเธอก็ยังคงสวยเหมือนวันแรกที่ได้เตอกัน

โบนาเดินไปหาอีกฝ่ายอย่างช้าๆก่อนมือเล็กจะเอื้อมมือไปจับแขนของอีกคน แล้วดึงคนตัวเล็กเข้าสู่อ้อมกอดอบอุ่นของเธอ มือสองข้างกระชับกอดอีกฝ่ายไว้แน่นด้วยความคิดถึงนับสิบๆปี 

เธอแทบจะไม่ได้บอกอะไรลูดาเลยว่าไปที่ไหน ไปทำอะไรมาบ้าง แต่ลูดาก็ยังคงรอเธออยู่แบบนี้เสมอด้วยความหวังที่ว่า ต้องได้เจอ.. มันยิ่งทำให้โบนาอยากจะพูดคำว่าขอโทษสักพันครั้งหรือมากกว่านั้นด้วยซ้ำไป

"นี่..จียอนอา.."

"ว่าไง" คนตัวโตกว่าก้มหน้ามองอีกคน

"ยี่สิบปีที่แล้ว..เธอบอกว่าอีกสี่สิบปี.."

"...."

"อีกยี่สิบปีมาแต่งงานกันนะ" คนตัวเล็กมองอีกคน

"อืม.. โอเคเลย" เธอหัวเราะ

"ตอนนี้เลยดีไหม"

โบนาหยิบแหวนออกมาจากกระเป๋ากางเกงของเธอ ก่อนมองมันแล้วย้อนกลับไปคิดว่า เมื่อก่อนแหวนวงนี้มันคงเป็นได้แค่เพียงแหวนของเล่น แต่ตอนนี้นั้นมันไม่ใช่แหวนที่เป็นของเล่นแล้วนะ.. 

ร่างบางค่อยๆสวมแหวนให้อีกคน ก่อนจะค่อยๆเลื่อนริมฝีปากมาประทับรอยจูบลงที่แหวนวงนั้นอย่างอ่อนโยน.. พลางสายตาของคนตัวเล็กที่เต็มไปด้วยความดีใจ ความชื่นชม และความเสียใจปนไปด้วย.. มันอธิบายออกมาไม่ถูก.. 

"ตอนนี้เธอเป็นเจ้าสาวของฉันแล้วนะลูดา" คิมจียอนยิ้มออกมา ก่อนจะเลื่อนใบหน้าหวานมาใกล้ๆอีกคน แล้วประทับจูบลงบนริมฝีปากเล็กเบาๆ

"อ-อือ"

"จากนี้ไปอยู่ด้วยกันตลอดไปนะ"

"ตลอดไปเลย.." 












"คุณแม่ครับ หมอเสียใจด้วยนะครับ" เสียงของแพทย์หนุ่มพูดออกมาหลังจากออกมาจากห้องฉุกเฉิน

"ดอกไม้ดอกนั้น เด็กคนนั้นชอบมากเลยค่ะ" เธอตอบกลับไปพลางสายตามองดอกไม้ที่อยู่ในมือของลูกสาวของเธอ

"หมอเสียใจด้วยนะครับ"

สิ้นเสียงพูดของคุณหมอ คนเป็นแม่ได้แต่ร้องไห้ออกมา ก่อนมือจะเลื่อนไปลูบหัวลูกสาวของเธอเบาๆ ตอนนี้ลูกสาวของเธอ คงมีความสุขอยู่ที่ไหนสักที่แน่ๆ.. 

"จียอนนา ดูแลดอกไม้ดอกนี้ให้ดีนะเข้าใจไหม"
.


.






















Talk : อย่าพึ่งงงนะคะ ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านค่ะ แง ;____; แม้กัปตันยังไม่มีโมเม้นต์​เราก็ต้องสร้างเองค่ะ *สูดกาว*

SHARE
Written in this book
Short fic bonlu♡
Writer
minepo
wrt
โฮกปิ๊บ

Comments