วันเหนื่อยๆ
เธอเดินทางไกลไปทำงาน สองสามวัน 
ผสมปนเประหว่างเหนื่อยกายปนหนักใจ
เขาถึงจะเดินทางใกล้แต่ก็เหนื่อยและหนักไม่น้อยกว่ากัน จะทำอย่างไรได้เล่า ชีวิตและการงานมันไปด้วยกัน

"มันน่าน้อยใจชีวิตนัก มาถึงกรุงเทพแต่ชีวิตก็ไม่ให้จังหวะได้เจอเขา" เธอคิดในใจ 
"แต่... มันก็ต้องเป็นแบบนี้นั่นแหละ" เธอแย้งความคิดตัวเอง 


อยู่กับความคิดถึงกันไปก่อน คิดว่าซ้อมไว้ ซ้อมไปไหนค่อยว่ากันอีกที โลกนี้น่าจะมี แข่งคิดถึงโอลิมปิค เผื่อเขาและเธอจะได้ไปคิดถึงในระดับโลกบ้าง

สองวันกับการทำงานชีวิตที่รายล้อมด้วยคนและงานมากมาย ไม่รู้ว่าทุกคนรอเวลาให้เธอตกปากรับคำกลับมาทำงานหรือเปล่า งานจึงล้นทะลักราวกับเขื่อนแตก สองวันที่เหมือนกับหลุดเข้าไปในอีกมิติของเธอ 

ในขณะที่ต้องนั่งรถไปขึ้นเครื่อง พระอาทิตย์กำลังจะตกขอบฟ้า เธอระลึกได้ทันทีว่า คงเป็นครั้งแรกในรอบสองวันที่เธอออกมาจากโรงแรมทันเห็นแสงอาทิตย์ แสงสวยทะลุเข้ามาในกระจก ทักทายเธอเหมือนรู้ว่าไม่ได้เจอกันนาน จนเธออดทักทายเขาไปไม่ได้
"แสงตอนนี้สวยมากเลย" เธอพิมพ์ไปบอกเขา พร้อมถ่ายรูปข้างทาง
"หรอ ที่นี่ก็สวยเหมือนกันนะ" เขาพิมพ์ตอบ
รูปของแสงยามเย็นสองสามรูปส่งมาถึงกัน 
"ฟ้าสีนี้ได้เลยหรอ" เธอชื่นชม
"อื้ม" เขาตอบ
ดีจังเลยนะ เหนื่อยแค่ไหนก็ยังได้มองฟ้าบ้าง และยิ่งดีมากกว่าที่เขาและเธอได้หยุดมองฟ้าในเวลาเดียวกัน 

จังหวะชีวิตบางทีก็ประหลาด ...

เธอก็ต้องเดินทางต่อไป เขาเองก็เช่นกัน 
แด่วันเหนื่อยๆ ของเธอและเขาที่โคจรมาเจอกัน 



SHARE
Written in this book
บทสนทนาบนชั้น12
เรื่องราวของความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงคู่หนึ่งบนระเบียงชั้น 12
Writer
NikNisa
Learner
There is no wrong or right, Just Write

Comments