[SF] On The Other Side Of The Feeling (Gaeun x Eunbi) - 4

เป็นวันที่เท่าไรแล้วไม่รู้ที่อึนบีตื่นขึ้นมาพร้อมอาการร้อนรุ่มและหนักอึ้งไปทุกส่วนของร่างกาย ขนาดที่การลืมตายังยากสำหรับเธอ เลยใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการนอนซมอยู่บนเตียง มีลุกไปกินข้าวที่กินได้นิดหน่อยและสุดท้ายก็กลับมาซบอยู่ที่เดิม

เขาว่าคนที่เรารักที่สุดนั่นแหละคือคนที่ทำให้เราเสียใจได้เจ็บปวดที่สุด

ซึ่งมันคงจะจริง ไม่รู้ว่าวันนั้นควรโทษกาอึนดีที่ทำเธอเสียใจจนเดินตากฝนกลับมาบ้านแบบนี้หรือโทษตัวเองที่กลับบ้านมาทั้งที่เปียกฝนแล้วทิ้งตัวลงนอนโดยไม่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือล้างตัวก่อนดี แต่ที่เธอรู้คือวันนั้นเธอเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงต่อหน้าเธอ ทำตัวเหมือนร่างไร้วิญญาณที่ไม่มีความรู้สึกมีแค่เพียงความเสียใจ เจ็บปวดใจ ไม่รับรู้เรื่องราวใดๆ แค่เป็นไข้ก็ว่าทรมานแล้วนะแต่มันทรมานได้ไม่เท่าความเสียใจของเธอในตอนนี้เลยสักนิด


อึนบีหวังว่าแม่จะกลับมาบ้านบ้าง เพื่อที่จะได้มีใครสักคนพาเธอไปหาหมอก่อนที่เธอจะน็อคยาลดไข้เพราะกินแทบหมดขวดแล้วแต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไร แต่เธอรู้ดีว่าแม่ของเธอยุ่งและเหนื่อยแค่ไหนกับการทำงาน และเธอไม่อยากไปกวนอะไรให้แม่เหนื่อยไปกว่าเดิม ใช่ว่าเธอจะไม่น้อยใจนะที่พ่อแม่เธอไม่มีเวลาให้เหมือนพ่อแม่คนอื่นๆ แต่เพราะเธอมีกาอึนคอยอยู่ด้วย เธอเลยรู้สึกไม่เหงา ตอนนี้กาอึนไม่อยู่แล้วมันเลยทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็น เหมือนโลกนี้มีแค่เธอคนเดียวอาศัยอยู่


อาจจะเริ่มเพ้อเพราะพิษไข้ อึนบีเลยตัดสินใจฝืนตัวลุกขึ้นจากเตียง เดินเข้าครัวไปหาอะไรดื่มแก้กระหาย เธอเจ็บคอขนาดที่กลืนน้ำยังลำบาก อึนบีตรงไปที่หน้าบ้าน เธอกะว่าจะไปเดินรับลมสักหน่อย เผื่อมันจะดีขึ้นแม้บรรยากาศจะดูเหมือนว่าฝนเริ่มตั้งเค้าอีกรอบ แต่ก่อนที่อึนบีจะได้เปิดประตูออกไป เสียงเคาะประตูก็ดังสวนขึ้นมา ในใจเธอภาวนาให้เป็นแม่แต่เธอรู้ดีว่ามันคงไม่ใช่…


กาอึนขอบคุณอะไรก็ตามที่ทำให้เธอมาอยู่หน้าบ้านอึนบีได้ทันก่อนที่ฝนจะตก ขอบคุณที่ช่วยให้เธอรวบรวมความกล้าที่จะเคาะประตูลงไป และก็เป็นอีกครั้งที่อึนบีเปิดประตูออกด้วยสภาพล่อแหลม …ชีวิตจะใส่เสื้อผ้าดีๆ ไม่ได้หรือไงหรือถ้าใส่ก็ควรให้มันมิดชิดกว่านี้เถอะ เสื้อเชิ้ตขาวตัวบางๆ ติดกระดุมไม่กี่เม็ดกับกางเกงขาสั้นกุดนั่นทำเอากาอึนแอบกลืนน้ำลายนิดๆ ปกติเห็นอึนบีในสภาพแบบนี้เธอก็ยอมรับแหละว่าในใจลึกๆ เธอแอบเขินอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้เกินหน้าเกินตาแบบนี้ พอชีอันบอกให้ลองมองในมุมใหม่ๆ หน้ากาอึนก็เห่อร้อนขึ้นมาทันที ขอบคุณอีกรอบที่เธอเป็นคนเคาะประตูไม่ใช่คนอื่น


"จะเอาอะไรอีก.."


น้ำเสียงของคนตัวเล็กตรงหน้ากาอึนฟังดูไม่ค่อยดีเท่าไร นั่นเป็นเหตุผลที่อึนบีไม่ไปโรงเรียนหลายวันหรือเปล่า แค่นี้ก็เริ่มเป็นห่วงขึ้นมา


"คำตอบ" อึนบีขมวดคิ้วให้กับคำตอบของกาอึน กาอึนก้าวเข้าไปประชิดอึนบีและอีกฝ่ายก็ไม่ได้ถอยหนีซะด้วย "ขอเข้าบ้านหน่อยสิ ฝนลงเม็ดแล้วนะ"


"ฉันต้องสนใจแกด้วยหรอ ในเมื่อแกไม่เคยสนใจฉันเลยนิ่"


กาอึนเบียดตัวดันอึนบีเข้าไปในบ้านเพราะกลัวจะโดนละอองฝน ขนาดโดนตัวผ่านเสื้อผ้าเธอยังสัมผัสได้เลยว่าคนตรงหน้าตัวร้อนแค่ไหน เป็นมากี่วันแล้วเนี่ย ไม่ได้ไปหาหมอเลยหรือไง กินยามั่งหรือเปล่า กาอึนเริ่มไม่พอใจขึ้นมานิดๆ ที่อึนบีดูไม่ได้สนใจจะดูแลตัวเอง


"เป็นไข้แบบนี้ตลอดสามวันที่ไม่ได้ไปเรียนเลยหรอ"


"จะมาไม้ไหนกาอึน ต้องการอะไรจากฉันอีก แกจะมาให้ความหวังฉันทำไม แค่นี้มันก็ยากพออยู่แล้วนะ!!" อึนบีไอออกมากหลังจากตะคอกใส่กาอึน


"เราพักเรื่องนี้กันไว้ก่อนดีกว่ามั้ย กินยาหรือยัง"


อึนบีไม่ยอมตอบ นัยน์ตาของเธอมีน้ำตาเอ่อคลอ เห็นอึนบีในตอนนี้แล้วความรู้สึกผิดมันแน่นอยู่ในอกกาอึนจนแทบหายใจไม่ออก


"อึนบี"


"กินแล้ว.. แต่ไม่หาย"


อึนบีรู้สึกสับสนไปหมด ไม่กี่วันก่อนกาอึนยังไล่เธออยู่เลย ทำไมวันนี้ถึงมาพูดดีกับเธอล่ะ เธอรู้สึกดีที่มีคนมาห่วงเธอในเวลาที่เธออ่อนแอแบบนี้ แต่เธอก็ไม่อยากให้คนนั้นเป็นกาอึน …ดีใจแต่ก็เสียใจ มีความหวังแต่ก็ระแวงกลัวว่ามันจะพังลงไปอีก ทุกอย่างตีกันไปหมด พยายามห้ามใจไม่ให้รักกาอึนแต่ก็ทำไมได้ เธอเป็นฝ่ายแพ้ทุกครั้ง ไม่ว่าจะโดนทำร้ายแค่ไหน แค่มาพูดดีด้วยไม่กี่คำเธอก็ใจอ่อน รู้สึกสมเพชตัวเองที่สุด


"ไปหาหมอดีกว่า เดี๋ยวโทรเรียกแท็กซี่ให้" อึนบีเอื้อมมือไปแตะแขนกาอึน แต่พอเห็นสายตาดุๆ ของกาอึนเธอก็ยอมอยู่เฉยๆ "อย่าดื้อน่ะ ถ้าไม่ไปตอนนี้ เดี๋ยวก็ไม่ทันคลินิกปิดพอดี"


รอเกือบสิบนาทีแท็กซี่ก็มาถึง ต่างฝ่ายต่างเงียบกันไปจนถึงคลินิกที่อยู่ไม่ไกล และสุดท้ายก็จบลงที่คุณหมอตัดสินใจฉีดยาให้อึนบี กระต่ายน้อยทำหน้าตาตื่นตูมทันทีที่คุณหมอเดินไปเตรียมเข็ม กาอึนอดอมยิ้มกับท่าทางนั้นไม่ได้ ตั้งแต่เมื่อไรกันนะที่เธอมองอึนบีด้วยความเอ็นดูขนาดนี้ เมื่อไรกันที่เธอเห็นอึนบีทำอะไรก็น่ารักไปหมด แม้กระทั่งทำหน้าเจ็บเพราะโดนฉีดยา เมื่อไรกันที่เธอเริ่มรู้สึกว่าตัวเองรักคนตัวเล็กคนนั้น …แต่จริงๆ เธอรู้อยู่แก่ใจลึกๆ ตลอด เพียงแค่ไม่ยอมรับ


และพวกเธอก็กลับมาถึงบ้าน กาอึนแอบไม่พอใจตอนที่แท็กซี่ที่นั่งมาขากลับชอบมองอึนบีที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอ เพราะแบบนี้แหละ เธอถึงไม่ชอบเวลาอึนบีแต่งตัวล่อแหลมออกไปเปิดประตูบ้านโดยไม่ดูให้ดีก่อนว่าใครมา และที่ให้อึนบีใส่เสื้อกันหนาวนั่นทุกเช้าเพราะเวลาปั่นไปแล้วลมมันตีเสื้อมาแนบตัว คนก็ชอบมอง เธอไม่ชอบแบบนั้นเลย


"นี่เงินค่ายาเมื่อกี้" อึนบีเอาเงินจำนวนที่ดูจะเกินค่ายาจริงๆ ไปอยู่ไม่น้อยวางลงตรงหน้ากาอึน "แกกลับไปเลยก็ได้นะ"


"เราจะไม่คุยกันหน่อยหรอ" กาอึนไม่ได้เก็บเงินที่อึนบีวางไว้ให้ เธอทำแค่จ้องมันแทนที่จะมองอึนบีตอนพูด


"ไม่"


อึนบีหมุนตัวเดินขึ้นห้องแต่กาอึนก็คว้ามือไว้ก่อน มือของเธอที่ไม่ใช่ข้อมือหรือแขนเหมือนครั้งก่อนๆ


"แกเกลียดฉันแล้วหรอ" กาอึนช้อนตามองอึนบีด้วยสายตาที่จริงจังปนอ้อนวอน "ไหนว่าต่อให้ฉันทำร้ายแกแค่ไหน แกก็ยังรักฉันไง"


"…ใช่ ฉันเกลียดแก" อย่ามามองกันแบบนั้นได้ไหม "ฉันเกลียดแกเพราะฉันรักแกมากเกินไป …ดูฉันสิ แค่แกมาทำดีด้วยหน่อยฉันก็ใจอ่อนแล้ว ฉันอยากลืมแก อยากเลิกรักแกไปให้มันจบๆ ไม่อยากมานั่งสมเพชตัวเองอยู่แบบนี้"


น้ำตาทุกหยดนั้นมันคือทุกความรู้สึกของอึนบีที่มีต่อกาอึน และถ้าพื้นตรงนั้นคือหัวใจของกาอึน น้ำตาแต่ละหยดที่ร่วงสู่พื้นก็เหมือนกับหนามที่ทิ่มแทงใจเธอ 


"….สิ่งที่แกทำกับฉัน ฉันรู้ดีว่าแกไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรอีก แต่ฉันก็โง่และยอมให้แกทำอยู่ดี แกเข้าใจฉันบ้างหรือแปล่า แกเข้าใจความเจ็บปวดของฉันมั้ย ถ้าแกไม่เข้าใจ แกก็ปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวเดิมเหมือนเถอะ"


อึนบียกมือขึ้นมากอดตัวเองเหมือนครั้งนั้น ร่างกายสั่นคลอนไปตามแรงสะอื้น กาอึนมองคนตรงหน้าที่ดูโดดเดี่ยวเหมือนมีเพียงเธอคนเดียวบนโลกใบนี้


"ฉันเกลียดตัวเองจะแย่อยู่แล้ว เกลียดที่ฉันคอยทำร้ายตัวเองอยู่เรื่อย ตลอดเวลาที่แกมองข้ามฉันแต่ฉันก็ยังมองแต่แก มีคนมากมายเข้าหาฉันแต่ฉันก็ยังเลือกแก เพราะเป็นแบบนี้ไง.. ฉันถึงต้องพยายามที่จะไม่รักแก"


ความในใจของอึนบีที่พรั่งพรูออกมา ทุกคำนั้นบีบหัวใจของกาอึนจนเธอเหมือนจะกระอักตายไปซะตรงนั้น เธอไม่เคยรู้เลยว่าคนตรงหน้ารักเธอมากขนาดนี้ ไม่เคยรู้เลยว่าอึนบีทรมานมากแค่ไหนเพราะเธอ และเธอไม่เคยรู้เลยว่าจะเธอเจ็บมากขนาดนี้ตอนเห็นอึนบีร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนจะขาดใจตาย เธอไม่กล้าพูดหรอกว่าเธอเข้าใจความรู้สึกของอึนบี เธอรู้แค่ว่าเธอเองก็เจ็บเหมือนกันตอนเห็นอึนบีเจ็บ มันมากพอที่จะบอกไหมนะว่าตอนนี้เธอเองก็รักอึนบี 


กาอึนลุกขึ้นสวมกอดคนตรงหน้า ตอนแรกดูเหมือนอึนบีจะพยายามผลักเธอออก แต่สุดท้ายก็ยอมยืนเฉยๆ ราวกับว่าถึงจะอยากปฏิเสธแต่ก็อดยอมรับไม่ได้ว่าอึนบีต้องการมัน เธอรู้สึกถึงความร้อนจากคนตัวเล็กในอ้อมกอดที่เพิ่มมากขึ้นจากตอนแรกและเสียงหัวใจที่เต้นแรงราวกับจะระเบิดออกมา


"ฉันขอโทษ… ขอโทษที่ไม่เคยสนใจแก ขอโทษที่ไม่เข้าใจความรู้สึกของแก เอาแต่มองข้ามแก ขอโทษที่ฉันทำร้ายแกทั้งที่แกรักฉันมากขนาดนี้ รักฉันที่โง่ขนาดต้องให้น้องมาสอนถึงจะคิดได้ว่าตัวฉันเองก็รักแกเหมือนกัน"


กาอึนกระชับแขนเข้ากับร่างกายของอึนบีให้แน่นกว่าเดิม เธอสัมผัสได้ถึงหยดน้ำตาร้อนๆ และความเปียกชื้นที่บริเวณไหล่ นั่นมันทำใหกาอึนเกลียดตัวเองกว่าเดิม เกลียดตัวเองที่ไปทำร้ายคนที่มอบความรักให้เธอมากจนคนอย่างเธอไม่คู่ควร แต่เธอก็อยากได้โอกาสแก้ตัว.. ร้องขอในสิ่งที่เธอไม่สมควรจะได้รับมัน


"…แกอย่าเลิกรักฉันได้มั้ย ขอร้องล่ะ… รักฉันเหมือนเดิมนะ แล้วฉันสัญญาว่าฉันจะเป็นฝ่ายดูแลแก จะไม่ให้ใครมาทำร้ายแกแม้แต่ตัวแกเอง ต่อไปนี้ฉันจะรักแกให้มากกว่าที่แกรักฉันอีกนะอึนบี …เรามาเริ่มต้นกันใหม่ได้มั้ย"


ถึงอึนบีจะไม่ยอมตอบเธอ แต่แค่คนในอ้อมกอดเธอกอดเธอกลับ แค่นั้นกาอึนก็รู้สึกหัวใจสูบฉีดเลือดขึ้นมาอีกครั้ง อึนบีที่ดูเข้มแข็งเป็นคนเก่งอยู่ตลอดกลับดูปลอบบางยามที่อยู่ในอ้อมแขนเธอ จากที่เป็นคนคอยดูแลเธอ ตอนนี้กาอึนกลับมองว่าอึนบีนั้นดูน่าทะนุถนอมที่สุด ด้วยส่วนสูงที่ต่างกัน ใบหน้าร้อนๆ นั่นซุกลงกับไหล่กาอึนได้อย่างพอดี ….กอดกันอยู่สักพักอึนบีก็ยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาจนกาอึนกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายใจไม่ออกเลยต้องผละออก


"ว่าไง" กาอึนจับไหล่อึนบีไว้ พยายามบังคับให้อีกฝ่ายมองหน้าแต่อึนบีก็เอาแต่ก้มมองพื้น "เริ่มใหม่กันได้มั้ย"


"…"


"ไม่ตอบหรอ" กาอึนคว้ามือของอึนบีมากุมไว้ "ถ้ายอมตอบ จะให้รางวัลเป็น…อ่า จูบแรกของแกคือฉันดีมั้ย?"


ไม่พูดเปล่ากาอึนยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนอึนบีต้องถอยหน้าตัวเองหนีแต่ก็ได้ไม่มากเพราะอีกคนจับมือเธอไว้ไม่ยอมปล่อย 


"จูบสิ"


"ไม่"


"ทำไมล่ะ"


"ก็ไม่..."


"ไม่อยากได้หรอ?"


"…ไม่อยากให้แกติดหวัด"


กาอึนหัวเราะให้กับเหตุผลนั่น เชื่อแล้วว่าไม่ว่ายังไงอึนบีก็รักเธอและห่วงเธอจริงๆ 


"ไม่เป็นไรหรอก"


พอโดนกาอึนมองด้วยสายตาอ้อนๆ แบบนั้น อึนบีเลยชั่งใจอยู่สักพักก็ตัดสินใจหยุดถอยหนีแล้วยื่นหน้าเข้าไปเอาริมฝีปากทาบกับริมฝีปากของกาอึนแทน ริมฝีปากของอึนบีนุ่มและร้อนมากเพราะเป็นไข้ กาอึนอยากจะยิ้มก็ยิ้มไม่ได้ เอ็นดูชะมัดเพราะดูท่าอึนบีจะจูบใครไม่เป็น ตัวเล็กทำเพียงแค่แนบริมฝีปากร้อนๆ นั่นอยู่แบบนั้นสักพักแล้วก็ผละออก


สุดท้ายกาอึนก็เป็นฝ่ายประคองใบหน้าตื่นๆ ของอึนบีเข้ามาประกบริมฝีปากและเริ่มขยับอย่างคนที่ชำนาญแทน อึนบีครางในลำคอเบาๆ เพราะกาอึนที่รุกหนักขึ้นและดูเหมือนจะได้ใจเกินไปด้วย พอถอนจูบออกมาให้อึนบีได้หายใจ เธอก็ประกบเข้าไปใหม่พร้อมเรียวลิ้นที่เริ่มสำรวจอย่างซุกซน ครั้งนี้อึนบีร้องอื้อออกมาเสียงดังและพยายามจะผลักกาอึนออก พอเห็นว่าอึนบีเริ่มดิ้นไปมากาอึนก็เหมือนได้สติกลับคืน เธอยอมปล่อยอึนบีให้เป็นอิสระ คนโดนจูบก้มหน้าหนีแล้วยกมือมาปิดปากเอาไว้ หายใจแรงและยังหน้าแดงเหมือนไข้จะขึ้นอีกรอบ


"ไม่ชอบหรอ เราได้ใจไปหน่อย ขอโทษนะ"


"ไม่… คือฉันตกใจนิดหน่อย "


กาอึนดึงอึนบีเข้ามาซบไหล่พลางกอดเอาไว้เหมือนปลอบให้อึนบีผ่อนคลายลง กาอึนพาคนในอ้อมกอดเข้านอน ปล่อยให้คนป่วยนอนซุกผ้าห่มผืนโปรดไป ส่วนเธอก็อ่านซองพร้อมจัดยาให้กิน อึนบีมองกาอึนที่ขมวดคิ้วอ่านลายมือหมออยู่ข้างๆ เตียง มันเหมือนฝันไปเลยที่กาอึนจะมาอยู่กับเธอแบบนี้หลังจากที่ทะเลาะกันแบบนั้น มาคอยดูแลเธอ กอดเธอ… และจูบเธอ พอคิดถึงเรื่องนั้นอึนบีแทบอยากจะมุดผ้าห่มหนีความจริง ความจริงที่ทำให้เธอใจเต้นผิดจังหวะแบบนี้


"อ่ะ" กาอึนยื่นยาสองสามเม็ดให้เธอพร้อมน้ำหนึ่งแก้วและรวมถึงใบหน้าที่เปื้อนที่ยิ้มแสนจะไม่น่าไว้ใจนั่นด้วย "ถ้าไม่ยอมกินดีๆ ฉันจะป้อนแบบในนิยายนะ…"


อึนบีทำหน้าไม่เข้าใจ


"ใช้ปากป้อนน่ะ"


อึนบีอยากจะสาดน้ำใส่หน้าสักที ติดที่พวกเธอพึ่งคืนดีกันแล้วกาอึนก็ทำตัวน่ารักมากๆ ด้วย เธอจะยกเว้นให้เป็นกรณีพิเศษแล้วกันนะ


พอเห็นคนป่วยตรงหน้ากินยาแต่โดยดี แม้หน้าตาจะบ่งบอกเลยว่าไม่ชอบแค่ไหน กาอึนก็รับแก้วน้ำคืนมาและลูบหัวให้กระต่ายน้อยเบาๆ


"นอนได้นะ เดี๋ยวพรุ่งนี้แวะมาหา"


อึนบีพยักหน้า กาอึนกระชับผ้าห่มให้และยังนั่งอยู่แบบนั้นสักพักจนได้ยินเสียงหายใจที่สม่ำเสมอของอึนบี ถึงยอมเดินออกมาและกลับบ้าน มันคงเป็นคืนแรกที่เธอจะได้นอนโดยไม่มีความเครียดและอาการคิดมากมากวนจนพาลให้หลับไม่ลงอีก



อึนบีตื่นขึ้นมาแล้วไม่รู้สึกหนักอึ้งหรือร้อนรุ่มตัวเป็นครั้งแรกในรอบสามวัน คุ้มค่ากับที่ยอมโดนฉีดยาล่ะนะ แต่เธอยังคงรู้สึกเหนื่อยๆ แบบคนเป็นไข้อยู่ดี ยังคงเจ็บคอและปวดหัวหน่อยๆ แต่ก็ไม่มากเท่าวันแรก ขณะที่เธอพึ่งตื่นกาอึนก็มาถึงบ้านเธอเรียบร้อยแล้ว คนตัวสูงเดินตรงเข้ามานั่งลงข้างเตียงและเอามือแตะหน้าผากเพื่อวัดไข้ ก่อนจะพยักหน้าด้วยความพอใจเพราะอุณหภูมิที่ลดลงของอึนบี


"ไปเรียนไหวแน่นะ"


"อื้อ"


ตอนนี้อึนบีรู้สึกว่าจากที่เป็นไข้ ตอนนี้เหลือแค่หวัดธรรมดาแล้ว เธอจึงตอบไปตามที่เธอคิดว่าไหว


"ไม่ไหวก็อย่าฝืนนะ"


"ไม่เป็นไรจริงๆ"


"งั้นไปอาบน้ำไปหรือจะเช็ดตัว?"


"อาบน้ำดีกว่า.."


ทำไมเธอรู้สึกว่าเดี๋ยวนี้สายตากาอึนที่มองมาที่เธอดูเป็นประกายและไม่น่าไว้ใจแปลกๆ


"งั้นก็ไปอาบน้ำซะ เดี๋ยวเทข้าวต้มรอ" พอเห็นสายตาแปลกใจที่มีให้ข้าวต้มที่เธอเอามาของอึนบีกาอึนเลยต้องรีบแก้ตัว "ไม่ต้องกลัว อร่อยแน่นอน ให้แม่ต้มมาให้"


พอเห็นอึนบีทำหน้าตาโล่งใจ กาอึนก็แอบบึนปากใส่ไม่ได้…ถ้าเธอทำแล้วมันทำไม ไม่ไว้ใจลูกศิษย์ตัวเองหรือไง


หลังจากอึนบีอาบน้ำเสร็จก็ขึ้นไปแต่งตัวข้างบนตามปกติ แต่ดูเหมือนจะนานเกินไปหน่อย กาอึนเลยตัดสินใจเปิดประตูห้องเข้าไปตาม เธอเข้าสายจนคะแนนจะไม่มีให้หักแล้วนะ อึนบี..


"นี่ เสร็จหรือยัง"


"หัดเคาะประตูหน่อยสิ" อึนบีคว้าเสื้อนักเรียนมาบังตัวเธอที่มีเพียงเสื้อชั้นในเอาไว้


"อายอะไร เมื่อก่อนก็เข้ามาบ่อยๆ"


"แต่เมื่อก่อนแกไม่ได้มองฉันด้วยสายตาแบบนี้.."


กาอึนยักไหล่แบบที่เคยทำและยอมออกไปจากห้องแต่โดยดี เธอยอมรับตามที่อึนบีกล่าวมา ต่อให้ไม่ต้องมองเห็นสายตาตัวเองในตอนนั้นกาอึนก็รู้ดีว่าสายตาเธอดูหื่นกระหายแค่ไหน จากยีราฟจะเริ่มกลายเป็นสัตว์กินเนื้อขึ้นมาแล้วสิ


และชีวิตประจำวันของพวกเธอก็กลับมาเป็นแบบเดิม กินข้าวเช้าด้วยกัน พากันขี่จักรยานไปโรงเรียนที่เฉียดเกือบจะสายแทบทุกครั้ง แยกกันไปเรียนและกลับมาเจอกันที่ม้านั่งตัวเดิมในตอนกลางวัน


อึนบีมองดูคนที่ก้มหน้าก้มหน้ากินข้าวไม่ได้สนใจสายตาคนอื่นที่มองมาสักนิด เธอไม่คิดเลยว่าเธอยังจะสามารถมานั่งกินข้าวและใช้ชีวิตประจำวันแบบปกติกับกาอึนได้หลังจากที่พูดความในใจออกไปวันนั้น แต่เธอก็ยังไม่เลิกสงสัยหรอกนะว่าทำไมคนรอบข้างบางคนถึงเอาแต่มองมาที่พวกเธอ


"ข้าวใหม่ปลามันป้ะเนี่ย" การมาถึงของชีอันส่วนใหญ่มักจะชอบมาพร้อมกับคำแซวเสมอ "เคลียร์กันแล้วสินะ ดีแล้วแหละ ทะเลาะกันไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอก"


"พูดจาแก่ว่ะ" แน่นอนว่าสมทบด้วยยุนจินทุกครั้ง แต่จะอยู่ฝ่ายไหนก็ต้องเดาเอา วันนี้ดูเหมือนจะอยู่ฝ่ายเธอหรือเปล่านะ "ฉันโล่งใจที่พี่ฉลาดขึ้นนะ มองเห็นสิ่งสำคัญจริงๆ สักที"


"พูดขนาดนี้ไม่ต้องเรียกพี่ก็ได้นะ ไอ้ยุน" แต่ที่แน่ๆ ดูเหมือนจะไม่ได้อยู่ฝ่ายเดียวกับกาอึน "เดี๋ยวได้ไปถูพื้นสนามหรอก"


"นั่นมันหน้าที่เด็กใหม่นะ" ยุนจินโวยวาย "ฉันแค่หยอกเล่นเอง กัปตัน~"


อึนบีอมยิ้มกับภาพตรงหน้า เธอไม่ได้ยินเสียงเด็กพวกนี้โวยวายใส่กันตั้งหลายวัน มันดูเหมือนว่าไม่นาน แต่สำหรับเธอมันเงียบเหงาจนรู้สึกเหมือนไม่ยินมาเป็นเดือน


"จะว่าไป สรุปก็ไม่รู้ว่าใครปล่อยข่าวลือเรื่องพี่กับพี่อึนบีนะ" ชีอันชายหางตามองนักเรียนคนนึงที่เอาแต่จ้องมาทางพวกเธอมาสักพัก เพื่อเป็นการเตือนว่าให้หยุดจ้องสักที


"ข่าวลืออะไร" อึนบีเอ่ยถาม
 

"ที่ว่าพี่เป็นแฟนเก็บพี่กาอึนไง"


"ห้ะ?..."


"ช่างมันสิ ปล่อยให้ลือกันไปเหอะ ก็อึนบีแฟนฉันจริงๆ นี่นา"


อึนบีมองคนตรงข้ามที่พูดออกมาได้อย่างไม่อาย ยังไม่ได้บอกสักคำว่ารับเป็นแฟนแล้ว


"อ่า… ขอไปอ้วกแปบนึงได้ป้ะ"


"เอาสิ เดี๋ยวช่วยล้วง"


ขณะที่กาอึนกำลังจะคว้าตะเกียบมาล้วงคอชีอันที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็โดนเสียงหนึ่งขัดไว้ก่อน มันคือเสียงที่เธอมัวแต่สนใจอึนบีจนลืมไปเลยว่ายังมีคนนี้อยู่


"ขอนั่งด้วยสักแปบได้มั้ยคะ "


ถึงจะยังไม่มีใครอนุญาตแต่มิรุก็ทิ้งตัวลงนั่งตรงข้ามอึนบี ทำเอาสามเกลอจากทีมวอลเลย์บอลเงียบกันเป็นเป่าสาก


"เอ่อ ดูเหมือนพี่จะยังไมได้เคลียร์กับพี่มิรุสินะ.. "


ชีอันมองไปทางมิรุที่เอาแต่มองอึนบีอย่างหวั่นๆ จะตบกันมั้ยเนี่ย เธอเขยิบไปนั่งริมสุดโดยมียุนจินที่นั่งอยู่ตรงข้ามขยับตามอย่างรู้งาน อย่างน้อยถ้าตบกันพวกเธอก็ลุกหนีได้ทันก่อนอ่ะนะ


"มิรุ คือพี่…"


"ไม่ต้องพูดหรอกค่ะ ตอนนี้มิรุจะเป็นฝ่ายพูดแค่คนเดียวพอ" มิรุหันไปสั่งให้กาอึนเงียบ ซึ่งกาอึนก็ยอมทำตาม เธอกลัวเผลอพูดอะไรไม่เข้าหูอึนบีและเธอก็กลัวว่าเธอจะได้ทะเลาะกับอึนบีอีก สายตาที่อึนบีมองมิรุก็ดูไม่ค่อยพอใจเท่าไรด้วย "ก่อนอื่นเลยนะคะ หนูขอโทษนะคะที่ตอนนั้นพูดไปแบบนั้น คือพี่ต้องเข้าใจหนูนะคะ หนูพึ่งมาเรียนที่นี่ได้ไม่กี่เดือน คำที่ใช้เลยอาจจะดูแปลกๆ ชวนเข้าใจผิดไปบ้าง แต่หนูไม่ได้มีความคิดจะหยาบคายกับพี่เลยนะ หนูแค่พยายามจะบอกว่าหนูเข้าใจพี่แล้วก็อยากให้พี่เข้าใจหนูแค่นั้นเอง ขอโทษจริงๆ นะคะ"


อึนบีพยักหน้าและกระพริบตามองมิรุปริบๆ เด็กหน้าแมวตรงหน้ายิ้มตาปิดเหมือนกาอึนให้อย่างพอใจ ถึงจะรู้ว่ามิรุไม่ได้มาเพราะเรื่องของเธอกับกาอึนแน่ๆ เพราะมิรุมีแฟนอยู่แล้ว แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าจะมาขอโทษเธอยืดยาวแบบนี้


"ส่วนพี่กาอึน เรื่องของเรา…"


กาอึนพูดสวนขึ้นมาทันที


"คือพี่ขอโทษนะมิรุ พี่พึ่งมารู้ตัวว่าจริงๆ พี่รักอึนบี ไม่ได้รักเธอน่ะ เธอจะโกรธจะเกลียดพี่ก็ได้นะ แต่ที่พี่พูดคือความจริง"


มิรุเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ ไม่คิดว่ากาอึนจะมายอมรับกันตรงนี้ว่าชอบอึนบี แต่เธอก็ยิ้มให้กับความตรงๆ ของกาอึนที่กล้ายอมรับออกมาโดยไม่คิดว่า ถ้าจริงๆ แล้วเธอชอบพี่เขาจริง เธอจะรู้สึกยังไงที่โดนหักหน้าแบบนี้ แต่ดีที่เธอไม่ได้ชอบกาอึนล่ะนะและยังโล่งใจด้วยที่กาอึนไม่ได้ชอบเธอจริงๆ ไม่งั้นเรื่องที่เธอจะพูดต่อจากนี้ คงกลายเป็นเรื่องยากขึ้นมา


"พี่ไม่ต้องขอโทษหนูหรอก หนูก็ผิดเหมือนกัน" มิรุลุกขึ้นเดินไปจูงมือเด็กหน้าสวยแต่ก็มีความน่ารักมาจากม้านั่งโต๊ะข้างๆ เธอโค้งหัวลงเล็กน้อยในตอนที่มิรุแนะนำ "นี่แฟนจริงๆ หนู ชื่อวอนยอง"


ทั้งโต๊ะโดยเฉพาะยุนจินกับชีอันเงียบแล้วมองคนที่มาใหม่ที่ใครๆ ก็ต้องรู้จักอย่างแปลกใจปนตกใจ จางวอนยองคนสวยที่ผู้ชายรุมตอมกันอย่างกะแมลงวันตอมอึของรุ่นเธออ่ะนะแฟนพี่มิรุ ร้ายกาจไม่เบานี่หว่า วอนยองมองหน้าเพื่อนร่วมรุ่นอย่างจนใจ ในที่สุดความลับที่ไม่อยากให้ใครรู้ก็แตกจนได้


"ขอโทษนะคะ คือหนูแค่อยากให้วอนยองเขาสนใจหนูบ้างอ่ะนะ ก็น้องเขาทำเหมือนไม่รักหนูเลยนี่คะ"


"เธอนี่มัน…"


กาอึนเริ่มจะหงุดหงิดกับความคิดบ้าๆ ของเด็กตรงหน้า


"ขอโทษจริงๆ ค่ะ ไม่คิดนี่คะว่าพี่จะชอบหนูอยู่เหมือนกัน เห็นเขาว่าพี่จีบยากก็เลยมาลองดู เผื่อวอนยองจะหึงบ้าง"


"ไม่เป็นไร ตอนนี้ฉันรักอึนบีมากกว่าเธออีก"


อึนบีมองตำหนิใส่คนที่พูดออกมาได้หน้าตาเฉยตรงข้าม แต่อีกฝ่ายก็ไม่รู้ตัวแถมยังส่งตายิ้มนั่นกลับมาอีกต่างหาก


"ฉันก็รักพี่ตลอดแหละ ขอโทษที่ไม่ค่อยแสดงออกจนพี่คิดมากนะ" พอเห็นมิรุโดนพูดตรงๆ ใส่แบบนั้น วอนยองก็พูดเอาใจคนโตกว่าบ้าง จะได้ไม่โดนฮึดฮัดใส่อีกรอบ "แต่พี่ต้องหยุดทำตัวแบบนี้ได้แล้วนะ คนเขาลือพี่ไปเสียๆ หายๆ แล้วเนี่ย"


"รู้แล้วค่ะ ขอบคุณนะคะเด็กน้อย"


"ฉันรักเธอมากกว่าวอนยองรักมิรุอีกนะอึนบี"


"ห้ะ?" กาอึนพูดหน้าตายแต่อึนบีหน้าแดงลามไปยันใบหู แม้แต่คนฟังพวกชีอันกับยุนจินยังอมยิ้มตามกับความไม่ยอมแพ้คู่รักอีกคู่ตรงหน้าของกาอึน "แกจะไปบลัฟเขาทำไมเนี่ย แล้วมาธงมาเธออะไรของแก"


"ก็เรียกแบบเดิม มันไม่เหมือนเป็นแฟนกันนี่นา ตอนนี้เธอเป็นแฟนฉันแล้วนะ มันก็ต้องพิเศษหน่อยสิ"


"หมั่นไส้ได้มั้ยเนี่ย" มิรุหันไปมองค้อนวอนยอง "ทำไมเราไม่มีอะไรแบบนี้ให้พี่มั่งล่ะคะเนี่ย"


"ก็แฟนเด็กเธอไม่รักเธอเหมือนที่ฉันรักอึนบีไง"


"ขอโทษแทนกาอึนด้วยนะ" อึนบีทนฟังกาอึนพูดจาเลี่ยนๆ แบบนั้นไม่ไหวแล้วตอนนี้ เธอรู้สึกเหมือนไข้จะขึ้นอีกรอบและกลัวหัวใจเธอจะเต้นแรงจนมันระเบิดออกมาซะก่อน "ฉันขอตัวก่อนนะ"


"เดี๋ยวดิ รอก่อน"


ชีอันกับยุนจินมองตามกาอึนที่ลุกตามอึนบีไปตาปริบๆ ใจเริ่มจะสงสารอึนบีขึ้นมา คิดผิดหรือเปล่านะที่พูดให้กาอึนรู้ตัวเองสักที หลงอึนบีจนแทบโงหัวไม่ขึ้นแล้วไม่ใช่หรือไง แต่ตอนนี้พวกเธอควรสงสารตัวเองมากกว่าที่ต้องมานั่งดูวอนยองสวีทกับมิรุตรงนี้ พอคิดได้ก็พากันลุกแล้วเดินหนีไปอีกทาง วาเลนไทน์ก็ไม่ใช่แต่ทำไมรอบข้างมันถึงเต็มไปด้วยความรักล่ะเนี่ย…



TBC.

วันนี้กะว่าจะอัพไม่ดึกสักหน่อย แต่ไม่ทัน 5555 

ก็มาถึงตอนที่ 4 กันแล้ว ทั้งที่ตอนแรกวางพล็อตไว้แค่ 2 ตอนจบเองนะ สงสัยตัวละครพูดมากไปหน่อย 55555

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามมาจนถึงตอนนี้ด้วย เจอกันตอนหน้า ตอนจบแล้วนะ T T 

ราตรีสวัสดิ์สำหรับคนที่กำลังจะนอน (ซึ่งคงมีแค่ไรท์คนเดียวเนี่ยแหละ) และอรุณสวัสดิ์สำหรับคนที่ตื่นมาอ่านตอนเช้าด้วยนะ.


#มุมมองกาอึนบี
SHARE
Writer
DachshundChan
I'm Radioactive
I'm gonna live until I'm die.

Comments

Lucky_17
2 years ago
โอยยยยยยยยย อยากจะแหมให้พิกั้ง โหยยยยยย อะไรจะขนาดนั้นล่ะพี่ เป็นชีอันกับยุนจินนี่คืออ้วกตรงนั้นแล้วนะ สงสารพิอึงบีนิดๆที่มีแฟนเป็นคนเลี่ยนแบบนี้55555555555
Reply
DachshundChan
2 years ago
หมั่นไส้คนหลงแฟน 555555 อยากจะแหมไปให้ถึงกาแล็คซี่แอนโดรเมดา
Shallot
2 years ago
555555555 เข้าใจอึนบีเลย ถึงกับต้องขอโทษแทน อะไรก็ฉุดพี่กั้งไม่อยู่แล้ว หลงแฟนขนาดนี้ ขอตอนไหนน่ะ ได้เพื่อนเป็นแฟนแบบมึนๆนะอึนบี ส่วนวอนยองมิรุก็งุ้งงิ้งกันน่าร้ากกก สาวน้อยต้องรักพี่เค้ามากกว่านี้น้า สงสารยุนจินชีอันเลย ต้องเห็นอะไรเลี่ยนๆอีกนาน555 น่ารักมากค่า
Reply
DachshundChan
2 years ago
จู่ๆ ก็มีแฟนแบบไม่ทันได้ตั้งตัวไปนะพี่อึนบี 5555
เป็นน้องพี่ต้องอดทนนะ ชีอัน! ยุนจิน! //พี่กั้งไม่ได้กล่าว 55555