เขาผู้เป็นแสงแดดในฤดูหนาว
ฤดูหนาวของเธอไม่ยาวนาน
แต่ฤดูหนาวของฉัน
อาจคงอยู่ตลอดกาล

ฉันปลอบตัวเองว่าเดี๋ยวก็ตาย
สลับกับร้องไห้โวยวายว่าจะตายตอนนี้

เดินหน้าเข้าหาความฝัน
สลับกับถอยออกมาร้องไห้เพราะความกลัว


หิมะตกอีกแล้ว
เสื้อกันหนาวตัวเก่าไม่อาจป้องกันความหนาวได้ทั้งหมด
เกล็ดน้ำแข็งเล็กๆจากฟ้นตกใส่หัวจนเกือบจะทั่ว

หิมะตกหนักขึ้นเรื่อยๆ
ผู้คนเดินผ่านไปข้างหน้าพร้อมร่มในมือ
ใบหน้ายิ้มแย้มกับเสียงหัวเราะ
ที่ฉันเองไม่ได้มีมานานเหลือเกิน

ฉันก้มหน้าเดินต่อไปเรื่อยๆ
จู่ๆความหนาวลดลงอย่างไม่น่าเชื่อ
หิมะตกเบาลงแล้วหรือ
ฉันเงยหน้า
แต่กลับพบกับร่มคันใหญ่บังหิมะเอาไว้

คนคนนั้นหันมายิ้มให้ฉัน
คนที่ฉันรู้จักดี
แต่ไม่เคยเรียกหาเพราะกลัวเขาลำบาก

เขายิ้มแต่ถอนหายใจ
ฉันมองหน้าเพื่อรอว่าเขาจะพูดอะไร

'ถ้าบอกผมก็ไม่ต้องหนาวแบบนี้ตั้งแต่แรกหรอก'

ฉันเงียบ

'เก็บไว้คนเดียวทุกเรื่องไม่ได้หรอกนะ'
เขายิ้มแล้วดึงฉันให้ไปอยู่ด้านหน้า

'ไปสิ ความฝันของเธอไปทางนี้นี่นา'

ฉันมองไปที่ทางด้านหน้า
หิมะยังคงตกอยู่
แต่หันไปมองทางข้างๆของคนอื่น
หิมะหยุดตกแล้ว
พวกเขาหุบร่มแล้วเดินต่ออย่างสนุกสนาน

'ฉันไปทางนั้นดีไหม'
'คุณเคยไปแล้วนี่ แต่มันร้อนไปไม่ใช่เหรอ'
'แต่อาจจะดีกว่าทางนี้'
'แล้วมันดีกับใจคุณด้วยไหม'

'คราวนี้ต้องเลือกดีๆนะ : )'

ทางนั้นมันดีกับร่างกาย
แต่ฉันดันร้องไห้ทุกวันเพราะไม่มีความสุข
ทางนี้ไม่ดีกับร่างกายเท่าไหร่
แต่ใจกลับอบอุ่นทุกครั้งที่คิดถึงเป้าหมาย

'ถ้าเลือกทางนี้ ผมจะกางร่มให้คุณจนกว่าจะถึง'
'แล้วถ้าไปไม่ถึงล่ะ'
'กางร่มเดินกลับก็ได้นี่'
'เราเป็นภาระ'
'ภาระที่ผมเต็มใจมีน่ะเหรอ'
เขายิ้ม
'ที่ผ่านมาทางนี้หนาวไปจนน่ากลัวใช่ไหมล่ะ'

'แต่ตอนนี้ผมหาคุณเจอแล้ว ไม่หนาวเท่าเมื่อก่อนแล้วล่ะ ไปสิ ตามสิ่งที่คุณต้องการไป'

เขาดันฉันไปข้างหน้าเบาๆ
สะดุดเมื่อไหร่ก็มีคนดึงขึ้น
หนาวเมื่อไหร่ก็มีคนให้กอด

ความอบอุ่นที่ไม่ได้สัมผัสมานาน
อยู่กับฉันตรงนี้แล้ว
ความกลัวยังไม่หายไปหรอก
แต่ไม่ต้องร้องไห้คนเดียวอีกแล้ว

เหมือนได้รับความอบอุ่นจากผ้าห่มผืนใหญ่
จากเขาผู้เป็นแสงแดดในฤดูหนาวที่ยาวนานของฉัน
SHARE
Writer
moonflower
vanilla night
เราเป็นทานตะวันที่ดันไปหลงรักคุณพระจันทร์

Comments