ฉัน เธอ คุณ
"คุณคิดอะไรอยู่ คุณนักเขียน"
คิดหรือ.. ใช่ฉันกำลังคิด... ใช่ ฉันคิด ทุกครั้งที่ฉันคิด ฉันจึงเขียน
เช่นนั้น ฉันเป็นนักคิดหรือนักเขียนกันล่ะ สำคัญด้วยหรือ.. คงไม่
ขอแค่ได้คิดแล้วก็เขียนอย่างนี้ต่อไปก็พอ

"ฉันกำลังคิดว่า ฉันกำลังคิด"
"คุณกวนฉันหรือ"
"คิดว่าอย่างนั้นหรือ"
"..."
"ไม่ได้กวน ฉันกำลังคิดจริงๆนะ"
"คิดเรื่องอะไรล่ะ อ๊ะ! อย่าตอบว่าคิดเรื่องคิดเชียว"
"เธอน่ะ ดักคอฉันไปหมด"

ฉันสังเกตตัวเองมาสักพักแล้วล่ะ ทุกครั้งที่ฉันเศร้า ดำดิ่งมากๆ ความรู้สึกอึดอัดจนอยากร้องไห้ อยากตะโกน ขว้าง เตะ ถีบ เอาสิ่งที่บีบรัดทุกลมหายใจของฉันออกไปเสียที ไม่ว่าจะสะบัด ขยี้บี้มันให้แหลกเหลวสลายหายไป

มันกอดฉันไว้แน่นยิ่งกว่ารากต้นไม้ที่เจาะกำแพงซะอีก

ฉันคิดไม่ออก ว่าฉันควรทำอย่างไรดี

จ้องฉันทำไม? หลังจากเป็นจุดรวมสายตาของเธอมาสักพัก ฉันละสายตาจากงานตรงหน้า เงยหน้าขึ้นมองเธอ เธอยังคงจ้องฉันอยู่อย่างนั้น เมื่อฉันเงยหน้าขึ้นมา ตาของเธอจึงสบกับตาของฉันพอดี 

ฉันเห็นตัวเองอยู่ในตาของเธอ เหมือนกระจกเงา เหมือนลูกแก้วสีดำ ภาพสะท้อนตัวฉันไม่ได้ขยับไปไหน ขณะที่ลูกแก้วสีดำนั้นขยับซ้ายขวาซ้ายขวาอย่างนั้น

ไม่ไหวแล้วล่ะ ฉันอดยิ้มไม่ได้จนต้องโพล่งออกมาแก้เก้อว่า "นี่เราทำอะไรกันเนี่ย"

เธอหลุดหัวเราะออกมา เธอมองฉันไปด้วยหัวเราะไปด้วย แล้วเธอก็หยุด กลับหันหลังไปยิ้มคนเดียวไม่ยอมตอบคำถามฉันเสียที

เธอหันกลับมา ฉันได้แต่มองเธอแล้วเลิกคิ้ว เธอไม่ได้ตอบอะไร กลับจ้องฉันอีกแล้ว นี่เธอคงตั้งใจจะแกล้งฉันอีกแล้วสิ
"อาราย..." ฉันพูด ให้ตายสิ ด้วยสีหน้าท่าทางของเธอตอนนี้ฉันอดยิ้มไม่ได้เลย
"ไม่มีอะไร" เธอตอบ "ไว้เจอกันนะ"
พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินออกไป

ในขณะที่ฉันยังงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ก่อนที่เธอจะลับตา
"ไปไหน" ฉันถามขึ้น
"ห้องสมุด" เธอหันมาตอบ แล้วเดินออกจากห้องไป
ช่วงนี้เธอไปห้องสมุดบ่อยมาก เรียกได้ว่า ห้องสมุดเป็นบ้านหลังที่สองของเธอ ถ้าใครต้องการเจอเธอนะ ตรงไปที่หอสมุดกลาง ชั้น 2 โต๊ะคอกหน้าห้องน้ำ แถวกลางๆหน่อย ทำไมฉันถึงรู้น่ะหรือ คงเพราะช่วงนี้ฉันมีเหตุให้ต้องเข้าห้องสมุดแทบทุกวันเลยน่ะสิ


เหตุนั้นก็คือ
(กรุณาเติมเหตุได้ตามใจนิยม)
SHARE
Written in this book
คิดมะ
Writer
little_PoP
Thinker
just want to say something

Comments