Question, marked
เราอยากกลับมาเขียนอีกครั้ง

ไม่ดิ...

กลับมาเขียนได้แบบเดิมอีกครั้ง

อันที่จริงจะว่าอย่างนั้นก็ไม่ค่อยถูกอยู่ดี เราแค่อยากมีวิธีคิดแบบที่เคยมี มีอารมณ์ มีภาพที่ทำให้รู้สึกอยากเขียน อยากถ่ายทอดออกมาเหมือนเมื่อก่อน

ยิ่งพูดก็ยิ่งเห็นจุดผิดพลาดในประโยคของตัวเอง

มันยังไม่ใช่, ไม่ได้ถูกทั้งหมด, ลบแล้วเขียนใหม่ดีไหม?   
ความรู้สึกพวกนั้นและที่ทำให้หลังๆมาเราไม่อยากเขียน มันเหมือนเสียงของเพื่อนที่ชอบกวนประสาทคุณเวลาที่คุณกำลังตั้งใจทำอะไรสักอย่าง ใช่...คุณรำคาญ แต่รำคาญที่พอฟังในสิ่งที่มันพูดดูดีๆแล้ว

มันกลับเป็นฝ่ายถูกเนี่ยสิ

ไม่ใช่แค่เรื่องเขียนเท่านั้นนะ ไอ้เพื่อนตัวดีคนนี้มันกำลังเริ่มมาทำให้ชีวิตของเราปั่นป่วนขึ้นอย่างช้าๆ

จะทำเหรอ? จะเวิร์คหรอ?

ที่พยายามอยู่ มาถูกทางแล้วใช่มั้ย?

ดีพอแล้วหรือไง งานชิ้นนั้นน่ะ?

เราไม่คิดว่าตัวเองเป็น perfectionist หรืออะไรแบบนั้นเลย ออกจะห่างไกลด้วยซ้ำ

เพราะคนที่รักในความเพอร์เฟคมากๆมักรู้ดีอยู่แก่ใจว่าสุดท้ายแล้วมันไม่มีอะไรบนโลกนี้ที่เพอร์เฟค

พวกเขาแค่พยายามทำให้มันใกล้เคียงจุดนั้นที่สุดเท่านั้น

เราว่าเรากำลังกลายเป็นคนที่กลัวความล้มเหลวมากกว่า

พอมันมีสิ่งนึงที่เราเริ่มรู้สึกมั่นใจ เริ่มได้รับผลตอบรับที่ดี เอาง่ายๆคือเริ่มเห็นว่ามันกำลังเดินไปในทิศทางที่ดี

ในขณะเดียวกันความกลัว, ไอ้เพื่อนน่ารำคาญคนนั้น, มันก็เริ่มก่อตัวขึ้นมาเหมือนกัน

มันรู้สึกดีไง การที่ประสบความสำเร็จ ได้ยินฟีดแบคดีๆ คำชื่นชมจากคนรอบข้าง

มันดีจนเราเริ่มกลัวว่าจะสูญเสียสิ่งเหล่านั้นไป

สุดท้ายก็คือวิธีเดิม เบสิคที่เราใช้ -กลับมาเคลียร์กับตัวเอง

เพราะเราเริ่มเห็นรางๆเหมือนกันว่า ถ้ายังปล่อยให้ความกลัวมาป้วนเปี้ยนอยู่แบบนี้ และถ้ายึดติดกับความคิดเห็นของคนอื่นมากขนาดนี้

วันนึง เราจะเสียที่เรารักที่จะทำหลายๆอย่างไป

ทั้งการเขียน และงานอื่นที่เราชอบทำ

ที่บอกว่าอยากกลับไปเป็นเหมือนเก่าคงจะเป็นข้อนี้ล่ะมั้ง

ข้อที่ว่าเราไม่แคร์ความคิดเห็นของใคร ไม่ได้รู้สึกว่าเราต้องเขียนเพื่อให้ได้อะไรสักอย่างกลับมา

เราเริ่มเขียน เพราะอยากเขียน

มันควรจะง่ายแบบนั้นแหละ

SHARE
Writer
KaptainP
Cool Kid
เป็นกัปตัน อยู่กลางทะเล

Comments