เรื่องราวที่ 2
เรารู้ว่าเอ็งชอบแฟนเรา...สายตาที่มองจอโทรศัพท์มือถือมาพักใหญ่ อ่านวนข้อความเดิมซ้ำๆ มานานกว่า  20 นาที
จิตใจเหม่อลอยไปถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่คนสองคนพึงมีร่วมกัน
เธอไม่ใช่คนที่ควรรักเลย เธอไม่ใช่คนที่ควรให้ใจ
ไม่ใช่คนที่ควรคิดถึงและฝันใฝ่  เธอไม่ได้เป็นของฉัน.....

ถอนหายใจไปไม่รู้กี่ร้อยครั้ง แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกหนักอึ้งในใจเบาบางลงได้เลย
ไม่รู้ว่าจะจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไงดี ไม่รู้เลยว่ามันจะเจ็บปวดขนาดนี้
ครั้งหนึ่ง เคยมีคนเตือนแล้วว่า มันจะเจ็บปวดมากขนาดไหน
 ก็ยังทำเก่งตอบกลับไปว่า "เราเตรียมพร้อมรับสิ่งที่เราทำแล้ว ไม่เป็นไรหรอก"
และไม่ใช่คนที่ควรเผลอมอง ไม่ใช่คนที่ควรเผลอใจ
ทุกเวลาที่เราสองคนนั้นได้ชิดใกล้ ก็บอกตัวเองทุกครั้ง
แม้ว่าปากจะทำเก่ง บอกทุกคนที่ห่วงใยว่า ไม่เป็นไรหรอก เราสบายมาก เรารู้ตัวเองดีว่าทำอะไรอยู่ เรารู้ตัวเองดีว่าอะไรเป็นอะไร ในใจก็พร่ำบอกตัวเองอยู่ตลอดเวลาที่ความสัมพันธ์อันซับซ้อนนี้ดำเนินไป ว่าวันนึงมันก็ควรจะจบลง ก่อนที่จะมีใครจะต้องเสียใจไปมากกว่านี้ ก่อนที่เราต่างต้องเสียใจกันไปหมดทุกคน
ว่าอย่าไปรักเธอ อย่าทำหัวใจให้มันหวั่นไหว
แต่ยิ่งห้ามเท่าไร ใจยิ่งไม่ยอมฟัง
สุดท้าย กลับกลายเป็นพลาดเอง ไม่รู้ตัวเลยว่า ความรู้สึกแสนพิเศษเหล่านั้น มันมากมายจนควบคุมไม่ได้ตั้งแต่ตอนไหน จากแค่ความหลงใหล กลายเป็นเพิ่มพูนความห่วงใย ความโหยหา อ้อมกอด เสียงเรียก คำว่าคิดถึง ทุกอย่างที่เธอเคยมอบให้ กลายเป็นพันธนาการที่ไม่รู้ว่าจะแก้ออกยังไง
ทั้งที่ผิดก็ยังรัก ไม่เข้าใจ ก็ยังคิดถึงเรื่อยไป
จะหยุดตัวเองเท่าไร มันก็ทำไม่เคยไหว
ยังอยากจะรักไม่เข้าใจ ก็ไม่รู้ว่าฉันต้องทำยังไง
เก็บอาการเท่าไร ยิ่งทรมานหัวใจตัวเองขึ้นทุกวัน
สุดท้ายแล้ว แม้ว่าจะไม่มีน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของฉันแม้แต่หยดเดียว แต่กลายเป็นว่า มีแต่น้ำตาที่ท่วมท้นอยู่ในหัวใจ
ความรู้สึกที่พูดไม่ออก
คำว่ารักที่บอกไม่ได้
ความเจ็บปวดที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด
เพราะว่าหัวใจยังคงรู้สึก...ยังคงรัก...คนที่ไม่ควรจะรักเลย
SHARE
Writer
BiiYa
reader
like to read and like to write like to share and like to cheer

Comments