พบกันใหม่ - Polycat


"ไม่รู้สึกแล้วใช่มั้ย ซักนิดนึง?" สุดท้ายก็เอ่ยปากถามออกไปหลังจากปล่อยให้ความเงียบปกคลุมมานาน



คำถามที่โคตรจะกลัวคำตอบ



"อือ.." เงียบไปซักพักราวกับไม่อยากพูดคำนั้นออกมา เสียงที่ตอบกลับเป็นเพียงแค่เสียงครางในลำคอ แต่กลับดังชัดในสมองของคนฟัง ประมวณผลได้ในเวลาพริบตา



คงถึงเวลาต้องปล่อยจริงๆแล้ว 


คำถามที่ว่า อยากลองเริ่มใหม่กันดูมั้ยถูกพับเก็บไปตั้งแต่เริ่มบทสนทนา ที่นอนคิดมาทั้งคืนว่าจะต้องปรับอะไรตรงไหนบ้างที่จะดีกว่าตอนนี้ ที่คิดว่าจะทำ คงไม่มีโอกาสแล้วมั้ง..


        ถ้าเธอรักใครมากสักหนึ่งคน  
             และผลคือเขาจะไป

 

“โอเค งั้นไปเถอะ” พยักหน้ารับรู้คำตอบนั้นก่อนจะยิ้มบางๆให้ ไม่มีน้ำตาเหมือนทุกครั้งที่เขาจะไป ก็ตั้งใจไว้แล้วนี่



 เพราะรักนั้นเธอจะไม่ยอมแม้แต่ปล่อยให้
             เขากังวลแม้แต่น้อย



"อยู่ได้จริงๆใช่มั้ย" ตาสบตา มือที่จับกันไว้ตั้งแต่แรกถูกบีบแน่นขึ้นจนสัมผัสได้ "ถ้ายังอยากให้อยู่ อยู่ได้จริงๆนะ ช่วงนี้งานเยอะไม่ใช่หรอ" นัยตาที่มองมาฉายความกังวลอย่างชัดเจน


"อือ อยู่ได้จริงๆ ทำใจได้แล้ว" หัวแม่มือขยับลูบหลังมือที่บีบมือตัวเองไว้แน่นราวกับปลอบให้ผ่อนคลายลง  "หาผัวใหม่ได้แล้วด้วยซ้ำเนี่ย"  เมื่อแววตาที่มองมาไม่เปลี่ยนไปจากตอนแรก มือที่ลูบกลับไม่คลายลงอย่างที่หวังจึงเอ่ยประโยคที่คิดว่าคงทำให้เขาดีขึ้นได้มากที่สุดในตอนนั้น



อย่างน้อยก็ยิ้มออกละนะ
 


“ดูแลตัวเองดีๆนะ ไม่ไหวก็หาหมอ พูดไปหมดแล้ว” ยกมือขึ้นยีหัวเขาจนฟูเหมือนที่ชอบทำ “ยิ้มเยอะๆนะ” ไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว ก็พูดไปหมดแล้วจริงๆ

 
จริงๆก็ควรปล่อยไปได้ตั้งนานแล้ว 


“อือ รู้แล้ว ดูแลตัวเองดีๆเหมือนกัน มีความสุขมากๆรู้มั้ย เหนื่อยก็พักบ้าง” เขาเองก็คงพูดไปหมดแล้วเหมือนกันนั่นแหละ
                      


      เจ็บเท่าไรยินดีให้เขานั้นเดินไป
           อย่างที่ฉันกำลังที่จะทำ



ปล่อยให้ความเงียบกลับมาทำหน้าที่ของมันอีกครั้ง ครั้งนี้คงนานกว่าครั้งแรก แต่กลับเป็นเขาเองที่ทำลายความเงียบนั้นลงด้วยการลุกขึ้นแล้วอ้าแขนออก


รู้ดีนั่นแหละว่าจะต้องทำอะไร


ลุกขึ้นตามก่อนจะเอาตัวเองเขาไปอยู่ในอ้อมแขนของเขา ฝังใบหน้าลงบนไหล่เหมือนทุกครั้งที่กอดกัน ขยับมือลูบหลังเบาๆ



กอดเขาอบอุ่นเสมอถึงแม้จะเป็นกอดสุดท้าย
 


ก็เหมือนทุกครั้งที่เขาจะไป


ต่างกันที่คราวนี้ไม่มีน้ำตาอีกแล้ว เหมือนที่ตั้งใจไว้



  ขอแค่สักครั้งที่อย่างน้อยเธอสุขใจแม้
          ทำได้เพียงตอนสุดท้าย
 
        ก่อนจะลาไม่ว่าเธอจะพูดอะไร 



"กูอยากเห็นมึงมีความสุขจริงๆ" เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่ก็ดังพอที่คนกอดกันจะได้ยินอย่างชัดเจน พยักหน้ารับคำกล่าวนั้นก่อนจะผละออก



              คำไหนก็ยอมโดยดี



"ลงไปข้างล่างกัน" 



"อืม"  
 
ปลายตามองมือที่ไม่ได้จับกันไว้เหมือนตอนเดินขึ้นมา


หลังจากนี้คงได้แค่สัมผัส
 


 
แต่คงไม่ได้กลับไปจับอีกแล้ว 


หวังว่าจะมีความสุขกว่าตอนจับมือกันนะ

        - https://youtu.be/pq4ID3_VL7I
 


SHARE
Written in this book
Safezone
Writer
8745km
Writer
นอนได้แล้วครับ ยังไงพรุ่งนี้เขาก็ไม่รักคุณ twitter @87percentsofine

Comments

Ami_Deni
14 days ago
เข้าใจความรู้สึกเลยอ่ะ😢
Reply
Arm34
13 days ago
ความรู้สึกคงแย่มากวินาทีนั้น
Reply
bunnyp
13 days ago
แงง อ่านแล้วรู้สึกแย่มากๆไปเลย
Reply
aaaaachi
13 days ago
บางครั้งก็เลือกไม่ถูกว่าระหว่างบอกลากับจากกันไปเฉยๆอันไหนดีกว่ากัน สุดท้ายเขาเลือกจะไป คำพูดไหนก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้อยู่ดี
Reply
STILLSTAY
12 days ago
ยังดีกว่าไปแล้วไม่ลาเลย..
Reply