ทำไมความคิดถึงจึงขึ้น(รา)

ถ้าพูดถึง เรื่องของการนึกถึงใครบางคนแล้วนั้น
มันก็ไม่ต่างอะไรกับขนมปังที่หมดอายุ 
เราไม่รู้หรอกว่าเวลาที่ความคิดถึงหมดอายุลงเป็นอย่างไง?
แต่ก็ใช่ว่า จะไม่รู้เวลาของความคิดถึง
เราพูดกันตลอดว่า คิดถึงกัน 
ฉันคิดถึงเธอนะ เธอคิดถึงฉันไหม?
เป็นประโยคที่มีตลอดในทุกๆวัน
อย่างน้อยแหละน่า อาจจะกับเพื่อนที่ไม่เจอกัน หรือไม่ก็กับใครบางคนที่นานๆครั้งจะเจอที
ก็คงไม่ใช่ทุกๆวันที่จะมีคนให้พูดว่าคิดถึง ถ้าไม่ใช่ในบทสนทนาแล้ว ก็แทบจะไม่มีเลยด้วยซ้ำ
ฉันไม่ได้รู้สึกพิเศษหรือว่าดีใจ ที่มีคนคิดถึงสักเท่าไหร่
เนื่องจาก เมื่อก่อนมีคนพูดบ่อยจนไม่รู้ว่าที่พูดว่าคิดถึงเพราะว่าคิดถึงจากความรู้สึก
หรือว่าเป็นเพราะมารยาท นี่เป็นความธรรมดาที่มีคนบอกว่า คิดถึงมาก และอีกคนก็ตอบกับว่าคิดถึงเหมือนกัน จนทำให้รู้สึกว่าหรือว่าเขาตอบกันเพราะมารยาทกันแน่
แต่ก็ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าใครที่คิดถึงเราจริง

แด่ขนมปังผู้หมดอายุวันที่ 3/10/61ฉันไม่รู้ว่าความจริงแล้วนั้น ความคิดถึงหมดอายุลงไปเมื่อไร?
แต่ก็พอจะรู้ว่าความคิดถึงเกิดจากอะไร?
เวลาที่ความคิดถึงทำงาน หัวใจมันก็เหมือนขนมปังสดใหม่
ที่ผ่านการอบใหม่ในทุกๆเช้า เรารู้ว่าความคิดถึงทำงานตอนไหน
แต่ที่ไม่รู้คือ มันหมดอายุเมื่อไร?
ซึ่งเป็นเรื่องน่าแปลก เพราะระบบความคิดถึงนั้นทำงานต่างไป
เรารู้เวลาว่าคิดถึงตอนไหน แต่ไม่มีเวลาหยุดความคิดถึง
ถึงแม้ว่าขนมปังจะสดใหม่ในทุกๆเช้า แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีวันหมดอายุ
หัวใจทำงานทุกวันแต่ถึงจะไม่สดใหม่แล้ว แต่ก็ใช่ว่าจะชินชาไม่ได้
มันก็อยู่ที่ว่าเราดูแลความรู้สึกดีแค่ไหน
เพราะต่อให้หัวใจจะชินชาหรือขึ้นราเหมือนขนมปัง
แต่ก็ไม่ได้แปลว่า ความรู้สึกจะไม่ทำงาน
ทำไมความคิดถึงจึงขึ้นราความคิดถึงหรือแม้แต่ความรู้สึกมันก็เหมือนเชื้อราบนขนมปัง
ตรงที่เมื่อขนมปังขึ้นราแผ่นแรก 
แผ่นที่สอง แผ่นที่สาม แผ่นที่สี่ จะเต็มไปด้วยรา
ถึงแม้ว่าจะมองไม่เห็นราของแผ่นสองหรือสาม แต่ก็ใช่ว่ามันจะไม่มีเลย 
เหมือนกันกับความคิดถึง ถึงแม้ว่าจะไม่ถูกบอกไป
แต่ก็ใช่ว่าใครบางคนจะไม่รู้สึกเลย
ปล่อยให้อะไรบางอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ  เพราะถึงรามันจะอันตรายแต่มันก็คู่ควรกับขนมปัง




SHARE

Comments