The shadow that I miss...
ความเหงาคือความอ้างว้างที่แย่ยิ่งกว่าอะไร

   เป็นเด็กมหาลัยมาได้ครึ่งเทอมแล้ว ฉันคิดว่ามันแปลกและสนุกดี ฉันไม่ใช่คนชอบเที่ยว วันๆ นอกจากไปเรียน กินข้าว ก็มีแต่นอนกลิ้งบนที่นอน ใช้ไวไฟแรงเว่อร์ของหอเล่นเกม ทำการบ้าน นอน แล้วก็ตื่นมาเรียน วนอยู่แบบนั้น ดูไร้สีสันสิ้นดี แต่คนโลกส่วนตัวสูงอย่างฉัน นี่ถือเป็นชีวิตในฝันเลยล่ะ

   ฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองเหงา เพราะฉันชอบอยู่คนเดียวมาตั้งแต่เด็กๆ สมัยก่อนฉันเป็นลูกหลง ห่างจากพี่หลายปี หลังจากนี้ก็ไม่มีน้อง มีแต่หลานที่อายุห่างกันอีกแปดปี ฉันที่อยู่กึ่งกลางจึงต้องเล่นคนเดียวเสมอ มันก็ชินชาล่ะมั้ง

   วันนั้นฉันวานแม่เอาเครื่องคิดเลขกับร่มมาให้ ใกล้สอบแล้วฉันต้องพึ่งมันมาก เพราะความโง่คณิตจะให้ไปนั่งคิดเองคงได้ตายก่อน

   แม่มาถึง ขับรถคันเดิม ฉันเดินเข้าไปนั่ง พากันไปซื้อของทำงานก็พากันไปหาของกิน จบลงที่เอ็มเคหน้าหอพักเพื่อน เรานั่งกินกันสองคน แต่ของที่สั่งก็ปาไปหนึ่งพันบาทถ้วนๆ

   ฉันมองแม่ที่นั่งทานมังสวิรัติข้างหน้าฉัน จู่ๆ ในใจก็ทั้งคิดถึงทั้งเต็มตื้นไปหมด นานแล้วนะที่ไม่ได้เห็นแม่ หลังจากมาอยู่หอ ฉันก็ติดงานจนแทบไม่ได้กลับบ้าน ไม่รู้เลยว่าจะติดงานตอนไหนอย่างฉุกละหุกอีก พอเห็นหน้าแม่ มองริ้วรอยความชราของแม่ ใจฉันก็หนักหน่วง

   จนกระทั่งแม่พาฉันมาส่ง ท่านยิ้มลา ส่วนฉันก็ฝืนยิ้มกลั้นน้ำตา แม่คงคิดถึงฉันมาก มักจะถามบ่อยๆ ว่าจะกลับเมื่อไร ฉันก็ไม่รู้จึงได้แต่เลื่อนวันกลับมาตลอด แม่คงเหงาที่ต้องอยู่บ้านคนเดียว จากที่มีฉันให้คอยดุว่า ตอนนี้กลับต้องอยู่บ้านกว้างๆ กับหมาซนๆ สองตัว

   นับแต่ฉันมาเรียน แม่ก็ออกไปเที่ยวบ่อย ถ่ายรูปมาอวดบ้าง ทักมาหาบ้าง แต่ก็ไม่เคยทักมาตอนกลางวัน แม่รํว่าฉันติดเรียนจะไม่เปิดโทรศัพท์ แม่ก็ไม่โทรหา ฉันพยายามโทรหาท่านทุกวันหลังเรียนเสร็จ อย่างน้อยก็บรรเทาความคิดถึง ไม่มีอะไรพูดกัน ฉันก็ยังอยากได้ยินเสียงว่าแม่สบายดี

   ฉันเดินขึ้นตึก มองออกไปที่หน้าต่าง เห็นรถคันสีส้มแดงขับออกจากมหาลัย ใจก็เหงาขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ ต่อให้ต้องบินจากรังไปไกล สุดท้ายบ้านก็คือที่ที่ฉันโหยหาเสมอ

   เงารถคันที่แม่ขับจากไป ใจฉันก็ว้าเหว่ นอนซึมกระทื่ออย่างเหงาหงอย ปรารถนาจะกลับไปเป็นเด็กที่ร้องกระจองอแงในอ้อมกอดของแม่อีกครั้ง

   ที่ฉันไม่เหงา...เพราะไม่ได้เห็นคนที่ฉันรัก แต่เมื่อได้เห็น ฉันก็รู้ทันทีว่าคิดถึงมากแค่ไหน

   เช้าวันถัดมา ฉันก็กดส่งรูปไปแทนความคิดถึง

สวัสดีวันพฤหัส ขอให้สุขภาพแข็งแรงสดใส พบเจอแต่สิ่งดีๆ นะ
           I ALWAYS MISS YOU, MOM.


SHARE
Written in this book
Book of the Life
บันทึกในหนึ่งชีวิตของเด็กผู้หญิงมึนๆ งงๆ คนหนึ่ง
Writer
Bambie
Somebody knows.
I don't like the rain, but when you gave me an umbrella with a smile... In that second, I fell in love with you. "พื้นที่นี้คือกระดาษและปากกาของเรา"

Comments