โลกใบนี้เงียบ
เห้ย!!!


 เคยรู้สึกว่าโลกแม่งเงียบขนาดนี้รึเปล่าวะ?


เงียบขนาดที่ แม้จะมีเสียงรบกวนรอบตัวที่ดังมากมายแค่ไหน...ยังได้ยินเสียงหัวใจตัวเองชัดเลย


แล้ว...คนเราเวลาสับสน โลกมันจะเงียบหรอวะ


เราว่า...เราสับสนว่ะ


ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นบ้าอะไร นั่งกอดเข่า มองนิ้วเท้าตัวเอง ตั้งคำถามกับตัวเอง


คิดว่าวันนี้ในอนาคตข้างหน้า เรากำลังทำอะไรอยู่ แล้วก็คิดย้อนกลับมาว่า วันนี้ในอดีตมันก็ดีนะ หรือ เมื่อวานในอดีตคือแย่มากเว่ย


คิดถึงคนที่เราเคยรู้จัก เคยทักทาย เคยผ่านมาและแค่ผ่านไป และคิดว่า เรากำลังรอใคร เมื่อถึงทางแยกที่ต้องเจอ


จริงๆแล้ว ถามตัวเองไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาเนอะ...อยากถามเธอมากกว่า


ว่า...ถ้าเกิดเดินถึงทางแยกขึ้นมา เธอจะไปทางซ้าย หรือ ทางขวา ?


แล้วถ้าหาก ทางที่เราเลือกไม่ใช่ทางเดียวกันขึ้นมา เราควรไปด้วยกัน หรือเราควรตามเธอไป แต่ถ้าคำตอบคือไม่...


ก็ไม่เป็นไร...แต่ฉันขอให้ได้เจอเธอที่ปลายทาง (อีกครั้งนึง) ก็พอ


...ยังไงโลกก็เงียบอยู่ดีว่ะ...

ขนาดคุยกับตัวเองโดยไม่ได้เปิดปากแล้ว เสียงความคิด ยังก้องกังวานเลย 


เราว่า...เราก็ยังสับสนอยู่ดีแหละ


ว่าแต่ละวันที่เรามีชีวิตอยู่ไปนี่มันเพื่ออะไรกันแน่วะ เพื่อตามหาความฝัน ไขว่คว้าจุดหมายหรอ?


เห้ย! มันอยู่ไกลมากเลยนะเว่ย ประมาณแบบ เราอยู่บนโลก แต่พยายามเอื้อมมือไปคว้าดาวดวงที่ 2 จากทางขวาอ่ะ


เรายืนอยู่แค่นี้ กระโดดจนเหนื่อยแค่ไหน มันก็ยังไกล ยังไงก็คว้าไม่ได้อยู่ดีป่ะ?


เว้นเสียแต่ว่าเราจะบินไป...ขำเนอะ


แต่ถ้าบินได้ ถึงดาวดวงนั้นเมื่อไหร่ เราก็จะไปถึง Neverland ได้เลยนะ


โลกแห่งความฝันน่ะ สวยงามเสมอแหละ แต่มันจะไม่มีสักวิธีเลยเหรอที่จะให้มันออกมาอยู่ในโลกแห่งความจริง


ไอ้โลกเงียบ ๆ ใบนี้นี่แหละ


โลกที่เรามีเรื่องติดต่อกับคนอื่นมากมาย แต่สุดท้ายก็มานั่ง 1 3 3 5 กับตัวเอง
.
.
.
1 3 3 5 คืออะไร?


มันเป็นสำนวนจีนแปลว่า ไม่มีธุระ อ่ะ คนจีนนี่ก็แปลกเนอะ ชอบคิดอะไรเป็น Code ลับ


แต่ก็ชอบว่ะ สนุกดี


แต่ก็นั่นล่ะน้าาา....เคยไม่มีธุระกับตัวเองป่ะ?


แบบว่า...ยุ่งเรื่องอื่นมากจน ไม่มีเวลามานั่งถามตัวเองว่า เห้ย! แก เป็นไงวะ ช่วงนี้ เหนื่อยอ่ะดิ หลังจากนี้ต้องทำไงต่อดี? หรือ ไปพักมั้ย หรือ รีบทำงานให้เสร็จดีกว่าแก


หรือไม่ก็...ลืมไปเลยว่าตัวเองต้องการอะไร 


ก็เลย
.
.
.
.
ช่างแม่งเลยละกัน


นี่แหละไม่มีธุระกับตัวเอง


ทุกอย่างมันมีกำหนดเวลา ไอ้เราเองก็ปฏิเสธไม่ได้ด้วยนะเว่ย ก็ต้องตามมันไป ตื่นเช้ามาก็เพื่อจะให้กลับไปถึงเวลานอนใหม่อีกครั้ง เป็นงี้ทุกวัน


มันเรียกว่าอะไรนะ อ๋อ...Loop ไง


จนมาถึงวันนี้ วันที่เพิ่งรู้ว่าโลกมันเงียบแค่ไหน


โลกที่มีคนอยู่รอบตัวมากมาย แต่ก็เลือกที่จะไม่คุยกับใคร


บนโลกออนไลน์ ก็มีเพื่อนมากมาย แต่สุดท้าย....ก็เลือกที่จะคุยกับตัวเอง


จริงอยู่...ที่ไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกของเราเท่าตัวเราเองอีกละ


แต่แปลกเนอะ...เรากลับเลือกที่จะเล่าเรื่องราวมากมายให้กับคนอื่นที่เข้าใจเราน้อยกว่าฟังแทน


อันที่จริงการได้คุยกับตัวเองบ้างมันก็รู้สึกดีเหมือนกัน


เพิ่งรู้ว่า ไอ้อาการโลกเงียบเนี่ย มันก็ดีเหมือนกัน มันทำให้รู้อะไรเยอะดี


รู้ว่า...สุดท้ายแล้ว ก็มีแค่ตัวเราเองที่เข้าใจตัวเองมากที่สุด และก็เป็นตัวเอง ที่จะบอกตัวเองว่าควรต้องทำอย่างไรต่อไปกับชีวิตที่ต้องอยู่บนโลกแสนวุ่นวายใบนี้


โลกที่เราหลีกเลี่ยงไม่ได้เลย

.
.
.
.

โลกไม่ได้เงียบอย่างนี้บ่อยๆหรอกนะ
 

ก็ไม่ได้หมายความว่า เราต้องคุยกับตัวเองทุกวัน



แต่ก็ควรจะหาเวลา ถามใจตัวเองสักครั้งดูบ้างว่าต้องการอะไร



สำหรับเราน่ะ เราได้รู้ว่า...



“สิ่งที่เราต้องการทุกอย่างมันก็อยู่ที่ตัวเรานี้เอง ไม่เกี่ยวกับคนอื่นหรอก เอามาแบกไว้แล้วยังไงล่ะ เหนื่อยไง...ทำใจให้สบายดีกว่า...” 



“ทำเพื่อตัวเอง...รักตัวเอง”



...เชื่อตัวเอง...
 




แล้วทุกอย่าง...จะดีเอง





แต่ยังไงก็ต้องขอ



ขอบคุณโลกเงียบๆใบนี้นะ



^ ^


18-19/09/15

I AM PIMMIE►
SHARE
Written in this book
โลกใบนี้...这个世界...
When you feel this world is so XXX [Since 2015]
Writer
i_am_pimmie
ดอกหญ้าแห่งจินตนาการ
หัวร้อน นอนน้อย เกรี้ยวกราด I AM PIMMIE▶

Comments