[SF] On The Other Side Of The Feeling (Gaeun x Eunbi) - 3
 
ตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อกลางวัน เย็นวันนั้นอึนบีก็ไม่ได้กลับบ้านพร้อมกาอึน ผ่านหน้าบ้านก็ปิดเงียบเหมือนเจ้าของบ้านยังไม่กลับและแน่นอนวันเสาร์ที่นัดกันไปกินไอติม อึนบีก็ไม่โผล่มาเช่นกัน พอโดนน้องๆ ถามว่าทำไมอึนบีไม่มาด้วย กาอึนก็เลี่ยงที่จะตอบตลอด มีแต่มิรุที่สังเกตเห็นว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นกับทั้งคู่แน่ๆ เพียงแค่เธอไม่กล้าพูดออกไป แค่ความงี่เง่าของเธอไปทำให้เพื่อนสองคนทะเลาะกันก็แย่พออยู่แล้ว ให้ไปถามต่อหน้าคนอื่นๆ อีกแบบนี้น่าจะแย่ไปกันใหญ่


จริงๆ มิรุอยากจะหาโอกาสคุยกับกาอึนในวันนั้นเลย พอเห็นกาอึนดูซึมๆ ก็เลยไม่กล้าพูด ปล่อยให้พี่เขากินไอติมและเฮฮากับน้องๆ ต่อไป ถ้าเธอทำให้พี่เขามีความสุขได้เพื่อเป็นการไถ่โทษกับเรื่องที่เธอจะทำกับกาอึนในอนาคตเธอก็ทำ


เที่ยวกันพอใจก็ถึงเวลากลับบ้าน มิรุแยกไปเพราะบ้านอยู่คนละทาง กาอึนเลยต้องเดินกลับไปกับยุนจิน และถึงยุนจินจะดูซื่อบื้อในบางเรื่องแต่ก็สังเกตเห็นตลอดแหละว่ากาอึนมีอะไรแปลกๆ เพียงแค่เธอไม่ถาม เธอรู้ว่าถ้ากาอึนอยากจะพูดเดี๋ยวก็พูดออกมาเอง แค่จะพูดตอนไหนก็ต้องรอดูเอาและกาอึนไม่ใช่พวกที่จะเก็บอะไรไว้ได้นานอยู่แล้ว


มันเป็นวันหยุดที่ไม่มีกาอึนมานั่งเล่นอยู่ที่บ้าน เป็นเย็นที่ไม่มีกาอึนมาคอยวุ่นวายในครัว เป็นเช้าวันจันทร์ที่ไม่มีกาอึนมาเคาะประตูรับไปโรงเรียน เป็นความรู้สึกที่เคว้งคว้างและเธอจะไม่มีวันชิน


วันนี้อึนบีเลือกจะตื่นเช้ากว่าปกติ ไม่ใช่ว่าเธอกลัวจะโดนหักคะแนนมาสาย เรื่องนั้นคงเป็นไม่กี่เรื่องที่เธอจะชินได้ในตอนนี้ เธอแค่ไม่อยากไปโรงเรียนแล้วบังเอิญเจอกาอึนระหว่างทางแค่นั้นเพราะเธอไม่รู้ว่าจะรับมือกับสถานการณ์นั้นอย่างไง ไม่รู้ว่าเป็นครั้งแรกในรอบกี่เดือนที่เธอเดินมาขึ้นรถเมล์ไปเรียนเองแบบนี้แทนที่จะได้ซ้อนจักรยานกาอึนไปแบบเคยทุกวัน ทางด้านกาอึนเองก็คิดเหมือนกันว่านี่เป็นครั้งแรกหรือเปล่าที่จักรยานเธอเบาลงและเสื้อกันหนาวสีชมพูตรงตะกร้าหน้ารถไม่ได้ถูกหยิบไปใช้


มันเป็นเวลาพักกลางวันที่อึนบีนั่งกินข้าวอยู่บนห้องเรียนคนเดียวและเป็นเวลาพักกลางวันที่กาอึนต้องมานั่งกินข้าวกับพวกยุนจินชีอันแทน เป็นครั้งแรกที่กาอึนรู้สึกเหมือนขาดบางอย่างที่เคยมีตลอดไป บางอย่างที่เธอไม่เคยสนใจเลยตอนมีมันอยู่ข้างๆ และตอนนี้พอไม่มีมันอยู่แล้ว เธอก็พึ่งมารู้ตัวว่าตัวเองรู้สึกแย่แค่ไหน แย่กว่าเดิมอีกที่เธอเป็นคนทำมันหลุดมือ มันเป็นวันที่เธอครึ้มใจพอๆ กับฟ้าที่กำลังครึ้มฝนอยู่ตอนนี้


"ทำไมวันนี้พี่ถึงมากินข้าวกับพวกเราล่ะเนี่ย" ชีอันเอ่ยทักทันทีที่กาอึนวางกล่องข้าวแล้วนั่งลงตรงหน้าเธอ "พี่อึนบีไปไหนอ่ะ"


"ไม่รู้"


"แล้วทำไมไม่ไปนั่งกับมิรุอ่ะ" คำพูดต่อไปที่ชีอันกำลังจะพูดออกมาทำเอายุนจินอยากจะคว้าตะเกียบมาจ้วงคอเพื่อนซะให้ได้ "เลิกกันแล้วอ่อ"


"เป็นอะไรอ่ะพี่" พอเห็นกาอึนไม่ตอบ สุดท้ายยุนจินก็เอ่ยถามออกไป ถึงจะอยากให้รอพี่เขาพูดออกมาเองมากกว่า แต่ทำไงได้ คนข้างๆ ไม่ปกติซะขนาดนี้ เธอก็ต้องอยากรู้อยู่แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น "มีเรื่องไรป้ะเนี่ย"


"เห้อ..." กาอึนลูบหน้าเบาๆ เป็นการข่มตัวเองให้ใจเย็นลง "พวกแกว่าฉันก็ได้คบว่ามิรุแล้ว ฉันก็ควรดีใจใช่มั้ยวะ แบบลืมเรื่องอื่นๆ แล้วเริ่มต้นใหม่กับคนนี้ ควรมีความสุข ไม่ควรมานั่งทำหน้าตาบอกบุญไม่รับอยู่อย่างนี้มั้ยวะ"


"มันก็จริงนะ" ชีอันเริ่มทำหน้าจริงจังขึ้นมาเพราะบรรยากาศเริ่มอึมครึมพอๆ กับท้องฟ้าตอนนี้ "แล้วมันมีเรื่องอะไรไม่สบายใจอ่ะ"


"บอกไม่ถูกว่ะ... ไม่รู้ดิ" กาอึนเขี่ยข้าวในกล่องไปมาพลางหาคำพูดที่จะมาอธิบายความรู้สึกของตัวเองตอนนี้ให้น้องๆ ได้ฟัง "รู้สึกว่ามันไม่ใช่อ่ะ"


"ทำไมอ่ะ ปกติพี่ก็ปล่อยไปแล้วก็ไปหาคนใหม่ไม่ใช่อ่อ คราวอี้เหรินพี่ก็เป็นแบบนี้นิ่ พยายามจีบแทบตาย พี่อึนบีช่วยจนไม่รู้จะช่วยยังไง จะได้คบอี้เหรินแทนพี่แล้วด้วยซ้ำ แต่พี่คบได้ไม่ถึงเดือนก็เลิกกันเพราะพี่บอกว่ามันไม่ใช่ สุดท้ายก็มานั่งจับเจ่าอยู่กับพี่อึนบีเหมือนเดิม" ยุนจินในโหมดจริงจังกับการพูดจาที่มีเหตุผลทำเอาชีอันและกาอึนแปลกใจได้ตลอด บางทีกาอึนก็คิดว่าเด็กที่นั่งอยู่ข้างๆ ตัวเอง แกล้งทำตัวซื่อบื้อ ให้เธอตายใจหรือเปล่านะ "หรือเรื่องมันไม่ได้แค่พี่มิรุใช่มั้ย"


"ทะเลาะกับพี่อึนบีหรอ" ชีอันมองคนที่นั่งตรงข้ามที่เงียบไปหลังจากเธอเอ่ยออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา "จริงดิ กับพี่อึนบีเนี่ยนะ"


"ไปทะเลาะกันดะ.."


ขณะที่ยุนจินกำลังจะถามว่ากาอึนไปทะเลาะกับอึนบีได้ยังไง ก็มีการสนทนาของเด็กกลุ่มหนึ่งที่เดินผ่านดังแทรกขึ้นมาดึงความสนใจของพวกเธอทั้งกลุ่มไปก่อน


"เออ ได้ยินป้ะ เขาว่าพี่กาอึนมีแฟนตัวจริงแล้วอ่ะ พวกที่พยายามจีบนี่นกบินกันว่อนเลย"


"มิรุอ่ะนะ คบกันแล้วหรอวะ เห็นว่าไปเที่ยวด้วยกันนิ่"


"ไม่ใช่ดิ พี่อึนบีต่างหาก เพื่อนสนิทพี่เขาอ่ะ"


"เอ้า ถ้าพี่เขามีแฟนอยู่แล้วทำไมยังไปเที่ยวกับมิรุอ่ะ"


"มิรุเข้าหาพี่เขาก่อนไม่ใช่หรอ"


"สงสารมิรุนะ อุตส่าห์ชอบพี่กาอึนจริงๆ"


"สงสารพี่อึนบีเหอะ แฟนตัวเองเจ้าชู้ขนาดนี้ แต่ก็นะเป็นฉันก็เอาวะ มิรุทั้งคน"


"หรือพี่อึนบีเขาก็รู้วะ ว่าแฟนตัวเองมีคนอื่นแต่ก็ปล่อยไปอ่ะ"


"บ้า ใครจะไปทำแบบนั้น"


"เอ้า ก็ไม่ใช่แค่ครั้งนี้นี่หว่า ครั้งก่อนๆ ก็มีนี่ อย่างตอนอี้เหรินอ่ะ พี่เขาช่วยพี่กาอึนจีบเองเลยนะ"


"เป็นแฟนเก็บล่ะมั้ง แบบคนแก้เหงาอะไรเงี้ย"


"ความรักทำคนฉลาดๆ กลายเป็นคนโง่ไปเลยเนาะ"


"เฮ้ย พูดอะไรพร่อยๆ แบบนั้นวะ" 


อาจจะเพราะกาอึนนั่งหันหลังให้อยู่เลยไม่ได้สังเกตเห็น สองคนนั้นถึงกล้าพูดออกมา แต่ไม่ทันที่ชีอันจะลุกไปหาเรื่อง นักเรียนสองคนนั้นก็รีบเลี้ยวหนีไปทางอื่นซะก่อน


กาอึนลุกขึ้นทิ้งกล่องข้าวและทุกอย่างแล้วเดินตรงไปไหนสักที่แบบไม่บอกไม่กล่าว ยุนจินกำลังจะเดินตามไป แต่ชีอันร้องห้ามเพราะฝนก็เริ่มลงเม็ดทำให้พวกเธอต้องมาช่วยกันเก็บข้าวของที่รุ่นพี่ทิ้งเอาไว้ ยุนจินยีหัวตัวเองอย่างหัวเสียและช่วยเพื่อนกวาดเอาทุกอย่างลงกระเป๋าก่อนพยายามวิ่งตามกาอึนไป


กาอึนมุ่งไปหาอึนบีที่ห้อง เธอเดินชนใครก็ไม่ได้แม้แต่สนใจจะหันมาขอโทษเลยด้วยซ้ำ อึนบีที่นั่งเหม่อมองฝนที่เริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ จนเหมือนพายุเข้า โดยไม่รู้ตัวหรอกว่าพายุจริงๆ กำลังเดินเข้ามาหาถึงที่ กาอึนเดินเข้าคว้าแขนอึนบีให้ลุกขึ้นท่ามกลางสายตาของคนที่อยู่ในห้อง


"ขอคุยด้วยหน่อย"


อึนบีเลิกพยายามจะยื้อแขนคืนและปล่อยให้กาอึนพาเดินไปที่เงียบๆ แทน พวกเธอไม่เคยได้จับมือกันดีๆ เลยสักครั้ง ต้องบอกว่ากาอึนไม่เคยจับมือเธอเลยมากกว่า มากสุดก็แค่ข้อมือเหมือนตอนนี้


"ขอแขนคืนได้ยัง" อึนบีดึงแขนคืนและกาอึนก็ยอมปล่อย "อะไรของแกอีก"


"แกเอาเรื่องที่แกชอบฉันไปพูดใช่มั้ย เขาลือกันให้ทั่ว ถ้ามิรุรู้จะทำยังไง"


"ฉันเปล่า มาหาเรื่องกันทำไมเนี่ย" อึนบีกอดอก ตอนนี้เธออยู่ตรงระเบียงทางเดินชั้นล่างของตึกเพราะลมฝนที่พัดทำให้เธอเริ่มหนาวขึ้นมา "ฉันก็พยายามอยู่ห่างๆ แล้วไง แกยังไม่พอใจอะไรอีก"


"ไม่พอใจที่แกเอาเรื่องเราไปพูดไง"


"ฉันไม่ได้พูด"


"ก็วันนั้นมีแค่แกกับฉันที่อยู่ด้วยกันหรือมีคนอื่นรู้อีกล่ะ"


"งั้นก็คงแกเป็นล่ะมั้ง"


ไม่เข้าใจเลย ทำไมกาอึนก็ต้องมาทำให้เรื่องมันแย่ลงไปอีก แค่มองหน้ากันแทบไม่ติดก็แย่พออยู่แล้ว


"อย่ามาทำเป็นเล่น"


"ทำไมแกถึงไม่เข้าใจ ฉันไม่ได้ทำ แกนั่นแหละพยายามจะทำอะไร ทำให้ฉันเกลียดแกหรือไง มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก ยังไงฉันก็รักแกอยู่ดี ความรู้สึกมันไม่ได้ลืมกันง่ายๆ ขนาดนั้นนะ" อึนบีเริ่มจะร้องไห้แข่งกับท้องฟ้าในตอนนี้ หยดน้ำตาของเธอที่พยายามจะห้ามไม่ให้ไหลก็ปรากฏออกมาต่อหน้ากาอึนอยู่ดี "การที่รู้มาตลอดว่าแกไม่รักฉัน การที่ฉันช่วยให้แกไปรักกับคนอื่น ทุกครั้งที่แกทำฉันเสียใจ ฉันยังทนรักแกมาได้ถึงขนาดนี้ ไม่เข้าใจหรือไง!! แค่นี้มันไม่ได้เจ็บไปมากกว่าครั้งก่อนๆ สักเท่าไรหรอก!!"


"หยุดพูดว่ารักฉันสักที!!"


กาอึนคว้าแขนอึนบีแล้วกระชากเข้ามาใกล้ๆ เป็นตอนเดียวกับที่ยุนจินที่วิ่งตามมาพร้อมกับชีอัน เข้ามาช่วยดึงกาอึนแยกออกจากอึนบีที่ร้องไห้จนท้องฟ้าที่หลั่งน้ำฝนยังต้องยอมแพ้


"พี่กาอึน!!" ยุนจินพยายามเรียกสติกาอึนไม่ให้ทำร้ายอึนบีไปมากกว่านี้ แต่ดูเหมือนคนเป็นพี่จะไม่ได้ฟังเลยแม้แต่น้อย "พอแล้ว!!"


"มันเป็นเพราะแกนั่นแหละ ถ้าแกไม่พูดว่ารักฉัน เรื่องมันก็ไม่เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือไง!!!"


"ใช่...ถ้าฉันไม่บอกชอบแก ถ้าฉันเก็บความรู้สึกรักแกที่แทบจะล้นทะลักออกมาตลอดเวลา ความรู้สึกที่ไม่พอใจเวลาแกอยู่กับคนอื่นไว้ได้ เรื่องมันคงไม่เป็นแบบนี้" อึนบีสะบัดมือของชีอันที่พยายามจะมาลูบปลอบให้เธอใจเย็นลงออกแล้วยกมือขึ้นมากอดตัวเองไว้แทน "แต่ฉันทำไมได้ไง... ความอดทนของฉันมันก็มีจำกัดนะกาอึน ขอโทษที่ความเห็นแก่ตัวของฉันทำให้เรื่องมันแย่ไปหมด ฉันขอตัวนะ.."


"พี่อึนบี!!" ชีอันร้องเรียกอึนบีเดินเดินตากฝนออกไปแบบนั้น แต่ตัวเธอก็ไม่มีร่มจะตามไปบังให้ สายตาพยายามกวาดหาอะไรที่มันจะกันฝนได้ในตอนนี้แต่ก็ไม่มี "โธ่เว้ย!!"


"เป็นบ้าอะไรของพี่วะ!!" ยุนจินผลักคนตรงหน้าเสมือนว่ากาอึนไม่ใช่รุ่นพี่ของเธอ "พี่ไม่คิดหรือไงว่าที่ตัวเองทำมันเกินไปน่ะ ทำไมไม่ลองมองในมุมมองของพี่อึนบีเขาบ้าง ลองคิดดูสิ เขาก็เหมือนพี่ไม่ใช่หรือไง เขาก็แค่แอบชอบคนคนนึงและพยายามให้ได้ความรักนั้นมา ทำไมไม่ลองมองแบบนี้!! เผื่อพี่จะเห็นใจพี่อึนบีเขามั่ง ก่อนจะพูดอะไรไปไม่คิด!!"


ยุนจินผลักกาอึนอีกรอบและทิ้งให้กาอึนยื่นนิ่งอยู่แบบนั้น ชีอันต้องเลือกตามยุนจินไปอย่างช่วยไม่ได้ ตอนนี้พวกเธอควรปล่อยให้กาอึนได้ทบทวนตัวเอง ...กาอึนรู้ตัวว่าเธอโกรธแบบไร้สติและทำตัวไม่มีเหตุผลสุดๆ เธอเริ่มจะเข้าใจตัวเองขึ้นมาแล้วว่าทำไมเธอถึงโกรธคนตัวเล็กนั่นนัก เพราะอึนบีมีผลกับเธอมากเกินไป มีผลกับทุกความคิดทุกการกระทำ ในทุกๆ อย่าง ทุกๆ เรื่อง เธอหยุดคิดถึงอึนบีไม่ได้ หยุดคิดถึงสิ่งที่เธอทำกับอึนบีไม่ได้ เธอโกรธที่อึนบีเธอมีอิทธิพลกับเธอทั้งที่มันไม่ควรจะเป็นแบบนั้น มันเหมือนกำลังบอกว่าเธอนั่นแหละเป็นฝ่ายผิดที่ทำให้อึนบีเสียใจ ยิ่งเห็นอึนบีโทษตัวเองแล้วร้องไห้แบบนั้นเธอยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่เพราะมันทำเธอเจ็บ ถ้าเธอไม่รู้สึกอะไรกับอึนบี เธอก็ไม่ควรเป็นแบบนี้สิ


กาอึนทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง น้ำตามันไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้และมันกลายเป็นวันที่เธอรู้สึกเกลียดตัวเองที่สุด..



กลางวันนี้กาอึนก็นั่งกินข้าวคนเดียวอีกตามเคย เธอไม่อยากไปนั่งกับยุนจินแล้วก็ชีอันเพราะดูเหมือนน้องๆ จะยังโกรธเธอไม่หาย ตอนนี้กาอึนก็ไม่ได้คุยกับมิรุแล้ว แต่ก็ไม่ได้เคลียร์กันให้ชัดเจนและดูเหมือนอีกฝ่ายก็ไม่ได้เป็นเดือดเป็นร้อนสักเท่าไรเพราะไม่ได้ติดต่อมา เธอก็แปลกใจตัวเองนะที่เธอตัดใจจากคนที่ชอบง่ายขนาดนั้น เหมือนมันไม่ได้มีแค่ไม่ใช่สเปคแต่มันมีอื่นเหตุผลที่เธอไม่รู้ว่ามันคืออะไร


เป็นเวลาสามวันแล้วที่กาอึนไม่ได้เห็นหน้าอึนบี เป็นเวลาเกือบทั้งอาทิตย์ที่เธอเอาแต่คิดมากจนแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน เป็นทุกวันที่เธอต้องคอยบอกแม่ว่าไม่ต้องทำข้าวเผื่ออึนบีและหาข้ออ้างโง่ๆ มาอ้างแม่ว่าไม่ได้ทะเลาะกัน พอจะหายหน้าก็หายไปง่ายๆ แบบนี้เลยหรือไง อยู่โรงเรียนเดียวกัน บ้านก็ใกล้กันแท้ๆ แต่เธอเป็นคนไล่อึนบี แล้วทำไมเธอต้องมานั่งคิดมากอยู่แบบนี้ด้วยล่ะ


นี่เธอเผลอทำหน้าเครียดใส่กล่องข้าวอีกแล้วหรือเปล่านะ ให้ตายสิ กาอึนไม่ได้ขี้หงุดหงิดแบบนี้สักหน่อย ขี้หงุดหงิดนั่นมันอึนบีต่างหาก.. อึนบีอีกแล้ว ในหัวเธอทำไมถึงมีแต่อึนบีล่ะ เธอเริ่มจะโมโหคนที่หายหน้าหายตาไปขึ้นมาอีกรอบเพราะมาทำให้เธอไม่เป็นตัวของตัวเองแบบนี้


"ไงพี่ นั่งหน้าดำคร่ำเครียดเชียว" ขณะที่กำลังจะทึ้งหัวตัวเองอยู่รอมร่อ ชีอันก็มาหย่อนตัวลงนั่งที่ตรงข้ามเธอพอดี "สภาพดูไม่ได้เลยนะ อย่างกะไม่ได้นอนมาเป็นปี"


"จะมาด่าอะไรอีกล่ะ "


"บ้า ฉันไม่ใช่ไอ้ยุนจินสักหน่อย " ชีอันเลื่อนแก้วกาแฟเย็นมาให้กาอึน ซึ่งกาอึนก็รับไปแต่โดยดี "เครียดเรื่องพี่อึนบีหรอ หรือพี่มิรุ?"


"ไม่ใช่มิรุ แล้วก็อย่าพูดถึงอึนบีได้มะ"


"ทำไมล่ะ มันทำให้พี่นึกถึงความงี่เง่าของตัวเองที่ไปทำร้ายพี่เขาหรอ"


ครั้งนี้คงเป็นฝ่ายชีอันที่อยากจะดึงหลอดในแก้วกาแฟมาจ้วงคอยุนจินที่พึ่งมาถึงก็พ่นอะไรของมาไม่ดูหน้ากาอึนเลยสักนิด


"ถ้าจะมาหาเรื่องก็ไปนั่งไกลๆ ไป"


"ฉันพูดผิดตรงไหน ก็ถ้าพี่ไมได้เครียดเรื่องพี่มิรุ ก็ต้องเป็นเรื่องพี่อึนบีไม่ใช่หรือไง มีไม่กี่เรื่องหรอกที่ทำพี่เป็นแบบนี้ แฟนไม่ก็คนที่รักมากกว่าแฟน"


"แกจะสื่ออะไร" กาอึนขมวดคิ้วจนมันแทบจะติดกันเป็นอันเดียว ทำไมเธอต้องมารู้สึกเหมือนมีอะไรมาทิ่มแทงใจเพราะคำพูดที่ชวนเข้าใจยากของยุนจินด้วยล่ะ


"เปล่านี่" ยุนจินหันไปดูดน้ำแล้วเลี่ยงมองไปทางอื่นแทน "ก็พูดไปงั้น เผื่อพี่จะคิดได้มั่ง"


"จะว่าไป พี่อึนบีไม่มาเรียนสองสามวันแล้วอ่ะ" ชีอันพูดขึ้นทำลายความอึดอัดของบรรยากาศตรงหน้า "พี่ไม่ลองไปดูที่บ้านหน่อยหรอ"


"ใครจะไป.."


"เฮ้อพี่ เลิกเก๊กเหอะน่ะ ถามจริงนะ พี่คิดยังไงกับพี่อึนบีกันแน่ พี่เกลียดเขาขนาดนั้นเลยหรอ แค่เพราะเขาชอบพี่อ่ะนะ"


ชีอันสูดหายใจและพูดออกไป เธอทนเห็นกาอึนกับอึนบีทะเลาะกันและทนเห็นกาอึนกับยุนจินเย็นชาใส่กันไม่ไหวแล้ว


"มันไม่ใช่แค่นั้นดิวะ นั่นเพื่อนสนิทฉันนะ แต่เราจะกลายเป็นเพื่อนกันไม่ได้แล้ว แกเข้าใจมั้ย"


"แล้วยังไงอ่ะ พี่ไม่ลองมองพี่อึนบีในมุมใหม่ๆ มั่งหรอ พี่ไม่ลองรักพี่เขามั่งหรอ ไม่ลองคิดดูอ่ะ ตอนพี่ป่วย ตอนพี่อกหัก ใครปลอบพี่ อยู่ข้างๆ พี่ พี่ตัดใจจากแฟนคนก่อนๆ ได้เร็ว ไม่ใช่เพราะว่าพี่มีพี่อึนบีอยู่ด้วยตลอดหรอ แล้วตอนนี้พอเขาไม่อยู่พี่ก็มานั่งเป็นยีราฟหงอยอยู่แบบเนี้ย …แล้วก็ใครรู้ใจพี่ที่สุด ใครที่พี่ซื้อของแล้วนึกถึงเขาก่อนแฟนพี่ ใครอยู่ในความคิดพี่ตลอดเวลา ถึงพี่จะไม่รู้ตัวแต่พี่ลองดูคนที่อยู่ข้างๆ พี่ ที่พี่มองข้ามเขาไปมั่งนะว่าเขาสำคัญกับพี่มากแค่ไหน แล้ววันนี้พี่เสียเขาไปเนี่ยพี่รู้สึกอะไรบ้างมั้ย ลองคิดดูแล้วกันนะ ฉันว่าพี่ก็ไม่ได้โง่ขนาดนั้น"


"คนที่ฉันมองข้ามหรอ…." เหมือนกาอึนจะเริ่มคิดได้ขึ้นมา คำตอบที่เธอพยายามหามาหลายวัน คำตอบที่ทำไมเธอถึงไม่เป็นตัวเองขนาดนี้ ทำไมต้องเอาแต่นึกถึงอึนบี


"ใช่ ฉันมองดูจากมุมมองของฉัน พวกพี่เหมือนแฟนกันมากว่าเพื่อนสนิทนะ มันให้ความรู้สึกมากเกินกว่านั้นอ่ะ ขนาดพี่ไปเที่ยวกับแฟนพี่ยังเอาพี่อึนบีไปด้วยเลย พี่ทำแบบนั้นเพราะพี่คิดถึงแต่พี่อึนบีไม่ใช่หรือไง ไม่มีใครที่ไหนเขาชวนเพื่อนไปด้วยเวลาไปเที่ยวกับแฟนหรอกพี่"


ชีอันเห็นใจกาอึนนะ บางครั้งคนที่พยายามทำตัวให้ดูจริงจังตลอด เวลามีอะไรมาทำให้เขวหรือเสียศูนย์ มันเหมือนทุกอย่างในชีวิตพังทลายลงยังไงยังงั้น และเธอก็เห็นด้วยว่าคนที่ฉลาดแบบอึนบีก็โดนความรักทำให้กลายเป็นคนโง่ได้เช่นกัน


"แล้วถามจริงนะพี่ " ยุนจินพูดขึ้นมาทำลายความเงียบหลังจากกาอึนเอาแต่จ้องกล่องข้าวสลับกับแก้วกาแฟ เหมือนพยายามจะทบทวนเรื่องต่างๆ "วันนั้นที่พี่โกรธแล้วไปหาเรื่องพี่อึนบีอ่ะ พี่โกรธอะไร โกรธที่คิดว่าพี่อึนบีเป็นคนเอาเรื่องไปพูดแล้วพี่โดนนินทาไปด้วยหรือโกรธที่พี่อึนบีวางตัวไม่ดีจนโดนคนนินทา"


"แกพูดอะไรชวนเข้าใจยากตั้งแต่เมื่อกี้ละนะ ทำไมฉันต้องโกรธที่อึนบีวางตัวไม่ดีวะ"


"ก็ใครจะอยากให้คนที่รักมาโดนคนอื่นว่าร้ายจริงมั้ย แต่พี่ยังไม่ยอมรับใจตัวเองไงว่าพี่ก็รักพี่อึนบี พี่เลยต้องหาเหตุผลอื่นมาโทษแทน …ก็ถ้าพี่คิดได้แล้ว ก็ไปหาซะนะ คนที่เขารักพี่จนยอมทำทุกอย่าง แม้ตัวเองจะเจ็บเจียนตาย "


จะเชื่อก็ได้นะว่ายุนจินกับชีอันแกล้งทำตัวโง่ให้กาอึนกับอึนบีตายใจ เพราะพวกเธอรู้มาตลอดแหละว่าอึนบีไม่ได้มองกาอึนแค่เพื่อน ไม่ต้องไปมองไกลถึงกาแล็คซี่ไหน แค่นั่งอยู่ตรงนี้ก็ดูออก คนอื่นๆ ก็ดูออกไม่งั้นคงไม่มีข่าวลือนั่นออกมาหรอก คนที่ดูไม่ออกคนเดียวคงเป็นตัวกาอึนเองเนี่ยแหละ และที่เธอไม่อยากพูดเพราะอยากรู้ว่าเมื่อไรกาอึนจะรู้ตัวเองว่ามีสิ่งที่สำคัญมากอยู่ข้างๆ แล้วเลิกไปหาสิ่งอื่นสักที ที่พวกเธอมาพูดกับกาอึนในวันนี้ เพราะเบื่อที่กาอึนดูเหมือนคนโง่ที่พยายามควานหาพลอยทั้งที่มีเพชรอยู่ในมือและพวกเธอไม่อยากเห็นเพชรเม็ดนั้นต้องโดนมองข้ามหรือถูกทิ้งขว้างอีกแล้ว


"โทษทีนะ ฝากบอกโค้ชทีว่าวันนี้ไม่ซ้อม" ครั้งนี้กาอึนไม่ได้ทิ้งข้าวของไว้ให้ยุนจินกับชีอันตามเก็บอีก เธอหยิบทุกอย่างใส่กระเป๋า แล้ววางเงินค่ากาแฟไว้ให้ชีอัน "ฉันขอกลับก่อน ขอบใจสำหรับทุกอย่าง" 



ทุกความทรงจำ ทุกความรู้สึก ทุกอย่างที่เธอมีต่ออึนบีแล่นอยู่ในหัวเหมือนกับจักรยานที่เธอกำลังปั่นในตอนนี้ ราวกับม้วนหนังที่เล่นวนไปมาอย่างไม่มีสิ้นสุด...


กาอึนพูดได้ไม่เต็มปากเต็มคำหรอกว่าเธอจำความรู้สึกของวันแรกที่เจอกับอึนบีได้ แต่เธอจำได้ว่าอึนบีนั่งอยู่ข้างหน้าเธอและเป็นคนเก่งคนหนึ่งในห้องเรียน ที่เธอมักจะอาศัยความตัวสูงของตัวเองและความตัวเล็กของอึนบีแอบมองสมุดหาเฉลยอยู่บ่อยๆ ตอนตอบคำถามอาจารย์ไม่ได้ แต่พอถึงวิชาพละคนเก่งคนนั้นกลับชอบนั่งหงอยอยู่ข้างสนาม สะดุ้งตกใจแทบทุกครั้งที่บอลพุ่งผ่านหน้า หลายครั้งที่อาจารย์บังคับให้ลงสนามแล้วโดนบอลตีใส่ กาอึนแอบเห็นใจแขนช้ำๆ นั่นตอนพยายามรับลูก


กาอึนชอบความนิ่งขรึมแต่ก็ดูสดใสนั้นของอึนบี อารมณ์คงคล้ายๆ สายลมอ่อนๆ พัดเบาๆ ไม่แรงเกินไป เธอไม่ชอบความวุ่นวายแต่ก็ไม่ชอบอะไรที่มันเงียบเกินไปเหมือนกัน กาอึนไม่เคยสังเกตตัวเองหรอกว่าเธอเอาแต่มองอึนบีบ่อยมากแค่ไหน เอาแต่มองดูชีวิตประจำวันของอีกคนที่มาแต่เช้าแล้วเข้าเรียน กลางวันนั่งกินข้าวอยู่บนห้อง เย็นก็กลับบ้านด้วยรถเมล์ ชีวิตประจำวันที่เรียบง่ายแต่เธอมีความสุขที่ได้เฝ้าดู กาอึนเข้าหาคนไม่เก่ง ส่วนใหญ่มีแต่คนอื่นที่เป็นฝ่ายเข้าหาเธอ กาอึนเลยไม่ได้คุยกับอึนบีสักครั้ง เธอไม่รู้วิธีเข้าหาอึนบี ไม่รู้วิธีเข้าหาคนที่ดูเงียบๆ และอึนบีก็ไม่เคยเข้าหาเธอเช่นกัน


แต่เช้าวันหนึ่ง เป็นเช้าปกติของเธอที่จะเร่งรีบไปโรงเรียนให้ทันเพราะตื่นสาย เธอกลับเจออึนบีที่กำลังวิ่งอยู่ข้างทาง ไม่รู้เพราะความชอบช่วยเหลือคนอื่นโดยนิสัยหรืออะไร กาอึนกลับกล้าที่จะจอดจักรยานแล้วถามคนที่เธอไม่รู้วิธีเข้าหาว่าไปด้วยกันไหม ตอนแรกกาอึนกลัวอึนบีจะปฏิเสธด้วยซ้ำแต่อึนบีก็ตกลงและขึ้นมาซ้อนท้าย เหตุการณ์ง่ายๆ ในนั้นวันกลับทำให้เธอได้กลายมาเป็นคนที่เข้าออกบ้านอีกฝ่ายได้อย่างตามใจชอบ ไปไหนมาไหนด้วยกัน ตัวติดกันตลอดเวลาจนเป็นกิจวัตร อึนบีกลายมาเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอ คอยดูแลเธอ คอยให้คำปรึกษา คอยช่วยเหลือในทุกๆ เรื่อง แค่มีอึนบีเธอก็ไม่ต้องการเพื่อนคนไหนอีก


แต่เขาว่าคนเรามักมองข้ามความรู้สึกของคนสำคัญใกล้ตัวเราไปและเอาแต่สนใจสิ่งที่เรามองอย่างฉาบฉวย เอาแต่มองหาสิ่งใหม่ๆ โดยไม่คิดว่าสิ่งที่มีอยู่นั้นอาจจะดีอยู่แล้ว การที่มีสิ่งนั้นอยู่ด้วยตลอดทำให้เกิดความเคยชิน ซึ่งทำให้เราคิดไปเองว่าสิ่งนั้นจะอยู่ตลอดไป จนวันหนึ่งมันหายไป ถึงมาคิดเสียดายว่าควรใส่ใจมันมากกว่านี้


และเพราะความเคยชินมันช่างน่ากลัว…กาอึนจึงไม่ได้ใส่ใจอึนบีมากพอ เธอชินกับการมีเพื่อนอยู่รอบตัว ทั้งอึนบี ทั้งคนอื่นๆ ที่เข้าหาเธอ บางทีกาอึนก็นึกอยากลองมีคนรักกับเขาบ้าง อาจจะลำบากตรงที่เธอไม่ได้ชอบผู้ชาย กาอึนรู้ตัวเองเรื่องนี้มานานแล้ว อึนบีก็รู้และเธอก็แปลกใจที่เพื่อนสนิทเธอรับได้ นั่นเป็นครั้งแรกที่เธอขอให้อึนบีช่วยจีบคนที่ชอบ แต่พยายามแทบตายแค่ไหนเพื่อที่จะได้คนที่เธอชอบมา พอคบกันจริงๆ ได้ไม่นานเท่าไรก็เลิก เพราะกาอึนรู้สึกว่าคบไปแล้วมันไม่ใช่ คนที่เข้ามามันไม่ใช่คำตอบที่เธอต้องการเลยพยายามหาไปเรื่อยๆ โดยที่เธอไม่รู้ตัวเองหรอกว่าคำตอบอยู่ใกล้ตัวเธอแค่นี้


หลายครั้งที่กาอึนไม่ชอบเวลามีคนเข้าหาอึนบี เธอคิดว่ามันคงเป็นแค่อาการหวงเพื่อน ในเมื่อเธอตัวติดกับอึนบีตลอดเวลา เลยกลัวว่าถ้าอีกฝ่ายมีแฟนแล้วจะลืมเธอ เธอไม่เคยรู้ถึงความรู้สึกจริงๆ ของตัวเอง เธอไม่เคยได้รู้ถึงความรู้สึกจริงๆ ของอึนบี จนกระทั่งอึนบีพูดออกมาและมันทำให้เธอคิดได้ เป็นความรู้สึกที่เธอไม่เคยได้มองมันจริงจัง ครั้งนี้เธอถึงได้เสียเพื่อนสนิทไป


แต่พอมองย้อนกลับไป ใส่ใจทุกความรู้สึก ทุกอย่าง ในตอนนี้เธอไม่ต้องพยายามไปหาคำตอบที่ไหนมาเติมเต็มแล้ว เพราะคำตอบนั้นเธอก็ควรจะคิดได้แต่แรกแล้วไม่ใช่หรือไง ถ้าเธอสนใจมันสักหน่อย คำตอบที่ว่าทำไมเธอถึงไม่เป็นตัวเอง คำตอบที่ว่าทำไมเธอถึงต้องโกรธเป็นบ้าเป็นหลัง คำตอบของสิ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างขาดหายไป คำตอบที่ทำไมเธอถึงตัดใจจากคนที่ชอบง่ายขนาดนั้น คำตอบของทุกอย่างของทุกเรื่อง คำตอบนั้นมันชัดเจนอยู่ตลอด เพียงแค่เธอไม่ได้ใส่ใจจะนำมันมาตอบ และเธอจะไปหามัน คำตอบที่ถูกต้องเพียงข้อเดียวข้อนั้น

คือเธอ…อึนบี
 


TBC.

ขอโทษที่เมื่อวานไม่ได้อัพนะ จริงๆ ไรท์แต่งจบหมดแล้ว แต่ดันเจอปัญตัวอักษรเกินโควต้า 55555 เลยต้องมานั่งแก้ไข ตัดตอน แต่งเพิ่มไม่ให้ที่ตัดมันสั้นไป สุดท้ายก็อัพไม่ทัน เลยมาอัพเอาตอนนี้นี่แหละ

ใครที่สงสัยทำไมไรท์ชอบอัพดึกๆ เสร็จตอนไหนก็อัพตอนนั้นอ่ะ 55555 ไม่นงไม่นอนอะไรทั้งนั้น

ตอนนี้โม้ได้ยาวเลย โควต้าเหลือเยอะ 55555

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามมาจนถึงตอนนี้นะ เจอกันตอนต่อไป เย่ะ


#มุมมองกาอึนบี
SHARE
Writer
DachshundChan
I'm Radioactive
I'm gonna live until I'm die.

Comments

Shallot
2 years ago
ขำความจะเอาหลอดกาแฟจ้วงน้อง55555 ชีอันหนูจะอ่านใจพี่เค้าทะลุอะไรขนาดนั้นคะลูก เป็นตอนที่ลงลึกไปในความรู้สึกกาอึนมากๆ เอาแต่โกรธจนความโกรธบังตา กระต่ายน้อยเสียใจ ขนาดไหนเนี่ย แล้วคุณมิรุก็ชิ่งหายเลยนะ งอนพี่กั้งแป๊บนึง รู้ตัวช้า จะตามลุ้นต่อไปค่ะ :)
Reply
DachshundChan
2 years ago
เรื่องนี้ชีอันช่ำ ถ้าแม่ไม่ให้เรียนนี่จะไปเป็นหมอดูแล้ว 55555 ให้เวลาพี่กั้งนิดนึงพี่กั้งคิดช้า ให้เวลามิรุตั้งหลักด้วย และขอบคุณที่คอยติดตามนะ
Lucky_17
2 years ago
ชีอันกับยุนจินก็คือกามเทพสุด ช่วยพี่สุด และในที่สุดพี่กั้งเขาก็รู้ใจตัวเองเสียที แงงงง พี่อึนบีจะสมหวังแล้วใช่หรือไม่นะ
Reply
DachshundChan
2 years ago
น้องบอก อีกนิดนี่ถ้าแผงศรใส่ได้คงแผงใส่ไปแล้ว 5555 ไม่ยุ่งยากแถมเร็วดีด้วย