[SF] On The Other Side Of The Feeling (Gaeun x Eunbi) - 2

ย้อนกลับไป 2-3 วันก่อน 

แกว่าน้องเขารักฉันจริงเปล่าวะ 
 
"ห้ะ คิดอะไรของแกเนี่ย"


"ก็มันจริงอ่ะ ช่วงนี้น้องเขาไม่ค่อยสนใจฉันเลยนะ" ชิโรมะ มิรุเท้าคางพลางใช้หลอดคนกาแฟในแก้วที่จืดชืดเพราะน้ำแข็งเริ่มละลาย ให้ความรู้สึกเหมือนความสัมพันธ์ของเธอกับแฟนเด็กอย่างจางวอนยองในตอนนี้ไม่มีผิด "น้องเขาเริ่มเบื่อฉันแล้วแน่เลย แต่ฉันก็ตามใจน้องเขาทุกอย่างเลยนะ"


ซากุระอยากจะเอาหนังสือเรียนตรงหน้าฟาดเข้าขมับเพื่อนสักที ข้อหาคิดมากด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง


"วอนยองก็รักแกตลอดอ่ะ มีแต่แกนั่นแหละที่คิดมากไปเอง" มิยาวากิ ซากุระพยายามปลอบเพื่อนที่กำลังสติแตกเพราะความคิดเองเออเอง


"ใช่สิ ก็แชยอนตามติดแกแจตลอดเลยนี่" มิรุมองค้อนใส่เพื่อน "มองจากกาแล็คซี่แอนโดรเมดายังรู้เลยว่าเป็นแฟนกันอ่ะ"


ซากุระถอนหายใจกับอาการขี้พาลของมิรุและหันไปพึ่งคังฮเยวอนที่นั่งอ่านการ์ตูนอยู่แทน "ดึงสตินางที"


"ใช่ แกมันน่าเบื่อ น้องเขาเบื่อแกแน่ๆ ไปบริหารเสน่ห์มั่งนะ" แค่นั้นคังฮเยวอนก็ก้มลงไปอ่านการ์ตูนต่อ


"เยี่ยมเลย" ซากุระส่ายหัวให้กับเพื่อนแต่ละคน "ไม่ได้ช่วยอะไรเลยไอ้บ้า"


"ใช่มะ แกคิดเหมือนฉันอ่ะฮเยวอน มีใครจีบยากๆ มั่งมั้ย"


"ตลกละ ทำอะไรนึกถึงใจน้องมันมั่งดิ ถ้ามันรู้มันจะคิดยังไง"


"ก็อย่าให้รู้ดิ ว่าไง"


"แหม คือก็ไม่ได้จะอยากยุ่งหรอกนะพี่ แต่เผอิญผ่านมาได้ยิน" อันยูจินที่โผล่มาจากไหนก็ไม่มีใครรู้ ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ มิรุ "รู้จักพี่กาอึนกัปตันทีมวอลเลย์บอลของโรงเรียนมั้ย"


"ก็เคยได้ยินนะ"


"งั้นก็คนนี้แหละ จีบยากแต่มีคนจีบเยอะ" ยูจินว่าพลางเลื่อนหารูปกาอึนให้มิรุดู "พี่จีบได้นี่คงดังไปทั้งโรงเรียน วอนยองต้องแจ้นมาหึงพี่แน่นอน"


"แกว่าไงซากุระ"


"ตามใจแกเลยละกัน ไม่อยากจะยุ่งด้วย" ซากุระเก็บข้าวเก็บของบนโต๊ะแล้วลุกขึ้นก่อนก้มไปประจันหน้ามิรุที่นั่งอยู่ตรงข้าม "ถ้าทะเลาะกันมาฉันไม่ช่วยนะ ไปละ นัดแชยอนไว้" 


มิรุคบกับวอนยองมาได้เกือบปีหนึ่งแล้ว แต่พวกเธอไม่ได้บอกใคร มีแค่เพื่อนสนิทไม่กี่คนที่รู้ เพราะวอนยองขอเอาไว้ น้องไม่อยากให้พ่อแม่รู้เพราะขี้เกียจไปอธิบายและก็ไม่อยากโดนใครล้อด้วย แค่ยูจินกับเยนาก็เหนื่อยใจพอแล้ว ซึ่งแน่นอนมิรุก็ตามใจน้องอยู่แล้ว แต่เขาว่าความรักมันมีจุดอิ่มตัวของมัน จุดจบของการอิ่มตัวนั้นจะไปทางไหนมันก็แล้วแต่คู่นั้นๆ บางคู่อาจจะคบกันเรื่อยๆ โอเคกับความสัมพันธ์ที่ไม่หวือหวา แต่บางคู่ก็อาจจะเลิกกันเพราะอยากเริ่มใหม่ก็ได้นี่และมิรุกลัวว่ามันจะเป็นแบบหลังน่ะสิ


เธอรู้ว่าเธอชอบทำตัวงี่เง่านะ แล้วคิดทำแบบนี้มันยิ่งงี่เง่าไปใหญ่ แต่มันไม่ใช่ความผิดเธอสักหน่อย ก็วอนยองไม่ค่อยสนใจเธอจริงๆ นี่นา เดี๋ยวนี้ชวนไปไหนก็ไม่ยอมไปด้วย บอกว่ายุ่งๆ แล้วจะให้เธอคิดยังไงล่ะ พอถามไปก็เลี่ยงจะตอบตลอด บางทีก็คิดนะว่าถ้าเธอไปมีคนอื่นแล้ววอนยองรู้ น้องจะหึงเธอหรือยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ กัน นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอเข้าหากาอึนโดยไม่รู้ว่าพี่เขาก็สนใจเธออยู่เหมือนกัน



ฉันเกลียดตัวเอง 

อึนบีทิ้งตัวลงนั่งพิงประตู หลังจากเหตุการณ์ที่เธอไปทำตัวงี่เง่าใส่กาอึน ทำไมเธอถึงไปแสดงอาการแบบนั้นใส่อีกฝ่ายล่ะ กาอึนไม่รู้เรื่องอะไรด้วยสักหน่อย มันเหมือนความอดทนกับความสัมพันธ์แบบนี้ของเธอเริ่มจะหมดลงเข้าไปทุกที แค่นิดๆ หน่อยๆ ก็อาการออก


เธอลูบหน้าตัวเองก่อนจะลุกขึ้น อึนบีปวดแปร๊บขึ้นมาบริเวณท้องน้อย เธอเป็นประจำเดือนและมันก็ปวดขึ้นมาเอาอะไรตอนนี้ก็ไม่รู้ เพราะยาเธอหมดไปตั้งแต่เดือนก่อน แต่สุดท้ายอึนบีก็ตัดสินใจเดินไปเอาอาหารแช่แข็งที่แม่ซื้อมาติดตู้เย็นไว้ให้ไปเวฟ ระหว่างรออาหารสุกเธอก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมกินข้าว อย่างน้อยเธอก็ไม่อยากปวดท้องโรคกระเพาะอีกอย่างละนะ


และตอนนี้กาอึนก็กลับมาอยู่หน้าบ้านอึนบีอีกครั้ง หลังจากสถานการณ์ตอนเย็นนั่นยังกรุ่นๆ อยู่เลย แม่เธอให้เอาข้าวผัดมากินกับอึนบี เพราะทำไว้เยอะ แม่ก็อ้างไปงั้นแหละ ทุกครั้งแม่ก็ทำเผื่ออึนบีตลอดอยู่แล้ว เธอเข้าไปเคาะประตู รอสักพัก แต่อึนบีก็ไม่ยอมมาเปิดประตู กาอึนจึงตัดสินใจลองเปิดประตูและพบว่ามันไม่ได้ล็อค เธอเห็นอึนบีนั่งฟุบอยู่กับโต๊ะกินข้าว นั่นทำเอาใจเธอตกไปที่ตาตุ่ม


"เป็นอะไรเปล่าเนี่ย"


กาอึนเดินเข้าไปสะกิด อึนบีสะดุ้งแล้วดีดตัวขึ้นมา แต่นั้นกาอึนก็โล่งใจ ทางด้านอึนบีพอเห็นว่าเป็นกาอึนก็ฟุบลงไปนอนต่อ


"เปล่า"


"หรอ ดูไม่ค่อยดีนะ" กาอึนเอาข้าวผัดของเธอและอึนบีวางบนโต๊ะ พลางนั่งลงที่ข้างๆ "แม่ให้เอาข้าวมาให้ กินไรยัง"


กาอึนเหลือบไปเห็นกล่องอาหารแช่แข็งที่ยังคงอยู่ในไมโครเวฟก็ถอนหายใจ "ยังไม่ได้กินสินะ"


"อื้อ...แล้วมาทำไม"


"ก็พึ่งบอกไปว่าแม่ให้เอาข้าวมาให้ไง... ไหวป้ะเนี่ย ไม่สบายหรอ แล้วอยู่บ้านคนเดียวก็ไม่ล็อคบ้านนะ ถ้าไม่ใช่ฉันเปิดเข้ามาจะทำไง"


"เป็นคนอื่นยังจะดีกว่านะตอนนี้" อึนบีพึมพำอยู่กับโต๊ะ ทำให้กาอึนได้ยินไม่ถนัด เธอไม่เข้าใจอึนบีตอนนี้ จนเริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมาเหมือนกัน


"ห้ะ แกเป็นไรเนี่ย เป็นไรก็ไม่ยอมพูด"


"ก็ไม่ได้เป็นไร"


"เงยหน้ามาคุยดีๆ ก่อนได้มั้ย อึนบี"


"แกจะมาเซ้าซี้ฉันทำไมเนี่ย จะบ่นอะไรนักหนา แล้วแกนั่นแหละจะเข้าบ้านคนอื่นก็หัดเคาะประตูก่อนได้มั้ย แกจะมาเป็นห่วงอะไร ทำไมต้องมาทำอะไรให้มันยากขึ้นอยู่เรื่อย!!"


"ก็เคาะแล้วไง....แกเป็นอะไรตั้งแต่เย็นแล้วเนี่ย"


"เอ่อ.. ขอโทษ" พอเห็นกาอึนขมวดคิ้วแล้วมองมาอย่างไม่เข้าใจหลังจากที่เธอโวยวายใส่ อึนบีก็ได้สติ วันนี้เธออารมณ์เสียใส่กาอึนไปสองรอบแล้วนะ "คือเป็นประจำเดือนอ่ะ ปวดท้องอยู่เลยหงุดหงิดง่ายไปหน่อย.."


กาอึนเองก็ถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไรของวันแล้วไม่รู้ "แล้วกินยายัง"


"ยัง ไม่มียา"


"งั้นกินข้าวซะ เดี๋ยวปั่นไปเอายาที่บ้านมาให้"


กาอึนลุกแล้วตรงดิ่งออกจากบ้านไปไม่สนคำค้านของอึนบีเลยสักนิด และก็ได้แต่ผลัดกันถอนหายใจ อึนบีรู้ว่ากาอึนไม่พอใจเธออยู่แน่นอนและกาอึนรู้ว่ามันไม่ได้มีแค่นั้นแน่ๆ ที่อึนบีหงุดหงิด


อึนบีนั่งกินข้าวตามที่กาอึนบอก ขืนเธอไม่กินเดี๋ยวกาอึนได้บ่นเธออีกแน่ ผ่านไปสักพักกาอึนก็กลับมาพร้อมยาและกระเป๋าน้ำร้อน แต่เธอพึ่งฝืนกินไปได้ครึ่งจานเท่านั้น


"กินให้หมดสิ" กาอึนวางกระเป๋าน้ำร้อนไว้บนโต๊ะและเดินไปเทน้ำให้อึนบี "แล้วกินยาด้วย"


"อิ่มแล้วไม่ได้หรอ"


กาอึนยอมพยักหน้า ไปบังคับอึนบีเดี๋ยวก็ได้โดนโวยวายอีกรอบ ซึ่งครั้งนี้เธออาจจะหมดความอดทนก็ได้ "งั้นก็กินยาซะ"


"แกไม่กินข้าวแกหรอ"


"กินดิ หิวจะตายอยู่แล้ว"


"งั้นฉันไปอาบน้ำก่อนนะ"


"ตามสบาย"


"พูดอย่างกะเป็นบ้านตัวเอง"


เห็นกาอึนยิ้มออกเธอก็โล่งใจขึ้นมาหน่อยนึง นึกว่าจะโดนโกรธซะอีก พอกาอึนเห็นว่าอึนบียังยืนมองอยู่ก็ไล่ให้ไปอาบน้ำ แล้วเดินไปหยิบจานมาใส่ข้าวของตัวเอง


อึนบีออกมาจากห้องน้ำก็ไม่เห็นกาอึนที่โต๊ะกินข้าวแล้ว เมื่อได้ยินเสียงโคล้งเคล้งในครัวเธอก็รู้ทันทีว่าคนที่เธอหาคงกำลังล้างจานอยู่


"นี่ล้างจานหรือพังครัว"


"ล้างจานสิ" กาอึนดีดฟองที่ติดมือใส่อึนบี แล้วหันกลับไปล้างจานต่อ


อึนบีโวยวายเล็กน้อยว่าเล่นอะไรเป็นเด็กๆ แล้วเช็ดฟองที่ติดหน้าออก เธอเหลือบไปเห็นการแจ้งเตือนข้อความเข้าที่โทรศัพท์ของกาอึนบนโต๊ะ


'พี่น่ารักจัง'
'งั้นเจอกันร้าน D นะคะ'


จะไม่หงุดหงิดก็อดไม่ได้ แต่ยังไงซะ มันก็เป็นความจริงที่เธอต้องยอมรับ มันก็คงจะเจ็บแค่ช่วงแรก เธอก็ต้องทนเอาหน่อย นานไปเดี๋ยวก็ชินเอง อึนบีปลอบตัวเองแบบนี้ตลอด ซึ่งเธอก็ไม่เคยทำใจได้เลยสักครั้ง ทุกครั้งที่มีเหตุการณ์แบบนี้ เธอมานั่งเสียใจอยู่คนเดียว ไม่ก็ไปนั่งเสียใจให้นาโกะปลอบ พออยู่ต่อหน้ากาอึนเธอก็ต้องทำเหมือนว่าไม่เป็นอะไร บางครั้งก็อาจจะไม่เนียนบ้าง แต่เธอก็หาข้ออ้างมาอ้างได้ตลอด


"เอ้า มัวมายืนทำอะไร ไปนอนสิ" กาอึนเช็ดมือกับผ้าที่แขวนที่ผนัง "ไปดิ เดี๋ยวตามไป"


"แกไม่กลับบ้านหรอ"


อึนบีเริ่มใจไม่ดีเท่าไรที่กาอึนพูดออกมาอย่างนั้น นั่นหมายความกาอึนจะนอนค้างกับเธอหรอ เวลาแบบนี้ใจหนึ่งก็เธออยากขอร้องให้กาอึนกลับบ้านไปก่อน ตอนนี้เธอแค่อยากใช้เวลาอยู่กับความคิดตัวเอง และอยากให้กาอึนไปใช้เวลากับมิรุ... แต่อีกใจหนึ่งเธอก็ไม่อยากให้กาอึนไป เธอก็ไม่อยากอยู่คนเดียวในคืนนี้ คืนที่เธอรู้สึกโดดเดี่ยว เพราะกำลังจะเสียคนที่รักให้คนอื่น


"ไม่อ่ะ บอกแม่แล้วว่าแกปวดท้องเลยจะมานอนเป็นเพื่อน ไปๆ เดี๋ยวล็อคบ้านให้"


กาอึนพูดพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบแชทมิรุ แน่นอนทุกอย่างอยู่ในสายตาอึนบี ใบหน้าที่มีความสุขของกาอึนตอนกำลังมีความรัก ซึ่งเธอคงไม่มีทางได้เป็นคนนั้นแน่ๆ คนที่ทำให้กาอึนมีความสุขแบบนั้นได้


อึนบีพยักหน้ารับและเดินเข้าไปในห้อง ห้องที่บ่อยครั้งกาอึนชอบมานั่งมานอนเล่น ห้องส่วนตัวที่แม่เธอยังแทบไม่ได้เข้ามา ห้องที่เพื่อนเธอไม่เคยได้เข้ามาเลยสักคน แต่เธอกลับยอมให้กาอึนเข้ามา แถมยังได้ขึ้นบนเตียงอีก กาอึนคือข้อยกเว้นทุกอย่างของเธอจริงๆ แม้ให้ทำอะไรที่ทำร้ายตัวเองเธอ เธอก็ยอมทำ...


อึนบีนอนพลิกไปพลิกมาเพราะอาการปวดท้องที่เริ่มกลับมาอีกครั้ง จนกระทั่งกาอึนเปิดประตูเข้ามา เธอถึงนอนนิ่งๆ เพื่อที่กาอึนจะได้ไม่ต้องมาเป็นห่วงอีก แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่เนียนสักเท่าไร เพราะกาอึนเดินตรงมาที่เตียงและยื่นกระเป๋าน้ำร้อนให้


"ประคบไว้จะได้ไม่ปวดมาก"


อึนบียอมรับไปวางไว้บนท้องน้อยแต่โดยดี ในขณะที่กาอึนก็ล้มตัวนอนข้างๆ เธอ ผ่านไปสักพักดูเหมือนอาการปวดท้องของอึนบีคงจะดีขึ้น เพราะคนตัวเล็กข้างๆ กาอึนเริ่มหายใจสม่ำเสมอเป็นสัญญาณว่าหลับไปแล้ว แต่เธอก็ยังกลัวว่าถ้ากระเป๋าน้ำร้อนร่วงจะทำให้อึนบีกลับมาปวดท้องอีก สุดท้ายกาอึนเลยตัดสินใจนอนตะแคงเข้าหาอีกคนแล้วเอามือวางไว้บนกระเป๋าน้ำร้อนก่อนข่มตานอนไปทั้งแบบนั้น เมื่อมีอะไรมาวางทับอยู่บนตัวทำให้ขยับตัวลำบาก อึนบีจึงตื่นขึ้นมาดู พอเห็นว่าเป็นมือของกาอึนที่วางอยู่บนกระเป๋าน้ำร้อนตรงท้องเธอ หน้าเธอก็เริ่มร้อนขึ้นมาทันที มันเหมือนว่ากาอึนกำลังนอนกอดเธออยู่อย่างไงอย่างงั้น


ให้ตายเถอะกาอึน เพื่อนเขาไม่ทำแบบนี้กันสักหน่อย เพราะแบบนี้ไง ฉันถึงตัดใจเลิกชอบเธอแล้วคิดกับเธอแค่เพื่อนไม่ได้สักที 



"แกจะนอนไปถึงไหนเนี่ย" อึนบีดึงผ้าห่มที่กาอึนกอดเอาไว้ออกเพื่อพยายามปลุกให้คนขี้เซาตื่น "ลุกเร็วๆ จะสายแล้วนะ กาอึน!"


"อื้ออ แปบดิ"


กาอึนพยายามจะยื้อผ้าห่มคืนแต่ดูเหมือนจะยื้อแรงไปหน่อย ทำเอาอึนบีเสียหลักล้มลงหน้ากระแทกเข้ากับฟูกบนเตียงนอน เจ็บแต่ก็เขินเพราะหน้าของกาอึนอยู่ห่างจากหน้าเธอไม่ถึงคืบ อึนบีดีดตัวขึ้นยืนตามสัญชาตญาณทันทีพลางตีไปที่ไหล่ของกาอึนเป็นการปลุกครั้งสุดท้าย ถ้ายังไม่ตื่นอีกก็นอนอยู่อย่างนั้นไปแหละ


"ตื่นสักที!!"


"โอ้ย ทำไมแกถึงชอบใช้กำลังเนี่ย" กาอึนฝืนตัวจากอาการง่วงลุกขึ้นนั่งปรือตามองอึนบีที่อยู่ในสภาพล่อแหลมอีกครั้ง ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวอีกแล้ว "ใครเขาจะเอาเป็นแฟน"


"ก็ไม่ต้องมีสิ ไปได้แล้ว ฉันจะแต่งตัว"


อึนบีดึงแขนเสื้อกาอึนพลางกึ่งลากกึ่งฉุดกระชากลงมาจากเตียง พูดอะไรไม่เข้าหูแต่เช้าเลยนะยีราฟโง่ และกาอึนก็ถูกอึนบีดันออกมายืนเกาหัวอยู่หน้าห้องแถมยังกระแทกประตูใส่อีก ผู้หญิงเวลาเป็นประจำเดือนน่ากลัวจัง ดีนะที่เธอไม่ค่อยหงุดหงิดเท่าไรตอนเป็น และอึนบีก็เปิดประตูออกมาอีกรอบแล้วโยนผ้าเช็ดตัวให้


"แปรงอยู่ในห้องน้ำ อันเดิม รีบเลย"


"รู้แล้วน่า"


หลังจากเสร็จธุระส่วนตัว กาอึนก็เดินลงบันไดมาพร้อมเนคไทที่คาดว่าคงเอามาให้อึนบีผูกอีกตามเคย แต่ยังไม่ทันจะได้ยื่นเนคไทให้อึนบีก็ยื่นขนมปังสวนกลับมาก่อนและคว้าเนคไทที่มือเธอไปอย่างรู้งาน กาอึนเคี้ยวขนมปังพลางมองอึนบีที่ผูกเนคไทอยู่ที่คอเธอ คิดเล่นๆ แล้วพวกเธอเหมือนคู่สามีภรรยากำลังจะไปทำงานยังไงยังงั้น นั่นทำให้กาอึนเผลอหัวเราะออกมาเบาๆ


"หัวเราะอะไร"


"เปล่าๆ ไปกัน"


"เจอกันที่เดิมตอนกลางวัน" กาอึนโบกมือให้อึนบีที่แยกกันเดินไปเรียนของใครของมัน แต่เหมือนว่าจะพึ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ กาอึนเลยร้องเรียกอึนบีไว้ก่อน "พรุ่งนี้จะไปกินไอติมกัน แกจะไปมั้ย น้องมิรุก็ไปด้วยนะ มีพวกยุนจินกับชีอันด้วย"


อึนบีชั่งใจอยู่แปบหนึ่ง ใจหนึ่งเธอก็อยากไปเที่ยวกับน้องๆ กับกาอึนนะ แต่เธอก็ไม่อยากไปเห็นกาอึนสวีทกับมิรุเหมือนกัน "ขอดูก่อนแล้วกัน"


"ตามนั้น"


ตลอดคาบเรียนช่วงเช้า อึนบีเอาแต่นั่งเหม่อ อาจารย์พูดอะไรมาไม่ได้เข้าหัวเลยแม้แต่น้อย เธอเอาแต่คิดเรื่องพรุ่งนี้และเรื่องในอนาคตระหว่างเธอกับกาอึน ถ้ากาอึนยังคบกับมิรุต่อไปนานกว่านี้ เธอจะทนไปได้สักเท่าไรกันนะ แค่นี้อึนบีก็เผลอโวยวายใส่กาอึนไปตั้งหลายรอบแล้ว ระหว่างกำลังเดินไปกินข้าวกับกาอึนไปคิดมากเรื่องต่างๆ ไป เธอก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้นัดยุนจินให้นาโกะเลย ถึงเบอร์ของมิรุที่ขอนาโกะมาจะเป็นหมันแต่เธอก็ไม่ได้ผิดสัญญาที่ให้ไว้กับนาโกะหรอกนะ อึนบีเลยหยิบโทรศัพท์ออกมาหาเบอร์ของยุนจินแล้วกดโทรหา รอชั่วอึดใจปลายสายก็รับ


'ว่าไงพี่'


"ช่วยไรฉันหน่อยสิ"


'พูดมาก่อน ยังไม่รับปาก'


"คือเย็นนี้ฉันนัดนาโกะไว้จะไปกินพิซซ่ากัน แต่ฉันปวดท้องอยู่อ่ะ ช่วยไปแทนทีสิ"


'อีกแล้วหรอ คราวที่แล้วกับคราวก่อนๆ พี่ก็เบี้ยวนัดพี่เขานะ พี่นาโกะยอมนัดกับพี่ได้ไงเนี่ย'


"ขืนแกบ่นฉันอีกคำ ฉันจะไปกระชากลิ้นแกทิ้งเดี๋ยวนี้แหละ"


'สวยแต่รูปซะเปล่า'


"จะยอมไปดีๆ มั้ย"


'ไปๆ'


"ไม่ต้องมาพูด ไม่อยากได้ยินเสียงแก ตอบแค่อื้อก็พอ!"


'อื้อ!"


"ดี แค่นี้แหละ"


พูดจบอึนบีก็กดวางสายอย่างแรงถ้าจอแตกคงไม่แปลกใจ อยู่ต่อหน้าว่าชอบกวนแล้วนะ ตอนยุนจินไม่ได้อยู่ต่อหน้านี่กวนกว่าเดิมอีก คิดว่าอยู่ไกลมือแล้วจะพูดอะไรก็ได้หรือไง เดี๋ยวเจอกันต้องโดนฟาดสักที


"ห้ะ พี่กาอึนก็ชอบแกอยู่หรอ"


เหมือนมีตัวตรวจจับชื่อกาอึนติดตั้งอยู่ในร่างกายเธอ อึนบีหยุดเดินทันทีและหันไปหาต้นเสียงที่พูดถึงกาอึน เธอพบมิรุนั่งคุยอยู่กับเพื่อนชาวญี่ปุ่นและอีแชยอนเด็กในชมรมของเธอที่ม้านั่งไม่ห่างไปจากที่เธอยืนอยู่สักเท่าไร ดูเหมือนมิรุจะไม่ได้สังเกตเห็นเธอ เพราะงั้นเธอไม่ผิดนะที่จะยืนฟังในเมื่อเธอก็ไม่ได้แอบสักหน่อย


"ใช่สิ อย่างซวย ไหนยูจินบอกว่าจีบยากไง" มิรุเท้าคางทำหน้าบึ้ง จนเหมือนเป็นท่าประจำตัวไปแล้วตอนนี้ "ยังไม่ทันจะได้บริหารเสน่ห์ ได้ลองจีบอะไรทั้งนั้นเลย พี่เขาตอบรับแล้วอ่ะ"


"ไปขอเลิกคุยตอนนี้ยังไม่สายนะพี่" อีแชยอนคีบตะเกียบโบกไปมาหน้ามิรุ "เขาชอบพี่ด้วยแบบนี้ มันจะยากนะ เลิกกันตอนนี้ยังทัน"


"แล้วจะไปให้บอกว่าไงล่ะ" มิรุปัดตะเกียบแชยอนให้ออกไปห่างๆ หน้าเธอ จนมันร่วงเปื้อนฝุ่นที่พื้น คนน้องทำหน้ายู่ใส่แต่ยังไม่ทันจะโวยวาย มิรุก็เอาตะเกือบตัวเองยื่นให้ก่อน "บอกว่าพี่คะ คือหนูแค่มาลองจีบพี่ บริหารเสน่ห์ตัวเองเล่นๆ ไม่คิดว่าพี่จะชอบหนูอยู่ หนูขอเลิกคุยนะคะงี้หรอ แกให้แฟนแกกินปลาบ้างนะ ซากุระ"


"ไปว่าน้องทำไมเนี่ย" ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ซากุระก็คีบปลาย่างป้อนแชยอน "แกก็บอกไปสิว่า พอคุยแล้วรู้สึกว่ามันไม่ใช่อ่ะค่ะ เลิกคุยกันตอนนี้มันเจ็บแค่แปบเดียวนะคะ เรากลับไปเป็นพี่น้องกันแบบเดิมดีมั้ยคะ อะไรแบบนี้อ่ะ"


"ใช่ๆ พี่นั่นแหละ ต้องกินปลาบ้างนะ"


"เอ้ะ ไอ้เด็กนี่"


"น้องคะ" ยังไม่ทันที่มิรุจะได้เอื้อมมือข้ามโต๊ะไปฟาดแชยอนสักที ทั้งสามก็หันไปหาต้นเสียงที่ดังขึ้นมาขัดไว้ก่อน "ที่พูดเมื่อกี้หมายความว่าไงหรอคะ"


"เอ่อ... มาตามไปซ้อมหรอพี่" เป็นแชยอนที่พูดออกมาเหมือนไม่รู้เวล่ำเวลาสักเท่าไร เพราะความเข้าใจผิด "ขอกินข้าวแปบนึงสิ"


"น้องมองความรู้สึกของคนคนหนึ่งเป็นแค่เครื่องบริหารเสน่ห์หรอคะ" อึนบีในตอนนี้โกรธจนไม่รู้จะโกรธยังไง แค่เธอคิดว่ากาอึนจะต้องมารับรู้อะไรแบบนี้เธอก็โมโหแทนขึ้นมา "ความรักมันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะคะ"


"พี่เข้าใจผิดแล้ว" มิรุพยายามจะเกลี้ยกล่อมคนตรงหน้าให้ใจเย็นลงก่อน "ฟังหนูก่อน"


"งั้นอธิบายมาสิคะ"


"คือ..." มิรุหันไปหาซากุระกับแชยอนอย่างขอความช่วยเหลือ ซากุระพยักหน้าเป็นนัยว่าให้บอกอึนบีไป เพราะเราเป็นฝ่ายผิดที่ไปทำกับเพื่อนเขาแบบนั้น ส่วนแชยอนก้มหน้าก้มตากินข้าวต่ออย่างไม่สนใจ "คือ โอเคค่ะ หนูยอมรับว่าเป็นความจริง ที่หนูเข้าหาพี่กาอึนเพราะเห็นเขาว่าพี่เขาจีบยาก หนูเลยอยากลองบ้างแค่นั้นเอง คือช่วงนี้แฟนหนูเขาไม่ค่อยสนใจเท่าไร เลยคิดว่าตัวเองคงจะน่าเบื่อเลยจะแกล้งให้หึงเล่นอ่ะค่ะ หนูไม่รู้ว่าพี่เขาก็สนใจหนูอยู่เหมือนกันนี่คะ"


"จะรู้หรือไม่รู้ มันก็ไม่ใช่สิ่งที่ควรทำตั้งแต่แรกมั้ยล่ะคะ"


"พี่ชอบพี่กาอึนหรอ" และก็เป็นอีกครั้งที่แชยอนพูดออกมาแบบไม่ดูกาลเทศะ พอโดนทุกคนมองมาเป็นตาเดียวแชยอนก็เลิกคิ้วสงสัย "ทำไมอ่ะ ก็ไม่ได้ดูยากขนาดนั้นนะ ฉันอยู่ชมรมเดียวกับพี่ สังเกตง่ายจะตาย เพื่อนโกรธแทนกันมันก็ได้แหละ แต่พี่ให้ความรู้สึกไม่ค่อยเหมือนเพื่อนที่โกรธแทนเพื่อนเท่าไร เหมือนคนกำลังหวงแฟนมากกว่า"


"จริงหรอคะ" มิรุหันกลับมามองอึนบี ครั้งนี้เธอกลายเป็นฝ่ายโดนต้อนซะงั้น เข้าชมรมเมื่อไรจะให้ซ้อมจนยอมขอโทษเลย คอยดูเถอะแชยอน "ถ้างั้นพี่ก็น่าจะเข้าใจหนูสิคะ"


"ฉันจะไปเข้าใจอะไรเธอ" อึนบีหันกลับมาสนใจแมวเด็กตรงหน้า


"ความรักที่เป็นความลับไงคะ อาจจะต่างกันตรงที่แฟนหนูเขาขอไม่ให้บอกใคร ถึงมันจะน่าอึดอัด แต่หนูก็ยอมทำเพื่อน้องเขานะคะ ส่วนพี่ก็รักเขาข้างเดียวใช่มั้ยล่ะคะ เพราะพี่กาอึนคงไม่รู้ว่าพี่ชอบพี่เขา ในเมื่อพี่เขาก็สนใจหนูเหมือนกันแบบนี้ มันน่าอึดอัดพอกันเลยใช่มั้ยล่ะคะ หรือว่าพี่เขารู้คะว่าพี่ชอบพี่เขา หนูสงสารพี่นะคะ ถ้าพี่กาอึนรู้แล้วยังทำแบบนี้กับพี่ เหมือนที่น้องเขารู้ว่าหนูไม่พอใจแต่ก็ยังทำเป็นไม่สนใจหนูแบบนั้นแหละค่ะ"


เหมือนแชยอนจะรับรู้ถึงบรรยากาศมาคุเพราะการเลือกใช้คำของสาวญี่ปุ่นตรงหน้าที่ดูตรงๆ เลยสื่อความหมายออกมาชวนเข้าใจผิดไปหน่อย เธอจึงพยายามจะลุกหนีแต่ก็ถูกซากุระจับให้นั่งอยู่ด้วยกัน


"จะเลิกพูดได้ยัง"


นั่นปะไร...คิดอยู่แปบๆ แชยอนไม่อยากจะเสี่ยงเวลาอึนบีโกรธเลย เธอเคยเห็นมาก่อนและรับรู้ว่ามันน่ากลัวแค่ไหน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะซากุระบังคับให้นั่งไม่ไปไหน


"หนูแค่พูดความจริงนี่คะ อยากให้พี่เห็นใจหนูบ้าง เพราะหนูเห็นใจพี่นะคะ"


"ไม่ต้องมาเห็นใจฉันและไม่ต้องมาสงสารด้วย!!" เหมือนอึนบีได้ยินเส้นความอดทนของเธอขาดผึง "ใช่ ฉันแอบรักเพื่อนสนิท ฉันรักกาอึน ฉันไม่มีสิทธิ์จะมาโกรธแทนเขาหรอ เพราะเขาไม่เคยรักฉันแบบนั้นน่ะนะ แล้วมันยังไงล่ะ ฉันก็รักเขาอยู่ดี ฉันเต็มใจยอมกลายคนโง่อยู่แบบนี้เอง!! เพราะฉะนั้นไม่ต้องมาทำเป็นรู้ดีของเรื่องของฉัน ไม่ต้องมาทำเป็นเข้าใจเรื่องของฉันด้วย!!"


"เฮ้ย อึนบี แกมาตะคอกใส่มิรุทำไมเนี่ย"


กาอึนที่เห็นว่าอึนบีไม่มากินข้าวด้วยกันสักที ก็เลยกะว่าจะเดินมาตาม ไม่คิดว่าจะมาเจอเพื่อนสนิทยืนตะคอกใส่คนที่ชอบอยู่แบบนี้ รู้นะว่าเดี๋ยวนี้อึนบีดูหงุดหงิดง่ายไปซะหมด แต่นี่มันเกินไปหรือเปล่า เธอเดินเข้าไปจับไหล่อึนบี อึนบีที่มีคนมาแตะก็หันมามอง พอเห็นว่าเป็นกาอึน เธอก็เริ่มใจเย็นลงและเป็นความกลัวที่ว่ากาอึนจะโกรธเข้ามาแทน


"เปล่า.. ขอโทษที ขอตัวก่อนนะ"


"เดี๋ยว ไปด้วยกันก่อน..." กาอึนคว้าข้อมืออึนบีเอาไว้ เธอสัมผัสได้ถึงอาการสั่นออกมา และอึนบีก็สัมผัสได้ถึงแรงบีบจากกาอึนที่คงมาจากการพยายามเก็บอารมณ์โกรธ "เดี๋ยวพี่ขอตัวแปบนึงนะ มิรุ"


"ฉันพูดอะไรผิดหรอ" มิรุมองตามกาอึนที่ลากอึนบีเดินออกไป "แค่พยายามปลอบให้ใจเย็นๆ เอง"


"ก็ไม่ได้ผิดหรอก แค่พูดตรงไปหน่อย ไม่มีความอ่อนโยน ใช้คำห้วน สื่อความหมายผิดไปนิดแค่นั้นเอง ไปเรียนมาใหม่นะ"


มิรุมองแชยอนด้วยหางตาก่อนจะวาดมือฟาดเข้าไปที่ไหล่ของแฟนเพื่อน



"จะปล่อยได้หรือยังเนี่ย" อึนบีสะบัดข้อมือออกมาจากมือของกาอึน "มันก็แค่เรื่องเข้าใจผิดน่ะ"


"ทำไมแกเป็นไรถึงไม่ยอมพูดวะ" อึนบียอมรับเลยว่าเธอแอบหวั่นใจกับสายตานิ่งๆ ของกาอึนตอนนี้อยู่ไม่น้อย "คิดว่าฉันโง่จนดูไม่ออกหรือไง ว่าแกไม่เหมือนเดิม"


"บอกไปแล้วแกช่วยอะไรฉันได้หรือไงห้ะ" สุดท้ายเธอก็กล้าจะพูดออกไป "ถ้าแกช่วยอะไรไม่ได้ก็อย่ามายุ่งดีกว่า"


"ทำไมเดี๋ยวนี้แกถึงเป็นแบบนี้วะ ทำไมไม่มีเหตุผล ทำไมทำตัวงี่เง่าแบบนี้"


"แกอยากรู้หรอ ถ้าแกรู้แล้วแกรับมันได้มั้ยล่ะ!! ถ้าฉันบอกแก สัญญาสิว่าแกจะไม่ผิดหวังแล้วรับมันได้อ่ะ!!!"


"สุดท้ายแกก็ไม่พูดหรอก... แกก็หาข้ออ้างมาอ้างฉันได้ทุกครั้งไม่ใช่หรือไง"


ยังไม่ทันจะสัญญา ยังไม่ทันที่อึนบีจะได้พูด ใบหน้าของกาอึนก็ฉายแววผิดหวังออกมาแบบปิดไม่มิด อึนบีสูดหายใจเข้าลึกและก้มหน้าลงมองพื้น เธอไม่กล้าจะสบตากาอึน เพราะเธอกำลังจะพูดออกไป คำพูดที่จะเปลี่ยนความสัมพันธ์ของเธอกับกาอึนไปตลอดกาล


"ฉันไม่ได้คิดกับแกแค่เพื่อน ฉันชอบแกมาตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน แต่ฉันรู้ดีว่าแกไม่ได้คิดกับฉันแบบนั้น ฉันเลยไม่กล้าบอกแก ฉันกลัวว่าแกจะปฏิเสธฉัน กลัวว่าจะเสียแกไป ซึ่งฉันคงรับอะไรแบบนั้นไม่ไหวแน่ๆ ฉันทนเก็บมันมาตลอด แต่ฉันทนไม่ไหวอีกแล้ว ...พอกันที ฉันจะพูดให้แกฟังตรงนี้ ไม่ว่าแกจะคิดยังไง"


"…อย่าพูดนะ"


"ฉันรักแก"


"บอกว่าอย่าพูดไง"

เสียงของกาอึนสั่นเครือ

"รักมาตลอดเลย"

เสียงของอึนบีสั่นเครือ 

"พอเลย!! ถ้าแกไม่ได้คิดกับฉันแค่เพื่อน แกก็ไม่ใช่เพื่อนฉันอีกต่อไป!!"

เสียงของกาอึนตวาดเสียงดัง ....เสียงของอึนบีเงียบไป   
 
"ฉันผิดหวังในตัวแก แกเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของฉันนะเว้ย..."


"ฉันรู้...เพราะแบบนี้ไง ฉันถึงไม่อยากบอกแก..."

เสียงสุดท้ายของอึนบีที่กาอึนจะไม่ได้ยินไปอีกหลายวัน...
 


 TBC.


ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนท์ทุกหัวใจเลยนะ อยากคุยด้วยมากกว่านี้นะ เหงา แต่ตัวอักษรเกิน 5555 ก็อยู่ไปกับเรือ ตายไปกับเรือ ด้วยกันนะ เย่ะ!!


#มุมมองกาอึนบี
SHARE
Writer
DachshundChan
I'm Radioactive
I'm gonna live until I'm die.

Comments

Shallot
2 years ago
โอ้โห มาถึงจุดนี้อย่างรวดเร็ว ตอนแรกยังละมุนอยู่เลย ใจร้ายแล้วนะพี่กั้ง แถมยังไม่รู้อีกว่าโดนมิรุหลอก วอนยองมิรุก็มาค่า เย้ ชอบคู่นี้ คุณไรเตอร์มาไวและอัพยาวด้วย ประทับใจ 😍
Reply
DachshundChan
2 years ago
เพราะวัชราวลีสอนไว้ว่า บนท้องฟ้าไม่มีอะไรแน่นอน ถ้ามองจากตรงนี้ 55555 ขอบคุณที่ชอบอีกครั้งนะ
Lucky_17
2 years ago
พี่กั้งใจร้ายจังอะ แค่เค้าชอบพี่ทำไมพี่ต้องลุนแลงกับเพื่อนขนาดนี้!!!!
Reply
DachshundChan
2 years ago
อย่าโกรธกันเลยยยย ยกโทษให้ฉันถ้าทำผิดไป~
//พี่กาอึนก็ยังคงไม่ได้ร้อง 5555 เพลงนี้น่าจะเคยฟังเนาะ