ร่วมปี
กลับมาเขียน storylog อีกครั้งหนึ่งหลังจากที่ทิ้งไปร่วมปี เพื่อหลบหนีไปรักษาแผลใจไม่น่าเชื่อ จากวันเวลาจากที่เคยมองว่าช่างเชื่องช้าเหลือเกิน ในวันนี้ ก็ผ่านมาปีกว่าแล้ว

จำได้ว่าได้เขียนถึง เธอ ที่อยากลืมเป็นครั้งสุดท้าย หลังจากที่ฟูมฟายมาหลายปี 
วันเวลานั้นมันช่วยรักษาแผลใจเราได้จริงๆ
แรกๆการต่อสู้กับความรู้สึกตัวเอง ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าช่างยากเย็นเหลือเกิน ขนาดจะลืมยังต้องพยายาม แล้วจะลืมหรือ? แน่นอนว่าไม่ แต่พอผ่านไปสักพัก เชื่อไหมว่า ไม่รู้เลยว่า ความรู้สึกอันเอ่อล้นนั้น เริ่มหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ 
มีอยู่ครั้งนึงที่ตกใจความคิิดตัวเอง วันนั้นยุ่งทั้งวันยุ่งมากมากซะจน ไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่น แต่พอทุกอย่างเสร็จสิ้น นั่งพักสักเล็กน้อย ความรู้สึกนั้นวกกลับ ณ ห้วงเวลานั้น ตกใจมาก ไม่รู้ตัวเลยว่าลืมไปตอนไหน 
แต่เราก็แอบดีใจที่ไม่ต้องรู้สึกหน่วง

แล้วชีวิตก็ดำเนินไปตามจังหวะเท่าที่รู้สึก จนวันนี้วันที่ หัวใจของฉันไม่สั่นเหมือเคย ไม่คร่ำครวญอย่างเก่า และไม่เหงาอย่างที่เป็น แม้ว่าไม่มีใคร ขอบคุณการตัดสินใจในวันนั้นจริงๆ นับว่าเป็นการตัดสินใจที่ทำให้รักตัวเองมากขึ้น และ เชื่อใจตัวเองมากขึ้น
SHARE
Writer
Ahomebody
moonwalk
มนุดที่แวะมาเขียนปีละหน

Comments