The First time, I'm falling...
29 กันยายน 2561 วันที่ฉันรู้สึกชอบใครเป็นครั้งแรกในชีวิต มาสิ เดี๋ยวเล่าให้ฟัง...

   ฉันเฝ้าสงสัยมาตลอดว่าความรักเป็นอย่างไร มันจะอบอุ่น ฟูฟ่อง โลกกลายเป็นสีสันสดใสเหมือนขนมหวานหรือเปล่า

   ฉันไม่ใช่คนที่ยึดติดกับนามธรรม ติดจะไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าทำไมถึงได้ทุ่มเทอารมณ์ความรู้สึกให้กับความรักมากขนาดนั้น มันดี? คุ้มค่า? ไม่รู้เลยสักอย่างว่าทำไมถึงได้เกิดความรักง่ายดายขนาดนั้น

   ฉันเชื่อมาตลอดว่าความรักความชอบที่ยาวนานและลึกซึ้งจะต้องเกิดจากความผูกพันหรือโชคชะตา ฉันไม่เคยคิดว่าเรื่องเล็กน้อยเท่าหยิบมือจะทำให้คนคนหนึ่งเกิดความรักลึกล้ำได้

   ฉันเคยคิดไปหลายตลบว่าถ้าฉันชอบใครขึ้นมา เขาจะเป็นอย่างไร ฉันไม่ได้ชอบคนที่หน้าตา ไม่มีสเปกตายตัวด้วยซ้ำ สุดท้ายก็นึกวันที่ฉันตกหลุมรักคนคนหนึ่งไม่ออกอยู่ดี

   ไม่คิดว่าตัวเองจะหวั่นไหวด้วยซ้ำ นึกไม่ออกเลยว่าอะไรจะทำให้ฉันใจสั่นได้ ทุกคนบอกว่าฉันเป็นคนรักยาก เป็นยายป้าที่สมควรขึ้นคานเป็นกูรูความรักที่ไม่มีประสบการณ์สักกะผีก ฉันก็ทำใจเลี้ยงหลานมากกว่าลูกไปแล้วล่ะ

   และวันนี้...ฉันก็ได้คำตอบของทุกคำถาม

   มันเป็นวันที่ร้อนอบอ้าว ฉันนอนเปื่อยๆ บนเตียง นอนนึกถึงวันสอบ นึกถึงงาน จู่ๆ ก็นึกอยากลงจากหอไปกินข้าวขึ้นมา

   ฉันก็เลยลากสังขารออกจากห้องทั้งที่อยากจะซุกตัวไม่ออกมานอกจากจำเป็น เดินต๊อกๆ ไปกินสเต็กตั้งแต่ห้าโมงครึ่ง นั่งกินไปเล่นไปจนหนึ่งทุ่ม เสียงซ่าๆ ของฝนที่สาดเทลงมาทำให้ฉันตกใจ รีบจ่ายเงินออกจากร้านไปดู

   และฉันก็พลาด ฝนสาดเทลงมายิ่งกว่าพายุเข้า ฟ้าลั่นเปรี้ยงๆ มองออกไปเห็นแต่สายฝนขาวโพลนมองไม่เห็นทาง ฉันได้แต่ทำใจ นั่งลงรอฝนซาเหมือนคนอื่นๆ อย่างทำอะไรไม่ได้

   จวบจนใกล้สองทุ่ม ฝนถึงได้ซาลงแต่ก็ยังถือว่าตกไม่ขาดสาย ฉันกลัวจะดึกเกินไปเลยตัดสินใจวิ่งเข้าเซเว่น จะซื้อนมไปตุนไว้เผื่อพรุ่งนี้

   "....baht" พนักงานพูดเป็นภาษาอังกฤษ ตามมาด้วยเสียงหัวเราะของผู้ชายสองคนที่ยืนอยู่หน้าฉันและกำลังคิดเงินอยู่ ฉันเหลือบมอง เห็นเขาตัวสูงกว่านิดๆ ฉันสูงถึงปลายติ่งหู แต่เขาตัวหนา และเสียงก็ทุ้มดัง ดูอบอุ่นเป็นผู้ใหญ่และมันก็คุ้นหูฉันมากๆ จนนึกสงสัยว่าเป็นคนในคณะฉันหรือเปล่า

   เขากับเพื่อนพูดกันเบาๆ เป็นภาษาจีน ทำให้ฉันนึกถึงเพื่อนร่วมคณะคนหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร พอเขาคิดเงินเสร็จ ฉันก็รีบวางของจ่ายเงินจะได้รีบวิ่งกลับหอพักไปอาบน้ำซักผ้าซะที

   ฉันออกมา พวกเขาก็กางร่มเดินช้าๆ แต่ฉันคงจะเดินแบบนั้นไม่ได้เลยสอยเท้าถี่ๆ เพื่อเดินไปใต้ลานหอชั้นใต้ดินจะได้หลบฝนได้

   ฉันก้มหน้าก้มตาจ้ำอ้าว รู้ตัวอีกทีก็เดินข้างๆ พวกเขาแล้ว

   "Hey! Hey!..."

   เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูเรียกเสียงดังจนฉันที่กำลังขมักเขม้นตกใจเงยหน้ามอง เห็นเขากวักมือเรียก ชี้ที่ฉันแล้วชี้ที่ร่มคันใหญ่ของเขา จากนั้นก็ยิ้มให้กว้าง ฉันทั้งงทั้งตกใจ จนได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธด้วยรอยยิ้มเขินปนซาบซึ้ง

   เขาพยายามเรียกฉันเข้าไปในร่มด้วยความเป็นห่วง แต่ฉันตอนนั้นสมองเบลอไปหมด รีบจ้ำจนไปยืนในทางลงใต้ดิน ชี้ไปที่ชั้นใต้ดินพลางโบกมือบ๊ายบายเขา เขาส่งเสียงเข้าใจ แต่ฉันไม่มองแล้ว รีบสาวเท้ารัวๆ หนีไปทันที

   พอเดินไปไกล หน้าฉันก็หายชาจากอาการเขิน รู้สึกอยากตบตีตัวเองที่มัวแต่ตกใจทำอะไรไม่ถูกไม่ยอมพูดกับเขาขึ้นมา เขาคงคิดว่าฉันไร้มารยาทแล้วมั้ง!!

   ฉันเดินเป๋ สมองคิดวนเวียนแต่เรื่องเขาจนถึงห้อง อยากจะกรี๊ดให้ดังๆ บรรเทาอาการที่ทั้งเขินทั้งอายของตัวเอง

   ฉันได้แต่เพ้อลงแอพไร้ตัวตนแอพหนึ่ง ยิ้มแก้มตุ้ยจนหน้าบานเป็นจานกลมๆ เล่าให้ทุกคนฟังว่าฉันเจออะไรมา

   ฉันไม่เคยคิดว่าจะมีวันหนึ่งที่มีผู้ชายที่ไม่ได้สนิทหรือรู้จักมักจี่กันยื่นมือให้น้ำใจมาอย่างใจกว้าง ทั้งที่เขาเป็นคนต่างชาติ แม้แต่คนชาติเดียวกันเห็นผู้หญิงวิ่งฝ่าฝนก็คงไม่ได้สนใจไยดีหรอก

   แต่เขาก็ทำ...คนอื่นบอกว่าคนจีนขี้โวยวาย เสียงดัง แล้งน้ำใจ...แต่สำหรับฉัน ฉันกลับหลงรักวัฒนธรรมจีนมาตลอด คิดเสมอว่าเรียนจบจะไปทำงานที่จีน ไต้หวัน หรือฮ่องกง บางทีถ้าได้พบคนดีๆ ก็คงจะอยู่ยาวเลย

   และฉันก็...ไม่ผิดหวังจริงๆ ที่คิดแบบนี้

   ฉันว่า...ฉันชักเข้าใจแล้วสิว่าทำไมความรักถึงได้ทำให้ผู้หญิงทุกคนชอบ

   มันทำให้ยิ้มขึ้นทุกครั้งที่นึกถึง ใจพองเต็มไปด้วยความสุขและพออกพอใจ ทำให้มีแรงบันดาลใจหลายอย่างจนร่างกายเต็มไปด้วยพลังงานเชิงบวกล้นปรี่

   เขาก็ไม่ได้หล่อ ถ้าเป็นเพื่อนร่วมคณะคนนั้นก็อาจจะรวย(เห็นมีมอเตอร์ไซค์อยู่) โผงผางเสียงดัง ตรงไปตรงมา และยังดุเป็นผู้ใหญ่ แถมยังจริงจังมาก... แล้วเพื่อนร่วมสาขาก็คงหวงน่าดู (ฮือ ทำไมผู้ชายดีๆ ถึงอยู่ในสาขานี้นะ!)

   แต่ว่ายังไง เขาก็เป็นผู้ชายคนแรกที่ฉันตกหลุมรัก...ครั้งแรกที่อยากจะชอบใครสักคนขึ้นมา

   งานนี้คงได้ตามส่องซะแล้วล่ะค่ะ นับจากนี้ฉันคงไปว่าใครที่มีความรักไม่ได้เวลาพวกเธอทำอะไรไร้สาระกัน เฮ้อออ

   แล้วก็...เรื่องนี้เพื่อนรู้ไม่ได้เด็ดขาดค่ะว่าฉันชอบใคร!! เพื่อนรู้โลกรู้คือความจริงค่ะ!! แง!!



SHARE
Written in this book
Book of the Life
บันทึกในหนึ่งชีวิตของเด็กผู้หญิงมึนๆ งงๆ คนหนึ่ง
Writer
Bambie
Somebody knows.
I don't like the rain, but when you gave me an umbrella with a smile... In that second, I fell in love with you. "พื้นที่นี้คือกระดาษและปากกาของเรา"

Comments