Thank you.

สอบเสร็จแล้ว..

ขอบคุณตัวเองที่เอาชีวิตรอดมาจากสนามรบนั้นมาได้
แม้จะสาหัสก็ตาม

จุดจบของวันสอบวันสุดท้ายของผมกลับไม่ใช่การซุกตัวอยู่ในที่นอนอย่างที่ผมต้องการ
แต่กลับเป็น ร้านเหล้า..

ก็เหมือนเดิม..
เพื่อนลากมา
รู้ตัวอีกทีพวกมันก็มาเคาะประตูห้องเรียกแล้ว
' อะไรวะ เหล้ากับสอบเสร็จมันเป็นของคู่กันเหรอ? '
บ่นไปก็แค่นั้นแหล่ะครับ 
ยังไงพวกมันก็ต้องลากผมไปให้ได้อยู่ดี..

' ร้านเดิม? ' 
ผมถามขึ้นเมื่อรถเลี้ยวเข้าไปในซอยคุ้นตา
' yep ' 
7 ชีวิตที่ยัดกันอยู่ในฟอร์จูนสีดำพร้อมใจกันตอบ

บางทีผมก็สงสัยนะ ว่าร้านนี้มันมีอะไรดีวะ?
อกหัก เศร้า เสียใจ ดีใจ สอบเสร็จ บลาๆๆ
ก็ร้านนี้ทุกที
บางทีผมก็แอบคิดว่าการ์ดคงจำหน้าพวกผมได้แล้วมั๊ง 55555


บรรยากาศในร้านก็เหมือนๆเดิม
ผมนั่งมองกลุ่มเพื่อนคุยกันอย่างสนุกสนาน
แต่กลับไม่ค่อยได้พูดอะไรออกไปมากนัก
จนเพื่อนสนิทที่นั่งข้างๆสังเกตเห็น

: มึงเป็นไรปะ? 
: ไม่เป็นไร แค่ง่วง กูไม่ได้นอนตั้งแต่เมื่อคืนแล้วพวกมึงลากกูออกมาเนี่ย 
: ยิ้มหน่อยดิ โต๊ะนั้นมองมึงอ่ะ ไม่สนเหรอ?
: ช่างเค้าดิ
: 555555

ก็เหมือนเดิม
ผมที่ไม่เคยสนใจอะไรรอบข้างเลย
สิ่งที่ผมสนใจตอนนี้คือเพื่อน
และแก้วเหล้าที่วางอยู่ตรงหน้าเท่านั้นแหล่ะ

ผมนั่งกินไปเรื่อยๆ
จนกระทั่งมีเสียงเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้น
ผมถอนหายใจหนักๆ เมื่อเห็นชื่อของคนที่โทรมา 
พร้อมกับลุกไปไปคุยโทรศัพท์นอกร้าน


ที่บ้านอีกแล้ว..

เรื่องเดิมๆ

สายถูกวางไปแล้ว

แต่ผมยังอยู่ที่เดิม

ถอนหายใจทิ้งแล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบไล่ความหงุดหงิด
พร้อมกับอ่านข้อความที่ยังไม่ได้เปิดอ่านในมือถือ
' เธออยู่ไหนวะ '
' สอบเป็นไงบ้าง '
' เงียบ นอนหลับอ่ะดิ '
' ยังไม่ตื่นเหรอ? '

ผมมองข้ออ่านข้อความที่ส่งมาจากคนคนนึง
คนที่ผมตัดสินใจกลับไปคุยกับเขาเมื่อประมานสองอาทิตย์ที่แล้ว
ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าผมทำถูกหรือเปล่า..
มันไม่ได้ดี แต่มันก็ไม่ได้แย่

' อยู่ร้านเหล้าอ่ะ ลืมบอกเธอว่ะ '
' เพื่อนลากมา โทดที '
ผมตอบกลับไปพร้อมกับอักษรเล็กๆที่ขึ้นว่า ' read ' ทันที

' อ่าาา โอเคคับ '
' แล้วทำไมตอบได้อ่ะ ปกติเธอไม่ค่อยเล่นโทรศัพท์ตอนกินปะ '

' ออกมาสูบบุหรี่ '
ผมตอบกลับไปโดยลืมคิดไปว่าเขาไม่ชอบ
ผมเลือกที่จะเมินข้อความที่เขาส่งมา
ผมยังไม่อยากจะอธิบายอะไรตอนนี้
แล้วกลับเข้าไปในร้านพร้อมกับอารมณ์หงุดหงิดที่ไม่ได้ลดลงเลยสักนิด

ผมกลับมานั่งที่เดิม
พร้อมกับยกแก้วเหล้าที่น้ำแข็งละลายจนจืดชืดจนหมด
และยื่นแก้วให้เพื่อนสนิทที่นั่งข้างๆชงให้ใหม่
เขายื่นแก้วคืนให้ผม มองหน้าผมนิ่งๆโดยไม่ได้พูดอะไร
ผมมองเขาแล้วบอกเขาว่า 
: เรื่องเดิมๆ
เขาพยักหน้า
: มึงโอเคนะ
: เออ

: สองคนมึงนี่ยังไงกันอ่ะ มากันสองคนเหรอ?
: เออ ผัวเมียกันเหรอมึงอ่ะ 
เสียงพูดจากเพื่อนในกลุ่มดังขึ้นพร้อมกับเรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนทั้งกลุ่ม

: ผัวเมียพ่อมึงอ่ะ แซวตั้งแต่มัธยมยันมหาลัย กูเคยได้มันมั๊ย? ก็ไม่ สัสเลิกแซว 55555
เพื่อนสนิทผมตอบไปแบบนั้น แต่ผมทำได้แค่ยิ้มเล็กๆตอบไปแค่นั้น

ผมยกแก้วขึ้นจรดริมฝีปากแล้วยกมันจนหมดอีกครั้ง
: มึง เบาๆ เหล้านะไม่ใช่น้ำเปล่า ยกเอาๆ กูขี้เกียจแบกกลับโว้ยย
เพื่อนในกลุ่มพูดขึ้น แต่ผมเลือกที่จะเมินคำพูดเหล่านั้น
แล้วกินมันต่อไปเรื่อยๆ

ความหงุดหงิดที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้นเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกแย่ๆ
แย่ จนไม่รู้จะพูดยังไง
คำพูดที่ออกมาจากปากของคนในครอบครัวดังอยู่ในหัว วนซ้ำอยู่แบบนั้นไม่มีหยุด
ดังจนเสียงเพลงในร้านก็ไม่สามารถกลบมันได้

คงมีแต่แอลกอฮอล์ในเหล้าเท่านั้นที่ช่วยผมได้ในตอนนี้
ผมอยากเมา
เมาให้ลืมเรื่องราวแย่ทั้งหมด
เมาใหลืมความรู้สึกแย่ๆที่กำลังกัดกินใจผม

แต่เหมือนว่ามันจะไม่ได้ช่วยอะไรผมเลย


ผมกลับมาถึงหอพักด้วยความรู้สึกมึนๆ
แต่ไม่มากพอที่จะทำให้ผมหลับไปเลยได้

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อความที่ค้างไว้
' สูบอีกแล้วเหรอ? สัญญากันแล้วไม่ใช่เหรอ? '
' อย่าเมานะ '

ผมรู้ว่าเขาต้องโกรธแน่ๆ เลยตัดสินใจโทรหาน่าจะง่ายกว่าพิมพ์คุยกัน
รอสายอยู่สักพัก
 : ขอโทษ
ผมพูดขึ้นทันทีเมื่อเขารับสาย
 : พยายามจะไม่สูบแล้ว แต่มันมีเรื่องให้คิด
 : อือ เมาหรือเปล่า
 : นิดหน่อยครับ
 : เธอ.. ไม่สูบแล้วได้มั๊ยวะ เป็นห่วง เรารู้สึกว่าเธอสูบหนักกว่าเมื่อก่อนอีกนะ 
 : ...
ผมไม่รู้จะตอบอะไร
แต่ผมเริ่มอยากจะร้องไห้ เพราะคำว่า ' เป็นห่วง ' จากเขา
คำที่มีไม่กี่คนที่พูดมันกับผม
แม้แต่จากคนในครอบครัว ผมก็ไม่เคยได้ยินมัน
ความรู้สึกแย่ๆเริ่มกลับมาหาผมอีกครั้ง

แย่..
แย่จนอยากตายให้มันจบๆไปสักที

 : อย่าเงียบดิ
 : อือ จะพยายาม
 : ร้องไห้เหรอ ทำไมเสียงเป็นงั้น
 : ...
ผมไม่ได้ตอบกลับไป แต่กลับร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆ

 : เธอ.. อยากให้ไปหามั๊ยครับ
ปลายสายดังขึ้นอีกครั้ง
 : อือ มาได้มั๊ย
 : ครับ 10 นาที

เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ผมเดินไปเปิดประตูให้เขาเข้ามาด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา

เขาเดินมายืนข้างๆผมที่ออกมายืนที่ระเบียง
เงียบ..
คงมีแต่สะอื้นของผมเท่านั้น

 : เธอ..
เขาพูดขึ้น
 : หนักมากเลยใช่มั๊ย ครั้งแรกเลยนะที่เห็นเธอร้องไห้อ่ะ
 
ใช่.. นี่คือครั้งแรกที่ผมร้องไห้กับคนอื่นที่ไม่ใช่เพื่อนสนิทคนนั้น
คงเพราะผมเปิดใจให้เขามั๊ง

 : ไม่รู้จะปลอบไงว่ะ แต่อยู่ตรงนี้นะ กอดมั๊ย?
อีกครั้งที่คำพูดของเขาทำให้ผมร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆ

ผมไม่ได้พูดอะไร แต่หันหน้าเข้าไปกอดเขา แล้วร้องไห้อยู่แบบนั้น
เขากอดตอบผม
ลูบหัวผมเบาๆ อยู่อย่างนั้นโดยไม่ได้พูดอะไร
จนผมหยุดร้อง

 : ดีขึ้นมั๊ยครับ
เขาพูดขึ้น
 : อืม ขอบคุณนะ
ผมตอบเขา

 : ขอบคุณเหมือนกันครับ
   ขอบคุณที่ให้โอกาสอีกครั้ง
   ขอบคุณที่เปิดใจ
   ขอบคุณที่ตอนนี้เป็นผมแทนที่จะเป็นคนอื่น

เขาตอบผมยิ้มๆ

ผมยิ้มตอบเขา
 : เสี่ยวเหรอเราอ่ะ 5555
ผมก็ยังเป็นผม คนที่ไม่มีความโรแมนติกอะไรเลย..
 
: ขอบคุณเหมือนกันครับ
   

ขอบคุณที่กลับมา :)







SHARE

Comments