สิ่งสำคัญที่ไม่มีวันหวนคืน
    แต่ก่อน ฉันไม่เคยรู้หรอกว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดมันมีค่าขนาดไหน ความทรมาณของการคิดถึงมันรู้สึกยังไง จนกระทั่ง ฉันสูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดของชีวิตช่วงหนึ่งไป...
    เรื่องที่เกิดขึ้น มันทำให้ฉันรู้ว่าความคิดถึงมันเป็นยังไง ไม่ว่าน้ำตาจะหยดลงกี่หยด สิ่งนั้นก็ไม่สามารถหวนคืนกลับมา นาทีนั้น ฉันถึงได้รับรู้รสชาติของความทรมาณเพราะความคิดถึงอย่างสุดหัวใจ เป็นความคิดถึงที่ไม่ใช่แค่การจากลาแล้วพบกันใหม่ แต่มันเป็นความคิดถึงที่ไม่มีวันจะกลับไปพบเจออีกครั้ง 
    ฉันคิดถึงผู้คนรอบกาย ฉันคิดถึงบรรยากาศเก่าๆ ฉันคิดถึงความสนุกสนาน ฉันคิดถึงเสียงหัวเราะ ฉันคิดถึงรอยยิ้ม ฉันคิดถึงช่วงเวลาแห่งความสุขและช่วงเวลาแห่งความทุกข์ที่พวกฉันได้พบเจอและผ่านมันไปด้วยกัน ฉันคิดถึงทุกๆอย่าง ที่เกิดขึ้น แต่ฉันรู้สึกทรมาณทุกครั้งที่คิดถึงการจากลาในครั้งนั้น ในตอนนั้น ฉันไม่สามารถทำอะไรได้เลยสักอย่าง ได้แต่มองสิ่งเหล่านั้นค่อยๆลอยหายไปจนลับสายตา ไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะคว้าสิ่งเหล่านั้นไว้ไม่ให้จากไปไหน ถึงแม้ว่าฉันอยากจะทำมากขนาดไหนก็ตาม...
    มันเป็นเรื่องที่น่าเศร้าใจ แต่ฉันก็ยังมีความสุขทุกครั้งที่ได้มองย้อนไปในอดีต ที่ที่ฉันเคยมีความสุข ความทุกข์ รอยยิ้ม คราบน้ำตา เสียงหัวเราะ เสียงร้องไห้ ภาพเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้น มันทำให้ฉันยิ้มและร้องไห้ไปพร้อมๆกัน หยาดน้ำตาที่ไหลเป็นหยาดน้ำตาแห่งความทุกข์ที่ปะปนไปด้วยความสุขของความคิดถึง 
    ถ้าฉันมีโอกาสอีกครั้งหนึ่ง ฉันจะทำมันโดยที่ฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้น หน้าตา ภาพลักษณ์ ฉันจะโยนมันทิ้งไปให้หมด ฉันจะฉุดรั้งมันไว้อย่างสุดความสามารถ และไม่ว่าผลสุดท้ายที่ตามมามันจะเป็นเช่นไร ฉันก็จะยินดีกับมันด้วยรอยยิ้ม
                                     หนวดจิ้งหรีด




SHARE
Writer
cricket_world
writer
หนวดจิ้งหรีด

Comments