ฉันทำงานเป็น 「นักเรียน」

ชนุธนา แสนเหม --- แรงบันดาลใจจากฉันจึงมาหาความหมาย
เขียนเพื่อให้ระลึกถึงตัวตนของเยาวชนเป็นครั้งสุดท้าย


ตะวันฉายปลายฟ้าอรุณรุ่ง

เด็กน้อยมุ่งเล่าเรียนเขียนหนังสือ

ตั้งแต่เด็กหัดออกเสียงสำเนียงปรือ

ได้รู้ชื่อศักดานามยามนานา

พออายุเข้าเกณฑ์ต้องลาบ้าน
ก็ไหว้ท่านพ่อแม่มาศึกษา
สู่รั้วรอบขอบโรงเรียนเพียรวิชา
เร่งพัฒนาพาตนให้เท่าทัน

เริ่มหัดอ่าน ก กา มาคำศัพท์
เลขานับจับจดกฎของท่าน
ทั้งการงานภาระมาสารพัน
ทว่าอาจารย์ท่านมิดูแคลน

ทิ้งผองเขาพาผองเราเพียงเท่านั้น
ให้รอดกลับขึ้นฝั่งมิครบแสน
อีกหลากล้านหลายชีวิน ณ ดินแดน
ก็ถูกแทนด้วยหมอกสายสลายไป

โอ้สถานสร้างสรรค์เยาวชนน้อย
ท่ายนั่งคอยขีดกรอบลอบแทงไหล่
จนหมดสิ้นไว้เชื่อ ณ เนื้อใน
ปล่อยเราให้เป็นหมามารุมทึ้งตัว

อุปมาว่านรกหนักอกนัก
ทุกเช้าเย็นมิได้พักต้องเกลือกกลั้ว
อยุติธรรมใดเทียบได้โสมมมัว
เท่าโลกชั่ว "โรงเรียน" นี่อย่างไร

อุปมาว่ากรรมกรผู้ยากแค้น
ต้องยันแขนขาให้มั่นอย่าสั่นไหว
ต้องปากตีนกัดถีบชีพเรื่อยไป
กว่าจะหลุดจะพ้นได้ก็รวยริน

ตัวข้านี้อายุสิบแปดปีเศษ
ถือวิเศษเหตุเพราะต้องผกผิน
ในสมรภูมิหน้าต้องชาชิน
ในผืนดินที่ฆ่าเข่นแข่งขันกัน

ตัวข้านี้มีอีกครึ่งชีวิต

จะวูบหวิดปลิดชีวิตด้วยเหตุไฉน

ตัวข้านี้ต้องเต้นโดดโลดต่อไป

เพราะข้าไซร้ยังทำงานเป็น "นักเรียน".


SHARE
Written in this book
กวีเด็ก
เรื่องของเด็กเลวในดินแดนที่เต็มไปด้วยบทความสั้นๆ
Writer
IAMCHANOON
Summoner
หนึ่งปีแห่งความสุขและการสูญเสีย

Comments