แด่คุณคนที่อยู่แสนไกล
ชื่อของเราคือ ของขวัญ เพราะผู้ชายคนหนึ่งบอกว่า นี่คือสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดในชีวิต และมีค่าสำหรับเขามากมายเหลือเกิน
 ผ่านมาแล้ว 2 วัน กับวันคล้ายวันเกิด ครอบครัวหลายๆคนอาจจะมีพ่อแม่ พี่น้อง เพื่อนฝูงห้อมล้อมในวันนั้น ซึ่งฉันเองก็มี แต่ในทุกๆปีของวันเกิด ฉันได้แต่ขอของขวัญที่ไม่เคยมีทางเป็นไปได้ นั่นคือ ขอให้มีสักปีที่พ่อมาหาฉันในวันเกิด แต่ก็รู้ดีว่าไม่มีทางเป็นจริง 
เพราะเขาคนนั้น จากฉันไป 18 ปีแล้ว ก่อนวันเกิดครบรอบ 1ปี ฉันแค่ไม่กี่วัน เขาถูกแรงกดดันจากย่าและแม่ ก็เข้าทำนองแม่ผัวกับลูกสะใภ้ เขาคงอดทนและอดกลั้นมานานหลายปี จนในที่สุดก็ตัดสินใจปลิดชีพตัวเองลงข้างลูกสาวที่กำลังจะมีอายุครบ1ขวบ ข้างลูกสาวที่เขาเพิ่งกล่อมให้นอนหลับในเวลากลางวัน และข้างลูกสาวที่เขาบอกว่ารักที่สุด มีค่าที่สุด เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ แต่เขาไม่ได้คิดถึงเลยว่า ลูกสาวเขาจะรู้สึกอย่างไรในเมื่อไม่มีเขาอยู่แล้ว ต้องถูกเอามาเลี้ยงแยกกับแม่ตั้งแต่เด็กเพราะเป็นคนขี้โรค ได้เจอหน้าแม่นานๆทีเพราะเขามีครอบครัวใหม่ แต่สุดท้ายแม่ก็ลืมคุณไม่ได้อยู่ดี อยู่กับย่าต้องมาแบกรับความกดดันมากมายเช่นเดียวกับคุณในตอนนั้น เป็นคนกลางระหว่างแม่กับย่า เป็นคนที่แบกความหวังของใครหลายๆคนแทนคุณที่เป็นลูกชายคนโต ต้องคอยมาห้ามศึกที่ไม่มีวันจบเพราะต่างฝ่ายต่างโทษกันว่าเป็นต้นเหตุที่ทำให้เสียคุณไป
แต่พวกเขากลับไม่เคยย้อนมองดูตัวเองเลยว่า พวกเขาต่างก็มีส่วนที่ทำให้คุณตัดสินใจที่จะเป็นฝ่ายเดินออกไป เราเคยไม่เข้าใจคุณ เคยเกลียดคุณด้วยซ้ำว่าทำไมคุณถึงไม่พาเราไปด้วย เคยว่าให้คุณว่าทำให้ชีวิตหนึ่งเกิดมา แต่ไม่มีปัญญาดูแลเขาให้เติบโตต่อ เคยโกรธคุณที่คุณทิ้งเราไว้ให้อยู่ในสถานการณ์เดียวกันกับคุณ จนกระทั่งเราได้รู้ว่า คุณต้องทนมากมายแค่ไหน คุณต้องสู้และเข้มแข็งมากมายเท่าใด คุณต้องทำตัวเองให้ยิ้มในทุกๆวันได้อย่างไร และสุดท้ายคุณต้องรักพวกเขาถึงขนาดไหน วันนี้เราเข้าใจแล้วและก็คงตกอยู่ในสถานการณ์เหมือนคุณตอนนั้น แต่เราไม่ได้คิดอย่างคุณเพียงแค่หนึ่งอย่าง คือจบเรื่องราวด้วยชีวิตของคุณทั้งๆที่ความเป็นจริงมันไม่ได้จบ เรากลับคิดว่า เราจะแก้ปัญหาให้เขาคุยกัน ให้เขาอยู่ข้างๆเราได้ทั้ง2คน เราจะไม่ทิ้งใคร หรือทำให้เขาเสียน้ำตา เคยน้อยใจอยู่เหมือนกันที่ตอนเด็กๆโรงเรียนจัดงานวันพ่อแล้วไม่มีคุณมาอยู่ตรงหน้าให้กราบ ให้กอด ให้หอมแก้ม ให้บอกรัก แล้วเรียกคนที่อยู่ตรงหน้าว่า
พ่อ แต่ก็นั่นแหละพอโตมาจึงคิดได้ว่า เราอาจจะรู้จักกันมาตั้งนานแล้ว ตั้งแต่18ปีก่อน คุณอาจจะเคยบอกรักฉันแล้วตั้งแต่ในวันที่คณรู้ว่ากำลังมีฉัน แต่ฉันไม่รู้ว่านั่นคือคุณ คุณอาจจะเคยกอดฉันด้วยอ้อมแขนที่แสนอบอุ่นแล้วในวันที่ฉันลืมตาดูโลก แต่ฉันจำสัมผัสนั้นไม่ได้ คุณอาจจะเคยยิ้มและส่งสายตาแห่งความหวังดีมาให้ฉันแล้ว แต่แค่ในตอนนั้นฉันยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร และคุณอาจจะเคยบอกลาฉันแล้ว แต่ฉันยังคงดื้อดึงและไม่เคยยอมรับความจริง ว่าไม่มีคุณอยู่มานานแล้ว ขอโทษด้วยนะที่เคยเอาแต่โทษคุณ ขอโทษจริงๆนะที่เคยโกรธคุณ และขอโทษอีกครั้งนะ ที่ยังรักตัวเองได้ไม่ถึงครึ่งหนึ่งที่คุณรักฉัน แต่ฉันขอสัญญาว่า ต่อจากนี้ฉันจะเติบโตอย่างเข้มแข็ง และยิ้มสู้ทุกปัญหา จะไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรคอีกมากมายที่รออยู่ ขอเพียงคุณยืนดูอยู่บนนั้นและยิ้มให้ฉันในวันที่ฉันท้อ แค่นั้นก็พอ กำลังใจจากคุณทำให้ฉันอยากสู้ต่อไปนะ
รักนะ คุณพ่อของหนู
SHARE
Writer
Skygift321
Alone
My book is my life

Comments