ผ่านเข้ามา
เมื่อมีใครสักคนเดินผ่านเข้ามา
นั่นหมายความว่าเขาก็พร้อมที่จะเดินผ่านออกไป



















เสียงเครื่องยนต์ดังใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ
และอย่างรวดเร็ว มันค่อยๆ ดังห่างออกไป






















1

2

3

5

11

24

32

...........

.................


แสงแดดยามเย็นตกกระทบพื้นถนนที่เบื่องนอก
แม้ไอร้อนระอุไม่อาจส่งผลกระทบถึงผมได้
แต่ความร้อนสะสมจากภายนอกยังคงมีผลอยู่
มันกลับสร้างข้อจำกัดอันน่าประหลาดใจขึ้นมา


ผมนั่งนับจำนวนเครื่องยนต์มากมายที่ผ่านไป
เครื่องยนต์ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้ในการเดินทาง
เครื่องแล้วเครื่องเล่าที่หมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน
ก็ไม่อาจทำให้อุณหภูมิในร้านลดต่ำไปมากกว่านี้


ห้องแอร์ไม่ใหญ่นักที่ตั่งอยู่ริมถนนในซอยหนึ่ง
ร้านคาเฟ่เล็กๆ ที่ผู้คนเดินเข้าออกตลอดเวลา
วิวด้านนอกล้วนเต็มไปด้วยรถราที่กำลังวิ่งผ่าน
สายน้ำในคลองสายนั้นยังคงใหลไปตามหนทาง
หนทางที่มันก็คงไม่รู้ว่าใครกำหนดให้มันต้องไป


บางทีคงมีเพียงสิ่งก่อสร้างเล็กใหญ่ที่ไกลออกไป
ต้นไม้ไม่กี่ต้นที่ยืนเรียงรางอยู่ตามริมทาง
ท้องถนนที่ถูกสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคนเป็นผู้สร้าง
ที่จะยังคงอยู่ ณ ที่นี้อีกเนิ่นนานแสนนาน
แต่ก็คงไม่นานมากพอจะเรียกว่าตลอดไปอยู่ดี


สายไฟที่ห้อยระโยงระยางอยู่มากมายตามรายทาง
ใครจะรู้บ้างหนอว่ามันต้องทนกล้ำกลืนสักเท่าไร
และจะต้องอดทนกล้ำกลืนต่อไปอีกนานเพียงใหน
กับการจากลาของกระแสไฟฟ้าที่ผ่านเข้ามา


ท้องฟ้าที่เบื้องบนจะเศร้าเสียใจบ้างไหม
ในวินาทีที่เมฆเมฆานั้นเคลื่อนหาย
รุ่งสางที่ต้องแยกจากหมู่ดาวอันหลากหลาย
ยามเย็นที่อาทิตย์เคลื่นหายและจากไกล


ยังเก็บเธอไว้ในใจตลอดเวลา
ต่อให้ไม่มีความหวัง
เก็บวันเวลาที่เราได้ร่วมทาง
จนถึงนาทีที่จบไป
พยายามแล้วจะลืม ไม่จดไม่จำ
แต่มันก็ทำไม่ได้ ใจมันยังรักแค่คนที่ทิ้งไป
ยิ่งฝืนยิ่งรู้ว่าในใจ มีเธอทุกวินาที

...เพลง ทุกวินาที


เสียงเพลงในร้านคาเฟ่เล็กๆ ที่เปิดอยู่
ผมไม่รู้ว่านี่เป็นเพลงที่เท่าไรที่ดังขึ้น
แต่อาจจะเป็นคำตอบจากฟ้าเบื่องบน
ว่ามันไม่เคยลืมทุกสิ่งที่ผ่านเลยไป

แม้สักวินาทีเดียว






















ผมเดินออกจากร้านคาเฟ่เล็กๆ นั้น
ผมกำลังทิ้งมันไว้ที่เบื่องหลัง
เช่นกันกับรถราต่างๆ ที่วิ่งผ่านท้องถนน
สายน้ำที่ไหลผ่านไปตามลำคลองซึ่งถูกกำหนดไว้
กระแสไฟไหลไปตามสายไฟที่ห้อยระโยงระยาง
คล้ายหมู่เมฆที่เลื่อนลอยบนฟากฟ้านั้น
ดั่งดาราที่หมุนเวียนตามคืนและวันแล้วผ่านไป



ผมเดินผ่านผู้คนมากมาย
หรือว่าเป็นผู้คนมากมายที่เดินผ่านผมไป
หรือบางทีเราอาจเดินผ่านซึ่งกันและกัน


ทำไมโลกนี้ต้องมีการลาจาก
หรือเพียงเพื่อจะสร้างคุณค่าของการพบกัน
ถ้าหากว่าเป็นเพียงเท่านั้น
ก็นับว่าโลกประสบความสำเร็จได้เท่าที่ต้องการ



















แสงแดดสุดท้ายหมดไปแล้ว
จากไปคล้ายไม่มีวันกลับ
หากแต่พรุ่งนี้เราก็คงได้พบกันใหม่


สายน้ำที่ใหลผ่านไป
กระแสไฟที่เคลื่อนที่ผ่านมา
หมู่เมฆาที่ล่องลอยและจากไกล
จะมีวันใหนอีกมั้ย
ที่เราจะได้พบกัน



เธอผ่านเข้ามา
และเราต่างรู้ว่า
สักวันต้องจากกัน


เธอผ่านออกไป
และเราต่างไม่รู้ว่า
เราจะได้พบเจอกันอีกมั้ย




















ผมจากมาไกลแสนไกลจากที่ตรงนั้น
อาจไม่ได้ไกลเท่าไรในความเป็นจริง
แต่ช่างแสนไกลในความทรงจำ


ระยะทางของหัวใจ
มันห่างไกลเสมอ
เมื่อเราไม่ได้รักกัน
ยิ่งเมื่อมีเพียงฉัน
ที่ยังคงรักเธอเสมอ




ผมเดินทางผ่านสิ่งต่างๆ
เดินทางผ่านและพบผู้คนหลากหลาย
ผมพึ่งเข้าใจในวันนี้เอง
ว่าผมพร้อมที่จะเดินผ่านพวกเขาเพราะอะไร


เช่นกันกับที่เดินเข้าไปในคาเฟ่เล็กๆ ร้านนั้น
ผมเพียงต้องการเครื่องดื่มสักแก้ว
และนั่งลงพักสักหน่อยเท่านั้น


เมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการ
ผมก็พร้อมแล้วที่จะเดินผ่านออกมา




สัจธรรมของโลกอาจเป็นเช่นนี้เอง


แล้วกับเธอล่ะ
ผมต้องการอะไรกันแน่
เมื่อไรผมถึงจจะพร้อมที่จะเดินออกมา




ผมไม่รู้
ผมเดินออกมาทั้งที่ยังไม่พร้อม
เดินทางต่อไปอีกไกลแสนไกล
เพียงเพื่อผ่านสิ่งต่างๆ อีกมากมาย


และหวังว่าสักวัน
ผมคงพบว่าต้องการอะไร

ทั้งจากเธอ
และจากตัวผมเอง






















ต้นไม้ต้นเล็กนั้น
มันดูยิ่งใหญ่กว่าสิ่งก่อสร้างเหล่านั้นเสียอีก
ทั้งที่มันต้นเล็กกว่ากันตั่งเยอะ


ผมมองไม่เห็นต้นไม้ต้นนั้นแล้ว
เพราะเครื่องยนต์ที่มันวิ่งผ่านไป
มันไม่ได้ใหญ่ไปกว่าต้นไม้ต้นนั้นเลย
แต่มันแค่อยู่ใกล้กว่าเท่านั้นเอง


บางครั้งไม่ใช่ว่ามันใหญ่แค่ใหน
แต่เป็นว่ามันอยู่ใกล้แค่ใหนต่างหาก


" ผมต้องการอะไร "

คำถามที่ดังขึ้นในหัวทุกบ่อยขึ้นทุกที
ดังจนกลบในหลายสิ่งที่คิดและกำลังทำอยู่
อาจบางทีคงเพราะมันใกล้เข้ามาแล้ว
ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ในทุกเวลาที่ผ่านไป


อนาคตของผม
เส้นทางที่ต้องเลือก
มันไม่เคยเป็นปัญหาที่ยิ่งใหญ่
เมื่อมันยังอยู่อีกแสนไกล


แต่ไม่ใช่กับตอนนี้
กับตอนที่มันอยู่ไม่ไกลสักเท่าไร
เป็นช่วงที่มันยิ่งใหญ่จนบดบังได้ทุกสิ่ง


ปัญหาที่อยู่ข้างหน้าเรา
มันก็ย่อมต้องใหญ่กว่าปัญหาที่อยู่ไกลออกไป

แม้บางที
ความจริงอาจไม่ได้เป็นเช่นนั้นก็ตาม
























" ไปใหนน้อง "


เสียงวินมอเตอร์ไซด์ดังขึ้นปลุกผมจากผวัง
ผมส่ายหน้าช้าและเดินผ่านไป


" ไปสู่เส้นทางชีวิตของผม "


ผมตอบตัวเองในใจ






แต่มันจะเป็นยังไงกันนะ
เส้นทางชีวิตของผมเนี่ย??


ผมไม่รู้
มันอยู่ใกล้เกินไป
ผมมองไม่เห็นมัน


ไม่ใช่


ผมมองเห็นมัน
แต่เพราะมันอยู่ใกล้เกินไป
ผมจึงไม่อาจเห็นมันได้ชัดเจน


หรือบางที
มันอาจจะชัดเจนเกินไป
จนผมมองไม่เห็นอะไรเลย

นอกจากความมืดมิด



...........
..........
.........
........
.......
......
.....
....
...
..
.
.
.
.
.
.





เมื่อไรกันนะมันจะผ่านออกไป






SHARE
Written in this book
เรื่องของผม
มนุษย์คืออะไร มีอยู่เพื่ออะไร แล้วทำไมผมต้องเป็นมนุษย์
Writer
konimon
reader @ writer
IG : konimon Facebook : มุมมองของเงา

Comments