V a n i l l a S k y

เธอจากไปในวันที่ท้องฟ้าเป็นสีวนิลาสกาย
จากไปพร้อมเสียงอาซานจากมัสยิดริมคลอง
เธอเปิดเพลง Layla ของ Eric Clapton​ ทิ้งไว้
ตั้งค่าให้เล่นเพลงนี้แค่เพลงเดียว เพลงโปรดเธอ

ตั้งแต่เธอจากไปฉันนั่งมองท้องฟ้าทุกวันในตอนเย็น
ในมือถือขวดเบียร์, กาแฟ ช่วงไหนขัดสนก็ไม่จิบไม่ดื่ม
ต้นแคคตัสที่เธอเลี้ยงไว้แห้งตายเมื่อเธอจากไป
ฉันนั่งมองท้องฟ้าจนพระอาทิตย์​จมคลองน้ำครำ
แต่ไม่มีสักครั้งที่ฉันจะเห็นท้องฟ้าสีวนิลาสกาย

ฉันจำวันแรกที่เราเจอกันได้ วันปฐมนิเทศ​นักศึกษาใหม่
กิจกรรมรับน้องริมสระบัว ฉันพลัดหลงไปชมรมนักเขียน
ฉันพบเธอนั่งล้อมวง ในมือมีหนังสือของ ออร์ฮาน ปามุก
วงสนทนาพูดคุยถึงเรื่องนักเขียนและหนังสือที่ฉันไม่รู้จัก

เย็นวันนั้นเราขึ้นรถเมล์กลับพร้อมกัน
เบาะหลังพัดลมพัดเอื่อย ๆ รถติดจนเธอหลับซบไหล่
นอกหน้าต่างท้องฟ้ากลายเป็นสีวนิลาสกาย
แสงแดดอาบไล้ใบหน้าและปลายผมของเธอ
เป็นโมงยามที่งดงามเสี้ยวหนึ่งของชีวิตของฉัน

ฉันหลับไปเพราะความเหนื่อยอ่อนแดดร้อนยามบ่าย
บนตักมีหนังสือเล่ม หิมะ ของ ออร์ฮาน ปามุก ที่เธอลืมทิ้งไว้
ลืมตาตื่นย่ำเย็น ชะโงกหน้านอกระเบียง
กลิ่นดอกจำปีริมรั้ววัดหอมฟุ้ง หมาจรจัดนอนริมทางเท้า

แสงสีส้มสะท้อนเข้านัยน์ตาของฉัน
ท้องฟ้าสีวนิลาสกายที่เฝ้ามองกลับมาแล้ว
ฉันไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เราจะโคจรมาพบกันอีก
ฉันแค่อยากเห็นท้องฟ้าเป็นอย่างวั
SHARE
Writer
Pratchawitdax
Reader&Writer
Writing Express

Comments