(4) Stay
วันหนึ่งเราไปเที่ยวกับเพื่อนสาวของเรา
ส่วนคุณอยู่ต่างประเทศกับครอบครัว

ช่วงเวลานี้คือเวลาที่ตอนแรก คุณมาชวนเราไปเที่ยวด้วยกัน
แปลกดี ไม่ได้ไปด้วยกัน แต่ก็เหมือนไปด้วยกันทุก ๆ ที่

คุณส่งรูปมา เราส่งรูปกลับ

คุณบอกว่า บรรยากาศดีีมาก อยากให้เราได้มา
เราตอบคุณว่า คุณชวนเราช้าไป ไม่งั้นคงได้ไปด้วยกัน ทางนี้ฝนตก เที่ยวไม่สนุกเลย

คุณถามเราว่า ไม่สนุกเพราะฝนหรือเพราะไม่มีคุณอยู่ด้วยกัน

เรายิ้มตอบกับหน้าจอ แต่ไม่ได้พิมพ์ข้อความใด ๆ ตอบกลับไป


เขิน


คุณยังคงถามมาอีก คิดถึงคุณไหม ห่างกันไกล ๆ บ้าง เราจะได้คิดถึงคุณมาก ๆ

เรายังคงยิ้มกับหน้าจอ กับข้อความหวาน ๆ ของคุณ ที่ไม่รู้ว่ามาจากความเหงา หรือจากความจริงใจ



คืนนั้นเราดื่มหนักมาก

ความคิดถึงคุณที่มันรุนแรงนัก ผสมกับความสับสนในความสัมพันธ์ ทั้งสองถูกกระตุ้นฤทธิ์ของแอลกอฮอล์

มันทำให้เราเผลอพิมพ์อะไรบางอย่างไปหาคุณ

เรายังพอรู้ตัว ที่จะไม่บอกทุก ๆ อย่างออกไป
แต่ข้อความที่ส่งไป ก็สื่อถึงความรู้สึกหลาย ๆ อย่าง

'คุณเดินเข้ามาแล้ว อย่าจากไปอีกได้ไหม
คุณก็รู้ ว่าตอนนี้เราอ่อนแอแค่ไหน
ถ้าคุณยังรู้สึกดีกับเรา ไม่ว่าในฐานะใดก็ตาม
ช่วยอยู่ตรงนี้กับเราก่อน อย่าเพิ่งหายไป
ชีวิตที่มีคุณตอนนี้ มันดีเหลือเกิน'

ตื่นเช้ามา อ่านข้อความพรรณนายืดยาวของตัวเอง พร้อมกับคำตอบของคุณ

'คุณไม่รู้จะตอบกลับอย่างไรเหมือนกัน
เอาเป็นว่า คุณจะยังอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน
คุณรู้ว่าเรารู้สึกอย่างไร คุณยังคงเป็นห่วง
และคุณถือว่า คนเมา พูดแบบไม่คิด
ถ้าวันไหนเราคิดแล้วอยากจะพูด ค่อยมาพูดกันอีกครั้ง'



หลังจากวันนั้น

ทุกอย่างระหว่างเรากับคุณยังคงเหมือนเดิม
และคล้ายว่าเพิ่มมากขึ้นด้วยซ้ำ

เรายังคงนัดเจอกันบ่อย ๆ

พูดคุยสนทนา เดินจับมือกัน ซบไซ้อิงแอบ
กอดกันบ้างบางเวลา



เกิดคำถามหนึ่งขึ้นมา ที่เราเองก็ตอบไม่ได้ และก็ไม่กล้าถามคนที่ต้องตอบคำถาม

ความรู้สึกของคุณที่มีต่อเรา มันคืออะไร

อีกคำถามที่เกิดขึ้นมา ซึ่งเราต้องตอบมันให้ได้ ก่อนอะไรจะสายไป

ความรู้สึกของเราที่มีต่อคนรัก มันยังอยู่ดีไหม


Stay
ช่วยอยู่ตรงนี้ด้วยกันก่อน
ก่อนที่ใครสักคนจะต้องไป





SHARE
Written in this book
He/she/it
ความในใจหลาย ๆ อย่างที่พูดออกไปไม่ได้ แต่อยากระบายออกมา จึงเขียนทิ้งไว้ ไร้ชื่อ ไร้การระบุตัวตน มีเพียงสรรพนามที่แทนตัวละคร และแทนชื่อของคุณ
Writer
wherewemet
Me, either
You don't know me

Comments