เพราะข้างหน้าของจุดสิ้นสุดคือจุดเริ่มต้น

สี่ปีที่ผ่านมาปลายทางอยู่ตรงนี้แล้ว

เรานึกแบบนี้ตอนที่กำลังเดินเข้าหอประชุมในวันที่ 25 กันยายน 2018

การเรียนมหาลัยสำหรับเรามันเหมือนกับการเดินเข้าไปในอุโมงค์มืดๆ สักอุโมงค์ เจอเพื่อนร่วมทาง เดินไปด้วยกัน มีคนที่เคยเดินออกไปจากอุโมงค์นี้ เห็นโลกภายนอกแล้วกลับเข้ามาใหม่ เพื่อบอกว่าปลายทางของอุโมงค์มันเป็นยังไงกันแน่

และที่สำคัญคือ เราคิดว่าคนหลายคนมองโลกจากภายนอกอุโมงค์แตกต่างกัน จนกว่าจะได้ออกไปจากอุโมงค์นี้นั่นแหละ


ในวันที่เรายืนอยู่บนรองเท้าคัทชูคู่ใหม่เอี่ยมที่ซื้อมาเมื่อวาน ในนั้นมีแผ่นกันรองเท้ากัดอยู่สามชั้น พยายามข่มให้ตัวเองไม่หลับด้วยความเหนื่อยที่สะสมมาสามสี่วัน และนึกเสียใจที่วันนี้ฝนตก เลยทำให้ไม่ได้เดินตรงลานระหว่างรวมสามและรวมห้าเพื่อขึ้นอาคารไทยบุรี นั่นทำให้เรารู้สึกว่าตัวเองโคตรไม่เท่เลย

สี่ปีที่แล้วเราก็นั่งอยู่ในอาคารนี่เป็นที่แรก และกลายเป็นที่สุดท้ายที่มาส่งเราด้วย ยังจำได้อยู่เลยที่รุ่นพี่บอกว่า ใครที่นั่งหลับในอาคารไทยบุรีจะจบไม่พร้อมเพื่อนๆ เราเลยพยายามนั่งถ่างตาแทบตายในวันนั้น แต่หลังจากนั้นเราก็หลับในอาคารไทยบุรีแทบทุกครั้งที่มีโอกาส รู้สึกแย่มาก เราและเพื่อนๆ อีกหลายคนทำให้ตำนานของอาคารไทยบุรีไม่ศักดิ์สิทธิ์อีกต่อไปแล้ว

จริงๆ คือเรารักอุโมงค์ที่ชื่อว่า-วลัยลักษณ์มากๆ ทุกครั้งที่ได้เห็นพระอาทิตย์ตกดินสวยๆ ตรงสระโดนัท นั่งดูพระอาทิตย์ขึ้นกับเพื่อนๆ หลังจากไปกินไก่ตีสี่ริมทะเล และเกลียดที่นี่ทุกครั้งที่งานไม่เสร็จและไฟกำลังลนก้นมากๆ ปิดเทอมที่เหมือนไม่มีจริง และเวลาที่อยากดูหนังในโรงมากๆ แต่ไม่ว่างไปดู

เราเรียนเทคโนโลยีมัลติมีเดียและแอนิเมชัน มันน่าขำตรงที่วันที่ไปสัมภาษณ์ครั้งแรกเราจำชื่อสาขาของตัวเองไม่ได้ จนได้เข้าเรียนเราก็ใช้เวลาแทบเทอมนึงกว่าจะจำได้อย่างไม่เอ๋อกลางทาง และใช้เวลาสามปีกว่าจะรู้ว่าแอนิเมชันไม่มีไม้เอก ตอนเข้าไปครั้งแรกแทบรู้สึกได้ว่าตัวเองเป็นมักเกิ้ลในเมเจอร์ที่รวมคนแปลกๆ ราวกับหลุดเข้าไปอีกโลกนึงเลย เพราะเป็นคนที่แทบไม่ดูแอนิเมชัน วาดรูปไม่เก่งเลย ขนาดเหลาดินสอยังต้องให้เพื่อนสอน มองๆ แล้ว ที่จบมาได้เพื่อนๆ ในเมเจอร์มีส่วนช่วยเยอะมากๆ และเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้เราไม่อยากซิ่วเพราะคิดว่าคงไม่มีเพื่อนที่พร้อมจะช่วยเรามากๆ ขนาดนี้แล้ว เนี่ย พิมพ์ไปก็ซาบซึ้งในพระคุณ

แล้วอีกอย่างคือจริงๆ ชอบบรรยากาศระหว่างอาจารย์และนักศึกษาในเมเจอร์เรามาก แต่ที่ชอบหลบหน้าอาจารย์บ่อยๆ คืองานยังไม่เสร็จและพร้อมจะคุยเรื่องงานจริงๆ



การที่รับรู้ว่าตัวเองกำลังประสบความสำเร็จอะไรสักอย่างอาทิเช่นเรื่องเรียนอย่างในตอนนี้ มันทำให้เราเริ่มนึกถึงทุกๆ คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ทั้งคนที่ให้ประสบการณ์ดีๆ หรือแม้แต่ประสบการณ์แย่ๆ เราเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปมากจากตอนแรก บางครั้งก็เป็นเกวลินที่เราไม่ชอบ แต่บางครั้งเราก็รู้สึกว่าเกวลินก็โคตรเท่ 

ได้แต่หวังว่า เกวลินในอนาคตเป็นคนที่โคตรจะเท่มากกว่านี้อีกหลายสิบเท่า 



และสุดท้ายแล้ว ถัดจากอุโมงค์นี้ไป ก็ยังมีอุโมงค์อื่นๆ รออยู่ตรงปลายอุโมงค์อีกที

แด่อุโมงค์ที่ไม่มีวันสิ้นสุด



 
26 กันยายน 2018

SHARE
Written in this book
life of mta.
ชีวิตในแลปเอ็มทีเอที่ฉันแฮปปี้ที่สุด :)
Writer
twentyeight_A
INFJ
เพราะวงแหวนสำคัญต่อดาวเสาร์.

Comments