วิ่งหนี..-----...

ฉัน คือคนที่หลีกหนีจากความเป็นจริงได้เก่งที่สุด ความทรมาณทุกอย่างที่เคยได้รับไม่ว่ามันจะพึ่งเกิดขึ้นหรือผ่านมานานวันแล้วแต่ฉันก็สามารถลืมมันไปได้ ราวกับว่า..จิตใจของฉันสามารถสั่งการสมองได้

อำนาจของร่างกายนี้ที่แท้จริงแล้วอาจจะเป็นก้นบึ้งของหัวใจฉันก็เป็นได้
บางที่คุณก็อาจเป็นแบบฉัน เราต่างก็เหนื่อยเหมือนกันไม่สำคัญว่ามากหรือน้อย แต่แค่ขึ้นชื่อว่าเหนื่อยก็คงไม่ใช่คำที่ได้ยินแล้วยิ้มได้หรอก




"อะ...เลิกกันแล้วล่ะ" ฉันเพิ่งเลิกกับแฟนมาเมื่อ00:01วินาทีที่แล้ว เสียใจ มากถึงมากที่สุด คำพูดที่พูดอยู่ในใจมีเพียงแค่ตัวเองที่ได้ยินและเข้าใจ แต่พอพูดออกไปด้วยน้ำเสียงปกติ กลับพาเอาคนอื่นเข้าใจว่าฉันเป็นฝ่ายไม่ดีไปซะได้ คนที่โดนบอกเลิกอย่างฉันเนี่ยน่าจะเจ็บที่สุดเลยนะ เพราะคำพูดที่คนๆนั้นบอกมาต่อจากเลิกกันก็คือ 'เราไม่ได้เป็นอะไรกันแต่แรกอยู่แล้วแท้ๆ' 

อา.. เจ็บแบบนี้แหละถึงจะมันส์
ฉันยังต้องมีชีวิตต่อไปอีกหลาย10ปี แค่หยุดเดินไปครู่นึงชีวิตก็ขาดทุนแล้ว แต่คงไม่มีใครโลภแบบฉันหรอกที่เห็นชีวิตตัวเองสำคัญกว่าอะไรดี คุณพ่อคุณแม่อาจจะเทียบไม่ได้กับตัวฉันเลยด้วยซ้ำแต่ก็มีค่ามากกว่าใครๆ เพราะงั้นเรื่องแค่นี้แค่เดินหนีออกมาและลืมมันไปก็พอ จบแล้วเห็นมั้ย




"เขา..ตายซะแล้ว" หนึ่งในคนที่สนิทและรัก.. คนในครอบครัว ตามอายุขัยหรือไม่ก็ไม่ทราบเพราะเมื่อกลับบ้านมาเขาก็กำลังนอนอยู่ที่ห้องครัวพร้อมด้วยมีดปักอกคาไว้อยู่
สาบานสิว่าฉันไม่รู้ หึ .. ชะตาชีวิตแต่ละคนมันไม่เท่าเทียมกันอยู่แล้ว โทรหาตำรวจและรถพยาบาลพร้อมกับญาติๆที่ไว้ใจได้ คนร้ายก็คือคนในเครือญาติกันเอง 
เศร้าใจ...ท้อใจ..หนักหน่วงเกินกว่าที่คนๆนึงจะรับไหว เทวดาทั้งหลายคงรับเขาไปที่แดนสุขาวดีแล้ว 

และไม่สามารถนำกลับมาได้.. สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้คืออะไรต้องคิดให้ดีและวางแผนชีวิตใหม่ โลกใบนี้เปลี่ยนไปแล้ว ไม่มีคนที่ชื่อ----อีกแล้ว 
ปาดน้ำตาด้วยหลังมือและเดินหันหลังกลับมาพบกับทางเดินเส้นใหม่ ที่ตัวเองจะต้องเป็นคนกำหนดเองทั้งหมด 




นี่ไง สังเกตุกันบ้างมั้ยว่าทุกความทรมาณ ทุกคนก็สามารถฝ่าฟันมันมาได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม ทุกคนเก่งกันมากเลย ต่างกับคนอย่างฉันที่ทำได้แค่เดินหนีหรือเสหน้ามองไปทางอื่นที่ดูจะสดใสกว่า  จิตใจฉันปกติดี แต่ความคิดฉันเองอาจจะไม่ได้ปกติก็ได้ 

อืม ตอนต้นนั่นคืออะไรนะ... อำนาจของร่างกายนี้ที่แท้จริงแล้วอาจจะเป็นก้นบึ้งของหัวใจฉันก็เป็นได้ สินะ
ฉันจะยังขอยืนยันคำเดิม.. เพราะสิ่งที่ทำให้ฉันยังไม่แตกสลายไปนั้นคือจิตใจที่เข้มแข็งของฉันเองที่ยังมีอยู่ ทั้งที่สมองกลับสั่งให้ฆ่ามันไปซะ แต่จิตใจของฉันสู้กลับจนสามารถยืนหยัดอย่างทุกวันนี้ได้



แล้วคุณล่ะ.. มีชีวิตอยู่ได้เพราะอะไร.. มันจะต่างจากฉันมั้ยนะ.. ต่างจากคนโรคจิตอย่างฉันไหมนะ..

SHARE

Comments