ถึงวันที่เราจะยิ้มให้กับน้ำตาอีกครั้ง
ไม่มีวันไหนที่ตื่นมาโดยปราศจากความเหนื่อยล้า


ลืมตาอีกครั้งกับโลกแห่งความเป็นจริงอันเทาทึบใบนี้

วันแล้ววันเล่า

วันแล้ววันเล่า

...วันแล้ววันเล่าที่ต้องจมกับเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงเดิมๆ ความรักจอมปลอมจากพระเจ้า และตัวตนที่สูญหายไป

ทุกอย่างที่ได้มา ทุกอย่างที่คว้าได้ ทุกอย่างที่โอบกอดไว้ ไม่รู้เลยว่ามันทรมานมากแค่ไหนที่ต้องคอยรั้งสิ่งจอมปลอมไว้ให้รู้สึกว่า เห้ย! เราก็พอมีดี ทำให้ ตัวแทนมายาคติ เหล่านี้ยังคงอยู่กับเรา

แต่...

มันเจ็บปวด

มันทรมาน

จนอยากจะอ้วกออกมา

อยากหยุดแล้วกับความรู้สึกที่คอยหลอกตัวเอง

' ว่าไม่เป็นไร เราแกร่งพอ '

แกร่งพอที่จะไม่ร้องไห้ออกมาในร้านคาเฟ่สักร้าน บางทีก็คิดนะทำไมต้องรู้สึกดิ่งขึ้นมาตอนนี้ ทั้งๆที่เรากำลังมีความสุขกับเค้กชิ้นก้อนโต

หรือว่ามันอร่อยจนเราอยากจะร้องไห้ออกมาว่ะ

...มันไม่จริงเลย เราไม่ได้ร้องไห้เพราะเค้กมันอร่อยหรอก

แต่เพราะรู้สึกว่าทั้งๆที่เรากำลัังมีความสุขกับสิ่งตรงหน้าแต่ไม่สามารถลืมความเจ็บปวดจากส่วนลึกของจิตใจไปได้

ที่ร้องไห้เพราะรู้ว่าอีกไม่นานความสุขมันจะหายไปและแทนที่ด้วยความรู้สึกจมลึกไปในท้องทะเลอันมืดมิด

เคยป่ะ ที่อยากตะโกนให้บ้าคลั่งกลางสี่แยก ร้องออกมาให้สุดเสียง ถึงแม้คนจะมองว่าแม่งบ้า

แต่ก็ทำได้เพียงทอดน่องไปตามท้องถนนและแอบสะอื้นเบาๆ


อีกครั้งที่แบกเป้ เปิดกูเกิ้ลแมพไปยังสถานที่ที่ไม่เคยไป ทั้งๆที่รู้ว่าตัวเองชอบหลงทางมากแค่ไหน

แต่ก็หลงทางมาตลอดทั้งในความเป็นจริงและตัวตนของตัวเองนี่เนอะ แค่นี้สบายๆอยู่แล้้ว
จะหลงทางอีกาักครั้งก็คงไม่มีใครนำทางเราออกไปจากที่แห่งนี้หรอก

เคยคิดนะ ว่าทำไมเวลาเศร้ามากๆ ถึงอยากไปที่ไหนสักแห่งที่ไม่มีใครรู้จักเรา

อาจเพราะตลอดการเดินทางเราได้ผจญภัยไปในความคิดของตัวเอง ทบทวนและจินตนาการถึงใบหน้าแห่งความสุขเมื่อเราถึงเป้าหมายของเรา

และได้หลุดพ้นจากโลกที่ฉุดเราไว้

คนเราแค่ถึงเป้าหมายที่วางไว้แม้จะพบว่ามันไม่ได้มีอะไรวิเศษเลย ถึงจะรู้สึกผิดหวังแต่การได้พบกับมัน
มันคล้ายกับว่า...เราได้หาความหมายของคำว่าความสุขเจอ

ในวันหนึ่งเราอาจจะต้องเดินทางไปในหลายเส้นทาง

แต่สักวันแม้จะเผลอร้องไห้ออกมาด้วยความไม่ตั้งใจ แต่เสียงร้องความถี่เดียวกันกับเส้นทางสักเส้นในแผนที่ คงนำพาเราไปถึงเป็นหมายจริงๆ

ในวันนั้นตัวเราคงได้รู้สิ่งที่อยากรู้มาตลอด

ความหมายของการมีชีวิตไงล่ะ


ในวันที่เราค้นพบยูโทเปียของเราในความมืดมิดใต้ท้องทะเล

วันนั้นเราก็คงพร้อมยิ้มให้กับความทรมานที่สูญเสียไปอีกครั้ง

คงต้องโบกมือลาความเศร้าและน้ำตาเหล่านั้นแล้วล่ะนะ :)
SHARE
Written in this book
Story from WHITEBEAR
ถ้าหากหมีขาวหยุดเล่นกับเจ้าก้อนสีขาวที่แฝงด้วยความหนาวเย็นและลองแต่งเติมตัวอักษรให้กับมันแทน :)
Writer
Tofuu_Bear
หมีขาว กับ เต้าหู้
เมื่อขนปุยกับนุ่มนิ้มมาเจอกัน..

Comments