อย่างน้อย


:แฟนครับ
:กูบอกว่าอย่าดื้อให้มากไง
:หวง

นานแค่ไหนแล้วนะ...

ที่ผมนั่งอ่านบทสนทนาระหว่างผมและเขาซ้ำๆ
มันยิ่งตอกย้ำสิ่งที่อยู่ภายในใจผมมากยิ่งขึ้นไปอีก



ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว....
เหมือนที่เคยผ่านเข้ามา


ใช่ครับ "ผมเลิกกับเขา"
ทั้งๆที่เรายังรักกัน...



เรา
ยังรักกัน...?



ผมไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าคำๆนี้มันใช้ได้หรือเปล่า 

รักงั้นหรอ

'เรา' ยังรักกัน

หรือเพียงแค่ " ผม "  ที่ยังรักเขา


ผมรู้ครับ
ผมรู้ดี ว่าเขามีกำแพงบางอย่าง
ที่คนแบบผมไม่สามารถข้ามไปได้


แต่แล้วยังไงครับ

แค่กำแพง

ก็แค่พังมัน


แค่พยายาม ก็จะได้ใกล้เขาแล้วไม่ใช่รึไง


ตอนนั้นผมไม่รู้เลย
ว่าจริงๆแล้วกำแพงที่เขาสร้างขึ้น 


มันไม่ได้เพียงแค่แยกเขาออกจากโลกภายนอก


แต่มัน
ยังสร้างขึ้นเพื่อใครบางคน...



ผมผู้หลงดีใจ 
ที่ตัวเองนั้นสามารถพังทลายกำแพงลงมาได้


จนไม่รู้ตัว
ว่าความสุขที่เพิ่งได้รับ


มันกำลังจะหายไป...



ผมไม่ใช่คนโง่ที่จะดูไม่ออก
ถึงแม้จะเริ่มเข้าใจอะไรหลายๆอย่าง


แต่ก็เลือกที่จะโกหกตัวเอง


จนเวลาผ่านไป
ความเจ็บมันก็เริ่มแทรกซึมเข้ามาภายในตัวของผม...


มนุษย์มีความอดทนมากหรือน้อยขนาดไหนกันนะ
แล้วขีดจำกัดล่ะ?


ความอดทนของผมมันมีมากนะ
มากพอที่จะรับความเจ็บเท่าไหร่ก็ได้



ส่วนขีดจำกัด 


ก็คงเป็นวันนั้น
วันที่ตัวผมได้เข้าใจทุกอย่าง

ได้เจอคำที่ผมเฝ้าไขว่คว้า


คำว่า รัก
จากเขา


แต่ที่น่าเสียดายคืออะไรรู้รึเปล่าครับ?



'รัก' ของเขา มีเพื่อ "เธอ" คนนั้นคนเดียวเธอ....ที่ไม่ใช่ผมคนนี้


สาเหตุที่เขาไม่พููููููููููููดคำว่ารัก
ก็เพราะเธอคนนั้น


สาเหตุที่เขาไม่รักใคร
เพราะทั้งใจมีแค่เธอคนนั้น


สาเหตุที่เขาสร้างกำแพง
เพราะทั้งหมดของเขามันเป็นของเธอคนนั้นคนเดียว


ถึงแม้ผมพังกำแพงเข้ามาสำเร็จ
สุดท้าย
ผมก็แพ้อยู่ดี

ไม่เคยได้รับความรัก

รอยยิ้ม

แบบที่เธอคนนั้นได้



ผม

ควรพอได้แล้วหรือเปล่า?
หรือขีดจำกัดของผมมันกำลังมาถึง



:เคยรักกูบ้างไหม?



ผมตัดสินใจพิมพ์แบบนั้นส่งลงไป 
ทั้งๆที่รู้คำตอบอยู่แล้วว่าจะเป็นแบบไหน 
แต่คนแบบผมก็ยังคงอยากที่จะเจ็บปวดเพราะหวังเพียงซักนิด 


หวังเพียงเเค่เศษใจของเขาที่เหลือจากเธอคนนั้น




:ตอบหน่อยได้มั้ย ขอร้อง....



เขายังคงเงียบ ก้อนเนื้อที่อกซ้ายของผมเต้นช้าลงเรื่อยๆราวกับอีกไม่นาน มันคงหยุดลง...



:ถ้าจะบอกว่าไม่เคยรักมึงก็คงโกหก
:รักนะครับ





:แต่มันแค่ไม่มากพอ






'คงไม่พอสู้เธอคนนั้นได้สินะ'
ผมได้แต่หัวเราะให้ตัวเองอยู่ในใจ


ไม่มากพอ...
คงไม่ต่างกันเท่าไหร่
กับคำว่า ไม่รัก 



ผมอิจฉา
เธอที่ได้ไปทั้งหมด
โดยที่ไม่ต้องทำอะไรเลย


คนที่ใช่ ไม่ต้องพยายาม

ก็คงจริง...

ส่วนคนแบบผม
คนที่ไม่ใช่ พยายามแค่ไหนก็ได้รับเพียงความว่างเปล่า
ผมควรพอรึเปล่า
ควรหยุดอยู่แค่นี้....


:ขอโทษนะ ที่รักไม่พอ




:อื้ม ไม่เป็นไร
:พอเเค่นี้มั้ย

ผมกลั้นใจพิมพ์ส่งไป 
เจ็บ...
เจ็บจนเหมือนจะตายดื้อๆ



:เลิกกันนะ


ผมทำการปิดหน้าแชท พร้อมกับหัวใจที่แหลกละเอียดของตัวเอง

ผมได้แต่บอกตัวเองว่าทำแบบนี้มันถูกแล้ว

ถูกต้องแล้วเพราะเดินเข้าไปเจ็บเอง

ถูกต้องแล้วเพราะไปรักเขาเอง


ถึงการบอกเลิกเขามัััััันจะเจ็บเจียนตาย


แต่ถ้าฝืนต่อไป


คนที่เจ็บคือคนที่รักไม่ใช่หรอ





ตอนนี้และเวลานี้

ผมคงจะทำได้เพียง คิดถึง

และแม้เขาก็ยังคงไม่รักผมเหมือนเดิม

ไม่เป็นไรครับ

เพราะอย่างน้อยผมก็ได้รักเขา จากตรงนี้ 
ตรงที่เดิม....







แด่ คุณท้องฟ้าของผม⛅
— gust —










 

















SHARE
Written in this book
my sky
คุณท้องฟ้า s K y
Writer
gxsttt
Writer
หนึ่งวันมีพันอารมณ์

Comments

K_nN
1 year ago
👍 สู้ๆนะ เป็นกำลังใจให้
Reply
gxsttt
1 year ago
ขอบคุณครับ :)
lonelyITM
1 year ago
อย่างกับมาสิงอยู่ในตัวเราเลย
Reply
gxsttt
1 year ago
สู้ๆนะครับคุณ :)
ttt_
1 year ago
อ่านแล้วเจ็บจังคุณ
Reply
gxsttt
1 year ago
เจ็บจนชินแล้วครับ