จดหมายถึงคุณ

ถึง ผู้หญิงตัวเล็กผมยาวที่ใจดีกับน้องหมาในโรงอาหารมากที่สุด

   ผมมีความจริงจะมาเล่าให้ฟังแหละ ที่จริงผมน่ะแอบชอบคุณมาตั้งแต่ตอนอยู่มหาลัยแล้ว ที่โรงอาหารตอนที่คุณซื้ออาหารมาให้น้องหมาทุกๆวัน คุณไม่เคยสังเกตเลยสินะว่ามีผู้ชายคนนึงจะเอากีต้าร์ไปนั่งเล่นแถวนั้นทุกวัน ที่จริงผมไม่ได้อยากไปนั่งเล่นกีต้าร์ตรงนั้น ผมแค่รู้ว่าคุณจะอยู่ที่นั่นในเวลานั้นเฉยๆ
ใช่ ผมไปอยู่ตรงนั้นเพราะว่าผมอยากเจอคุณผมชอบรอยยิ้มของคุณ ชอบเสียงหัวเราะของคุณ วันที่ 25 มี.ค. ของปีสี่เทอมที่สอง ผมคัดสินใจจะสารภาพรักกับคุณ แต่รู้ไหมว่าตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา คุณก็ไม่เคยไปที่นั่นอีกเลย ลาก่อนรักแรกของผม   เหมือนโชคชะตาเล่นตลกกับผมอีกครั้ง ในวันที่ฝนตกหนัก เวลาสี่ทุ่ม ผมเจอคุณวิ่งสวนเข้าไปในสถานีรถไฟฟ้า ผมใจเต้นแรงและตัดสินใจวิ่งตามคุณเข้าไป ในสถานีรถไฟฟ้าแทบไม่มีคนเหลืออยู่แล้ว ผมเห็นคุณนั่งอยู่ คุณกำลังร้องไห้ ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นอะไร ผมตัดสินใจเดินเข้าไปนั่งใกล้ ๆ คุณแต่ก็เว้นระวะห่างไว้ให้คุณไม่อึดอัด และหยิบกีตาร์ออกมาเล่น เหมือนผมจำได้นะว่าคุณเคยชอบเพลงนี้ และแล้วคุณก็หันมาหาผม เราเริ่มคุยกัน ผมบอกกับคุณไปว่ามีเรื่องอะไรปรึกษาผมได้นะ และประโยคต่อมาที่คุณพูดก็คือ “ฉันขอปรึกษาคุณแต่คุณไม่ต้องถามว่าฉันเป็นใครได้ไหม” คำพูดคำนั้นทำให้คำสารภาพของผมกลืนหายลงไปในคอ ผมพยักหน้า หลังจากนั้นคุณก็เล่าปัญหาของคุณให้ผมฟัง ผมก็แนะนำคุณไปอย่างดีที่สุดเท่าที่ผมจะสามารถช่วยคุณได้ เราคุยกันอยู่ซักพักใหญ่ ๆ ฝนหยุดตกแล้ว รถไฟเที่ยวสุดท้ายกำลังจะมา คุณขอบคุณผมที่ทำให้คุณสบายใจขึ้น
และเราก็แยกจากกันอีกครั้ง
   ผมหวังว่าเราจะบังเอิญได้เจอกันอีกครั้งหนึ่ง และถ้าเจอผมก็หวังว่าคุณจะจำเรื่องของเราได้บ้าง
หรือถ้าไม่ ก็ขอให้ทุกครั้งที่คุณร้องไห้มีคนที่จะคอยปลอบคุณแทนผมเสมอ

จาก ผู้ชายตัวสูงผมสั้นที่ชอบเล่นกีตาร์ที่โรงอาหารมากที่สุด
SHARE

Comments