สำหรับฉันแล้วคุณอาจเป็นน้ำชา


แสงแดดอ่อนจางยามบ่ายสาดส่องเข้ามาในร้านน้ำชาโทนสีพาสเทล--เรานัดกันที่นี่เพราะคิดว่ามันคงสวยเวลาถ่ายรูปลงอินสตราแกรม และแน่ล่ะ ฉันได้แต่โคลงหัวไปมาอย่างเสียมิได้ตอนที่พวกเพื่อนพากันบอกว่า 'ส่วนมึงก็กินพวกที่มันไม่มีคาเฟอีนละกัน' เออ...ก็ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้นักหรอก บ้าเอ้ย

คุณที่นั่งอยู่ตรงข้ามดูสดใสราวกับนกน้อย คุณหัวเราะและยิ้มกับบทสนทนาของเหล่าเพื่อน รอยยิ้มของคุณตรึงสายตาฉันได้เสมอมา เหมือนกับผึ้งที่ไม่สามารถปฏิเสธดอกไม้ ฉันเองก็ไม่สามารถปฏิเสธสิ่งหวานหอมตรงหน้านี้ได้ หากแต่การสบตาคือเรื่องอันตราย การหลบสายตาคือวิธีเอาตัวรอดที่ดี--มันคือเกมที่เดิมพันไว้ด้วยศักดิ์ศรีโง่ๆของฉัน ถ้าคุณได้สบตาฉันเข้าล่ะก็ ความรู้สึกทุกอย่างจะแผ่หราอ้าซ่าอยู่ตรงหน้าคุณ 

"มึงจะสั่งอะไร"

แล้วก็พลาดท่าจนได้ คุณหันมาถามโดยที่ฉันไม่ทันตั้งตัว เราสบตากัน ฉับพลันนั้นหัวใจก็เต้นกระตุก ลิงโลดพองฟูอย่างไม่น่าให้อภัย เศษซากศักดิ์ศรีของฉันปลิวว่อนเป็นฝุ่นละออง

"เอานมคาราเมล และก็เครปเค้ก"

"ไม่เอาชามะลิเหรอ ที่นี่ชงอร่อยนะ"

คุณถามทั้งที่ยังจ้องสมุดเมนู เรียวนิ้วสอดไว้ใต้แผ่นกระดาษเตรียมเปิดหน้าต่อไป แหวนบนนิ้วนางส่องประกายล้อแสง

"ไม่ล่ะ"

คราวนี้คุณเงยหน้าขึ้นมอง สีหน้าดูไม่เข้าใจ เรียกร้องให้ฉันอธิบายเหตุผล

"กูกินพวกเครื่องดื่มคาเฟอีนไม่ได้"

"เหรอ ทำไมล่ะ เมื่อก่อนเห็นชอบกินบ่อยๆ"

บอกตรงๆว่าฉันเกลียดคำว่า 'เมื่อก่อน' ของคุณจริงๆ คำสั้นๆแค่สองพยางค์ที่คุณพูดออกมาเป็นเหมือนมนต์ดำที่ปลุกอดีตที่ตายแล้วให้ผุดขึ้นมาจากหลุมแห่งกาลเวลา ภาพของคุณ ภาพของเรา โลดแล่นในหมอกแห่งความอาวรณ์

"เมื่อก่อนที่มึงว่านั่นมันกี่ปีมาแล้วล่ะ"

ฉันหัวเราะเบาๆในลำคอ อีกครั้งที่คุณตวัดสายตาขึ้นมองฉัน ค้นหาบางอย่างจากถ้อยคำ ก่อนที่คุณจะหัวเราะออกมาด้วย

"นั่นสินะ"

แล้วคุณก็หันไปสั่งกับเด็กเสิร์ฟ เวลาระหว่างเราไหลเลื่อนไปอย่างไร้ความหมาย คุณคุยกับเพื่อนคนอื่นต่อส่วนฉันเพียงแค่นั่งฟังถ้อยคำเหล่านั้นเงียบๆ ให้เสียงหวานๆถมทับช่องว่างในหัวใจ ฉันดื่มด่ำช่วงเวลานั้นอย่างหิวกระหาย

"เออ ที่นี่เค้าชงอร่อยๆจริงๆว่ะ เสียดายมึงกินไม่ได้"

ไอร้อนหอมกรุ่นลอยอยู่เหนือถ้วยเซรามิกเงาวาม รอยลิปสติกสีนู้ดติดตรึงบนขอบถ้วยดูกลมกลืนไปกับลายดอกไม้

"มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอวะ"

เพื่อนอีกคนอดไม่ได้ที่จะออกความเห็น คุณเองก็ดูสนใจอยากรู้ด้วย อีกครั้งที่โดนดวงตาคู่นั้นดึงดูด และฉันก็ปล่อยตัวเองให้จมดิ่งลงไปในห้วงความทรงจำ

"ขนาดนั้นเลยแหละ ใจสั่น รู้สึกเหมือนจะอ้วก นอนไม่หลับ นั่นแย่พอไหมล่ะ"

ผีเสื้อฝูงใหญ่กำลังกระพือบินวนในช่องท้อง ฉันไม่สามารถละสายตาไปได้ และฉันรู้ดีว่าในคืนนี้จะต้องนอนไม่หลับอีกเหมือนเคย

เหมือนทุกครั้งที่เจอคุณนั่นแหละ

"น่าสงสารว่ะ ร่างกายแม่งก็แปลก ทั้งๆที่ชอบแต่เสือกแดกไม่ได้ ตลกร้ายชิบหาย"

เสียงเพื่อนคนนั้นเหมือนดังแว่วๆมาจากที่ไหนสักที่ ได้ยินเสียงใครสักคนตอบกลับไป--นั่นเสียงฉันรึเปล่านะ?

"เออดิ ตลกร้ายชิบหาย"

บทสนทนาของเราจบแค่นั้น หัวเรื่องสนทนาอื่นๆถูกยกขึ้นมาพูด คุณยิ้มและหัวเราะ และฉันเพียงแค่มองจากตรงนี้ โลกคู่ขนานคนละใบกับโลกของคุณ--บางทีสำหรับฉันคุณอาจเป็นน้ำชา เป็นรสชาติหวานอมขม เป็นกลิ่นหอมละมุน เป็นของต้องห้ามที่เย้ายวนใจ


ฉันยกนมคาราเมลขึ้นจิบช้าๆ หวังว่าสักวันหนึ่งฉันจะสามารถดื่มชาได้โดยไม่ต้องใจสั่นนะ 
SHARE
Written in this book
เรื่องสั้นขยันเขียน
รวมมเรื่องสั้นของเก๊าเอง จับฉ่ายกันไปเลย 55
Writer
Sunflower38
Beginner
เจิดจ้า แจ่มใส ให้เหมือนทานตะวัน :) TW : Chirwa_Sunshine Joylada : Sunflower38

Comments