ไดอารี่น้องแพน #4 เชพป๊ะ
แพนโดนจับให้ทำสิ่งที่ไม่ค่อยอยากจะทำกับคนที่ไม่ค่อยจะชอบ
สิ่งที่ทำนั้นคือการแสดงเต้นแร้งเต้นกา ซึ่งเป็นสิ่งที่เออ สนุกดีนะ 
 -- ถ้าแค่นานๆทำที --
แต่แพนเพิ่งจบจากการแสดงเซตใหญ่ไฟกระพริบไป งานแสดงอันเป็นที่เชิดหน้าชูตาของฝ่ายที่ทำงานอยู่ รู้สึกเหนื่อยแล้ว พอแล้ว งานเลี้ยงที่จะถึงนี้ อยากเป็นคนดูนั่งกินเฉยๆบ้าง
แต่ก็ไม่ได้เป็นอย่างนั้น แพนโดนลากไปแสดงอีก

แพนก็เข้าใจนะว่าตัวเองไม่ได้สวย ไม่ได้หุ่นดี จะไปอยู่ในเซตสวยๆงามๆไม่ได้ แสดงทีไรก็ได้บทเป็นตัวตลกอ้วนๆตลอด

บางทีมันก็เจ็บนะ

ไม่อยากจะ take myself too seriously เท่าไหร่หรอก พยายามจะสนุกจะฮากับรูปร่างตัวเอง
แต่ทำหลายๆทีมันก็บั่นทอนจิตใจนะ พวกเขาจะเข้าใจฉันบ้างรึเปล่า ฉันไม่ได้แค่เป็น "อีอ้วนตลก" ในวันแสดงเท่านั้น
ฉันเป็นอีอ้วนมาทั้งชีวิตและบอกเลยว่ามันไม่ตลกแค่นี้ mental health ของฉันก็ดร็อปพอควรแล้ว self esteem อย่าได้พูดถึง

แถมยังจะต้องมาร่วมเต้นร่วมซ้อม/แสดงกับคนที่ฉันไม่ชอบเลยด้วย เขาเป็นเพียงหนึ่งในคนที่ซ้อมเต้นด้วยกัน แต่เขาทำให้แพนรำคาญและความอดทนต่ำไปกับคนรอบข้างด้วย
แพนจึงมีพฤติกรรมไม่น่ารักใส่คนอื่นๆไปด้วย
แพนไม่โทษคนนั้น (สักเท่าไหร่) หรอก ปัญหามันก็อยู่ที่แพนเอง 
แพนอยากให้คนที่เหลือเข้าใจว่า ไม่ได้ตั้งใจทำให้รู้สึกไม่ดี แพนรำคาญคนนั้น ถ้าเอาคนนั้นออกไป อะไรๆก็จะดีขึ้น พวกเธอจะสังเกตข้อนี้ได้ไหมนะ

แต่ก็ช่างเถอะ ต่อให้ไม่เข้าใจและมองเห็นแพนว่าร้าย ทำงานกับคนอื่นไม่ได้

 ------ ก็ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องมาแสดงอีก 
บรัยส์
SHARE
Writer
LaureaParma
Un-realist
All we can ever do is try

Comments