คัพเอ

"นมเล็กแล้วมันยังไงวะ"
ฉันบ่นขึ้นมาขัดจังหวะนิ้วเรียวที่กำลังซุกซนอยู่แถวหน้าอก
"ยังไม่ทันว่าอะไรเลย"
เจ้าของเสียงต่ำทุ้มยังคงเพลิดเพลินกับการไล้มือไปตามเรือนร่่่่างฉัน
"ดูก็รู้มั้ยล่ะ"
"วันนี้ดูฉุนเฉียวนะ"
"เออดิ"

ฉันลุกขึ้น ปล่อยเขาไว้ที่โซฟา 
เดินไปที่ระเบียงแล้วจุดบุหรี่ ควันลอยอ้อยอิ่ง
สีของมันหม่นเหมือนอารมณ์ฉันตอนนี้ไม่มีผิด

นมเล็กแล้วมันยังไงวะ?

จริงๆก็ไม่ได้หงุดหงิดเพราะเรื่องแค่นี้หรอก ยังไงมันก็โตได้เท่านี้นั่นล่ะ แต่บางทีมนุษย์ก็แค่อยากเค้นเอาความรู้สึกมาแตกให้เป็นรูปธรรม มันง่ายกว่าถ้าจะทำให้มองเห็น

"นี่ มวนที่เท่าไหร่แล้วน่ะ"
"ไม่เร่งดิ เห็นแก่รอยลิปสติกบนก้นกรองหน่อย"
เขาเดินเข้ามาหา ติดกระป๋องเบียร์มาสองกระป๋อง
"อ่ะ เผื่อจะใจเย็น"
เสียงเปิดกระป๋องดังเป็นทำนองประหลาด
"คัพเอนี่มันแย่มากมั้ย"
ฉันเอ่ยปากถามหลังจากวางกระป๋องเบียร์
"แย่น้อยกว่าควันบุหรี่อีก"
ฉันหันมองหน้าเขาด้วยความไม่สบอารมณ์
"คัพเอน่ะไม่ถึงตายหรอก แต่สูบจัดๆนี่ตายได้นะ "
ฉันหัวเราะเบาๆ 
"ตลกว่ะ"
เขาซดเบียร์อีกอึกใหญ่ๆ
"กังวลมากนักเหรอไง"
"แค่หาเรื่องหงุดหงิด มันน่าเบื่อเวลาเหมือนมีน้ำหยดติ๋งๆอยู่ข้างใน แต่เราไม่รู้ว่ามันมาจากไหน"
"เดี๋ยวช่วยให้หายหงุดหงิดมั้ยล่ะ"

เขาเชยคางฉันขึ้น ประกบริมฝีปากอย่างนุ่มนวล
มือหนึ่งประคองใบหน้าฉันไว้ อีกมือเลื่อนไปที่แผ่นหลัง เลิกเสื้อยืดตัวโปรดขึ้นแล้วปลดตะขอบราสีเลือดนก นิ้วเรียวยาวเริ่มเล่นซุกซนอีกครั้ง ค่อยไต่ไปตามเนินเนื้อที่มีอยู่เพียงเล็กน้อย
"นมเล็กมันก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่หรอก"
เขากระซิบเบาๆที่ข้างหู ก่อนโอบรัดตัวฉันเหมือนงูที่ตวัดรัดเหยื่อ.









SHARE
Writer
podjamild
นักเรียนการละคร
ig : podjamild เพราะที่นี่มีเพียงตัวอักษร

Comments