ในวันที่ฉันอยากตาย...
ความรู้สึกนี้มันสามารถเกิดกับเราได้ทุกเมื่อ อยู่ที่ว่าเราจะควบคุมมันได้มากน้อยเเค่ไหน


นี่รู้อะไรไหม...

เรามีความรู้สึกอยากตายครั้งเเรกตอนเราอยู่ป.6

ฟังดูเเย่ไหมล่ะ..

ในตอนนั้นเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไอความรู้สึกบ้าๆนั่นมันคืออะไรกันเเน่...

เราเพียงเเค่อยากทำให้ทุกอย่างมันจบลง...

ให้เราหลุดออกไปจากเรื่องร้ายๆทั้งหมด...

ครั้งที่2 เรารู้สึกอยากตายตอนขึ้นมาม.ต้นใหม่ๆ

ปัญหาทุกอย่างมันรุมเร้าฉันไปหมด...

ไม่ว่าจะเรื่องเรียน เรื่องเพื่อน ความรัก การเข้าสังคม อะไรหลายๆอย่างมันทำให้ฉันรู้สึกเครียด จนอยากจะตาย

เเต่นั่นมันก็เเค่ความรู้สึกชั่ววูบที่ผลุดขึ้นมาในหัวตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก เเล้วถ้าหากมันผลุดขึ้นมาตอนที่เราโตขึ้นอีกล่ะ...?
มันเกิดขึ้นอีกครั้งเป็นรอบที่3.....

ตอนนี้....

ตอนที่ฉันเริ่มมีความรู้สึกนึกคิดที่เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น...

ยิ่งโตขึ้น ปัญหาหลายๆอย่างก็มากขึ้นตามกาลเวลา...

ฉันมักจะอยู่คนเดียวเเละไม่รู้ทำไม....

ฉันมักจะชอบหยิบคัตเตอร์ขึ้นมาเล่น....

ในช่วงเเรกๆก็เเค่ลองขูดๆพอให้มีเเผลถากๆนะ...

เเต่เมื่อเวลาผ่านไปมันเหมือนเป็นการเสพติด...

ฉันพยายามเก็บพวกมันให้ห่างมือ...

ทนไม่ไหวจริงๆก็เขียนบันทึกในไดอารี่ด้วยปากกาหมึกเเดงกับข้อความชวนสยอง...

หลายครั้งมากที่ฉันกำคัตเตอร์เอาไว้ในมือเเล้วพยายามจะเเทงลงบนเเขนตัวเอง...

เเต่เเล้วอยู่ๆประโยคนึงที่พ่อฉันเคยพูดไว้ก็ดังก้องเข้ามาในหัว...
ถ้าลูกโดดตึกลงไป เเล้วสมมติพ่อรู้ เเล้วโดดตามลูกลงไปด้วยล่ะ...
มันเป็นประโยคที่เตือนสติเรามาตลอด

หลายครั้งที่เราพยายามจะฆ่าตัวตายเราก็ได้ประโยคนี้ของพ่อช่วยฉุดรั้งเอาไว้....

เเม้จะมีอะไรมาทำให้ฉันเครียด ร้องไห้ หรือทึ้งหัวจนเเทบบ้าทุกวัน เเต่เราก็รู้สึกว่าเราไม่อยากให้พ่อกับเเม่ต้องมาเสียใจไปตลอดชีวิต เพราะความรู้สึกชั่ววูบของเรา...

การอยากตายไม่ใช่เรื่องเเปลก...เพียงเเต่คุณต้องพยายามกดมันไว้ อย่าให้มันมาควบคุมเราได้


เราไม่ได้กำลังจะบอกว่าคนที่อยากตายเป็นพวกไร้ความคิดนะ

เพราะเราก็เป็นหนึ่งในนั้น

เราอยากให้ทุกคนที่รู้สึกเเบบเราตั้งสติเอาไว้...

ไม่ได้ให้อดทนเพื่อใคร เเต่ก็เพื่อตัวเราเอง

เราเข้าใจดีว่ามันยาก

ยากมากๆเสียด้วย...

หลายๆคนรอบตัวไม่ได้เข้าใจมันอย่างเเท้จริง

เเต่ตัวเรา เป็นคนที่เข้าใจเรามากที่สุด...
สุดท้ายนี้เราอยากบอกคนที่กำลังจมปลักอยู่ในความรู้สึกเเบบเดียวกับเรา...

ไม่ใช่คำว่า สู้ๆนะ....

เเต่เป็น มาสู้ไปด้วยกันเถอะ!











SHARE
Written in this book
Once upon a time of my feeling
กาลครั้งหนึ่งของความรู้สึก....คุณจะได้ท่องไปในห้วงของความคิด
Writer
The_dark_shadow
writer
ความเศร้าไม่ได้หายไป...เเค่เราชินชาไปกับมัน

Comments

Nu_Bell
7 months ago
สู้ๆๆนะคะ
Reply
The_dark_shadow
7 months ago
ขอบคุณค่ะ🙇‍♀️